Ερωτήσεις-Απαντήσεις

Τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ.

Ποιά είναι τα αίτια της κρίσης και πως θα την υπερβούμε;
Ποιός είναι ο ρόλος του Ε.ΠΑ.Μ.;

Τα προτάγματα του Ε.ΠΑ.Μ.

Ανατροπή των συμφωνιών & δεσμεύσεων - Γιατί και πως πρέπει να γίνει;
Αποχώρηση της χώρας μας από την Ε.Ε και το Ευρώ - Γιατί και πως πρέπει να βγούμε από το Ευρώ;
Αποχώρηση της χώρας μας από την Ε.Ε και το Ευρώ - Ποιά είναι η θέση του Ε.ΠΑ.Μ. για την Ε.Ε.;
Αποχώρηση της χώρας μας από την Ε.Ε και το Ευρώ - Ποιά είναι η σημασία του Εθνικού Νομίσματος;
Δημοκρατία - Νέο Σύνταγμα - Είναι ζητούμενο η Άμεση Δημοκρατία σήμερα;
Δημοκρατία - Νέο Σύνταγμα - Πως γίνεται η Συντακτική Εθνοσυνέλευση;
Δημοκρατία - Νέο Σύνταγμα - Τι σχέση έχει η Δημοκρατία με την Συντακτική Εθνοσυνέλευση;
Μη αναγνώριση του Δημοσίου χρέους - Είναι η μονομερής καταγγελία του χρέους η μόνη λύση;
Μη αναγνώριση του Δημοσίου χρέους - Πόσο εύκολα μπορεί να γίνει;
Μη αναγνώριση του Δημοσίου χρέους - Πως μπορεί να γίνει η καταγγελία του χρέους;
Τιμωρία των ενόχων - Γιατί πρέπει να γίνει;

Εξωτερική Πολιτική, Μεταναστευτικό & Είδικές οικονομικές ζώνες (Ε.Ο.Ζ)

Ποιά είναι η θέση του Ε.ΠΑ.Μ. για το μετανατευτικό;
Πως βλέπει το Ε.ΠΑ.Μ. το θέμα των Γεωστρατηγικών απειλών;
Τι είναι οι Ε.Ο.Ζ.;

Θέματα Οικονομίας

Να πληρώνω τα χαράτσια και πιστωτικές;
Ποιά είναι η γνώμη του Ε.ΠΑ.Μ. για την πρόταση Δολαρίου;
Ποιά είναι τα θέματα ισοτιμίας που υπάρχουν σε σχέση το Εθνικό Νόμισμα;
Ποιά είναιη αλήθεια για το χρέος;
Πως κοινωνικοποιήθηκε το χρέος των Τραπεζών;
Πως μπορεί το δημόσιο χρέος να καταστρέψει την χώρα;
Τελικά τί έγινε στην Ελλάδα;
Τελικά το πρωτογεννές πλεόνασμα υπάρχει ή όχι;
Τι γίνεται με τις Offshore;
Τι είναι αποπληθωρισμός;
Τι είναι τα ομόλογα;
Τι είναι τιλτοποίηση;
Τι σημαίνει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ποιες οι επιπτώσεις στην Ελληνική οικονομία και κοινωνία

Τρόποι αντίστασης του Λαού μας

Γενική Πολιτική Απεργία - Πως και γιατί γίνεται;
Γενική Πολιτική Απεργία - Πως και γιατί γίνεται; (2)
Γενική Πολιτική Απεργία - Τί είναι η Λειτουργική Κατάληψη;

Το Πρόγραμμα του Ε.Πα.Μ.

Με τι ακριβώς θα αντικατασταθούν οι «ανεξάρτητες αρχές»;

Οι μηχανισμοί λογοδοσίας και ελέγχου των εθνικών επιχειρήσεων δεν μπορεί παρά να αναπτύσσονται ταυτόχρονα σε διαφορετικά επίπεδα.

 

Σε ένα πρώτο επίπεδο θα πρέπει να υπάρξουν θεσμοί εσωτερικού ελέγχου, ακόμα και με τη μορφή του λεγόμενου «εργατικού» ελέγχου.

 

Ένα δεύτερο επίπεδο είναι αυτό της παρέμβασης της τοπικής κοινωνίας που είναι εγκατεστημένη η επιχείρηση, εφ’ όσον αυτή καθ’ αυτή η εγκατάστασή της θα επηρεάζει, είτε θετικά, είτε και αρνητικά την περιοχή. Έτσι, η τοπική κοινότητα μέσα από τους δικούς της θεσμούς θα ασκεί έλεγχο για την ορθολογική λειτουργία των επιχειρήσεων αυτών, αλλά και κάθε επιχείρησης, έτσι ώστε να ελαχιστοποιούνται οι όποιες αρνητικές επιπτώσεις από την εγκατάσταση και λειτουργία της στην περιοχή.

 

Το κυριότερο όμως επίπεδο κοινωνικού ελέγχου της ορθολογικής λειτουργίας των δημοσίων Εθνικών επιχειρήσεων στρατηγικού, κατά βάση χαρακτήρα, της υλοποίησης των προγραμμάτων και των προϋπολογισμών τους, είναι ένας νέος θεσμός εκλεγόμενος που θα μπορεί να λογοδοτεί και να ανακαλείται.

 

Το ρόλο αυτό, που σήμερα υποτίθεται ότι γίνεται προσπάθεια να τον παίξουν οι διάφορες ανεξάρτητες αρχές, όπως π.χ. η ρυθμιστική αρχή ηλεκτρικής ενέργειας, τηλεπικοινωνιών κτλ., χωρίς επί της ουσίας να ασκούν κανένα έλεγχο, ενώ αναφέρονται απ’ ευθείας στις κυβερνήσεις και σε επιχειρηματικά συμφέροντα, θα μπορούσε να είναι το ίδιο το Κοινοβούλιο. Ή ακόμα κι αν το Κοινοβούλιο επιφορτισμένο κυρίως με το νομοθετικό έργο και τον κεντρικό κυβερνητικό έλεγχο, δεν θα μπορεί να ασκήσει τόσο σπουδαία παράλληλα καθήκοντα, τότε θα πρέπει να δημιουργηθεί νέος θεσμός εκλεγόμενος πάντα με λογοδοσία και ανακλητότητα, παράλληλος του κοινοβουλίου που θα ασκεί τα καθήκοντα του ελέγχου. Αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που θα αντιμετωπιστεί από τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση, απλά εμείς εδώ προτείνουμε με βάση το πώς κατανοούμε τη λειτουργία του κοινωνικού ελέγχου. Πάντως, όλες οι δήθεν ανεξάρτητες αρχές καταργούνται.

Ποιό είναι το πρόγραμμα του Ε.ΠΑ.Μ.;
Ποιοί είναι οι βασικοί πυλώνες του προγράμματος των 100 ημερών του Ε.ΠΑ.Μ.;
Πως βλέπει το Ε.ΠΑ.Μ. την ιδιοκτησία και τα παραγωγικά μέσα;

Στο πλαίσιο της νέας λαϊκής εξουσίας και με εργαλείο το κράτος της, θα οικοδομηθεί η Εθνική Οικονομία προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας.

 

Κι εδώ τίθεται ένα ζήτημα. Μπορεί να λειτουργήσει μια Εθνική Οικονομία, με ιδιωτικοποιημένα πλήρως τα βασικά της εργαλεία, όπως είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις στρατηγικού χαρακτήρα;

 

Μα ακριβώς αυτές εκφράζουν την παγκοσμιοποιημένη οικονομία των μεγάλων συγκροτημάτων που απομυζούν κάθε πόρο με στόχο το υπερκέρδος δίχως το παραμικρό κοινωνικό αντίκρισμα.

 

Μια Εθνική Οικονομία χωρίς να έχει σε πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, δηλαδή ιδιοκτησία, στα μέσα παραγωγής που αναφέρονται σε στρατηγικούς τομείς, όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, τα μεγάλα δίκτυα, οι υποδομές, η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου κτλ, για να μπορέσουν αυτά να χρησιμοποιηθούν ως κατάλληλα εργαλεία της οικονομικής ανόρθωσης και της ευημερίας της κοινωνίας, δεν μπορεί να υπάρξει!

 

Για τους φιλελεύθερους, βέβαια, δεν νοείται δημόσια ιδιοκτησία, παρά μόνο ιδιωτική ατομική ιδιοκτησία που την θεωρούν και ως την κινητήρια δύναμη του οικονομικού γίγνεσθαι και της ανάπτυξης. Δεν αναγνωρίζουν ιδιοκτησία παρά μόνο ως ατομική, αν υπάρχει φυσικό υποκείμενο φορέας της. Αρνούνται την ύπαρξη συλλογικών υποκειμένων που θα μπορούσαν να ασκούν δικαιώματα ιδιοκτησίας, θεωρώντας το κράτος, ή το Έθνος ασαφείς έννοιες και ως τέτοιες αποκλείονται εξ ορισμού να αποτελούν φυσικά υποκείμενα φορείς ατομικής ιδιοκτησίας. Η ιδιωτικοποίηση των μέσων παραγωγής είναι γι’ αυτούς πανάκεια και ο μόνος τρόπος αποκατάστασης μιας υγιούς οικονομικής διαδικασίας από τις στρεβλώσεις που δημιούργησε ο «κρατισμός», που εξοβελίζεται στις μέρες μας ως ο απόλυτος δαίμονας.

 

Είναι όμως έτσι τα πράγματα, ή σκόπιμα αποκλείεται εξ ορισμού η ύπαρξη συλλογικής ιδιοκτησίας; Ή ακόμα χειρότερα στο όνομα της προστασίας της ατομικής ιδιοκτησίας προσπαθούν να στερήσουν το δικαίωμα αυτό από τους πολλούς, για να το εξασφαλίσουν για ελάχιστους;

 

Εδώ υπάρχει μια αντίφαση στη φιλελεύθερη αντίληψη περί ιδιοκτησίας. Πως αναγνωρίζονται ως φυσικά υποκείμενα δικαιούμενα ιδιοκτησίας, είτε ως τίτλο, είτε ως εμπράγματο δικαίωμα σε πολυπρόσωπα νομικά πρόσωπα, π.χ. πολυμετοχικές εταιρείες με εκατομμύρια εκατομμυρίων μετοχών διάσπαρτων σε εκατομμύρια κατόχους και δεν αποτελεί φυσικό υποκείμενο, το κατ’ εξοχήν νομικό πρόσωπο που είναι ένα Κράτος εκφραστής μιας ολόκληρης κοινωνίας; Η μόνη διαφορά είναι ότι μια εταιρεία έχει ως σκοπό τον πλουτισμό των μετόχων της, ενώ ένα Κράτος οφείλει να λειτουργεί με σκοπό την ευημερία ολόκληρης της κοινωνίας.

 

Πως είναι δυνατό πλήρως ιδιωτικοποιημένα μέσα παραγωγής και με μοναδικό σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους, να συμβάλουν στην ύπαρξη μιας εθνικής οικονομίας που θα έχει ως σκοπό την κοινωνική ευημερία;

 

Πράγματι, έχουμε τον ιδιωτικό προσωπικό χώρο του καθένας από μας και τον δημόσιο χώρο. Αλλοίμονο, αν αυτοί οι "χώροι" έλθουν σε αντιπαράθεση. Κι όμως και οι δύο κοσμοαντιλήψεις που μας ταλαιπωρούν τα τελευταία 150 χρόνια αυτούς τους δύο ξεχωριστούς χώρους προσπαθούν να φέρουν σε αντιπαράθεση, καταργώντας τον "ιδιωτικό χώρο" για τους πολλούς, κρατώντας τον όμως ως το απόλυτο δικαίωμα και απόρθητο φρούριο για τους λίγους πλούσιους εξουσιαστές οι μεν, ή μυημένους στα ανώτερα κομματικά ιερατεία, εξουσιαστές επίσης, οι δε καλυπτόμενοι όμως πίσω από την επίκληση ενός απροσδιόριστου «κοινού καλού».

 

Πεμπτουσία του "ιδιωτικού χώρου", τρόπος και τόπος αναφοράς αποτελεί όντως η ατομική ιδιοκτησία. Προέκταση της ατομικής ιδιοκτησίας στο δημόσιο χώρο και ο συνδυασμός με αυτόν (με την έννοια της συλλογικής ιδιοκτησίας πια), δημιουργεί το ευρύτερο προστατευτικό πλαίσιο αναφοράς του ατόμου, ως ανεξάρτητης ύπαρξης, δηλαδή το Έθνος και την πατρίδα, καθώς και την οργανική τους υλική συγκρότηση ως ενιαίο Κράτος. Εξ ου και το μένος εναντίον του έθνους και της πατρίδας, είτε με τη μορφή του κοσμοπολιτισμού και της παγκοσμιοποίησης, είτε με την μορφή του εθνομηδενισμού στο όνομα ενός, ασαφούς περιεχομένου, διεθνισμού.

 

Το Έθνος συγκροτούμενο υλικά ως ενιαίο Κράτος οφείλει να ανακτήσει την ιδιοκτησία στην περιουσία του και να την χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά στη ανάπτυξη της Εθνικής Οικονομίας προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Πως βλέπει το Ε.ΠΑ.Μ. τον ρόλο του κράτους;

Τι θα έπρεπε να είναι το κράτος για να δικαιολογείται η ύπαρξή του; Μα αυτό που εννοούμε όλοι μας, μια οργανωμένη έκφραση της κοινωνίας, δηλαδή, ένα σύνολο ενιαιοποιημένων δομών και μηχανισμών εξυπηρέτησης των υποθέσεων των πολιτών, καθώς επίσης και έκφρασης των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας με βάση ένα προαποφασισμένο «Κοινωνικό Συμβόλαιο».

 

Αντί γι’ αυτό έχουμε μια κυβερνητική διαχειριστική αντίληψη με ένα σύστημα δομών διαχείρισης και λειτουργίας που δημιουργήθηκαν και λειτουργούν για την απορρόφηση κάθε παραγόμενης αξίας, κάθε πόρου από την κοινωνία προς ένα κέντρο, που το νέμεται μια μικρή παρασιτική ολιγαρχία προς αποκλειστικό της όφελος. Δεν έχουμε απλά ένα ταξικό κράτος, με βάση την κλασσική μαρξιστική αντίληψη. Αν αυτό το καταπιεστικό, διεφθαρμένο μόρφωμα μπορούμε να το περιγράψουμε ως κράτος, τότε έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιωτικό κράτος, συμμορίτικης λογικής και διάρθρωσης. Παρασιτικό στο βαθμό που παρασιτική είναι και η μικρή μειοψηφία που το έχει στη πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή της.

 

Το πολιτικό προσωπικό του δοσιλογισμού, όταν μιλάει για λιγότερο κράτος, δεν αναφέρεται σε αυτό. Αναφέρεται αποκλειστικά σε όποιες δομές εξ ανάγκης έχουν δημιουργηθεί για την εξυπηρέτηση στοιχειωδών αναγκών των πολιτών, οι οποίες τώρα θα πρέπει να παραδοθούν κι αυτές, οι ελάχιστες υπηρεσίες προς τον πολίτη με τις απαρχαιωμένες δομές, βορά της ιδιωτικής κερδοσκοπίας, από την υγεία και την παιδεία, μέχρι την κοινωνική ασφάλιση, αλλά ακόμα και παραδοσιακές κρατικές δομές εθνικού υποτίθεται σκοπού, όπως οι μηχανισμοί είσπραξης των φορολογικών εσόδων και ακόμα περισσότερο οι μηχανισμοί ασφαλείας, ακόμα και αυτή καθ’ αυτή η άμυνα της χώρας.

 

Έτσι, προκειμένου να στηριχθεί μια Εθνική Οικονομία, απέναντι στις παγκοσμιοποιημένες αγορές, είναι αδήριτη η ανάγκη δημιουργίας πραγματικού Κράτους. Ό,τι υπάρχει, οφείλει να κατεδαφιστεί και να πεταχτεί με όλα τα δομικά του στοιχεία και υλικά στον σκουπιδότοπο, στη χωματερή της ιστορίας. Στη θέση του θα πρέπει να δημιουργηθεί πραγματικό κράτος που θα αποτυπώνει τα ουσιαστικά συμφέροντα του Έθνους και της κοινωνικής πλειοψηφίας και θα λειτουργεί με βάση αυτά και μόνον αυτά. Με βάση τις αδιαπραγμάτευτες αρχές ενός νέου Κοινωνικού Συμβολαίου, την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη. Να γιατί η επιμονή μας για την διαδικασία της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Νέος Καταστατικός Χάρτης και δημιουργία πρωτογενούς Δικαίου. Αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό. Κάθε νόμος, κάθε απόφαση, κάθε ερμηνευτική εγκύκλιος, όλο το θεσμικό οικοδόμημα θα πρέπει να καταργηθεί και στη θέση του να οικοδομηθεί το καινούργιο.

 

Δεν μιλάμε για διοικητική μεταρρύθμιση. Το σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται. Ανατρέπεται. Μιλάμε για τη γέννηση ενός νέου ανθρωποκεντρικού καθαρά συστήματος διαχείρισης και εξουσίας.

Πως βλέπει το Ε.ΠΑ.Μ. τον τομέα της αγροτικής παραγωγής;

Δείτε επίσης:
Το Αγροτικό ζήτημα (Δ. Καζάκης) (Βίντεο)
Για την αγροτική παραγωγή (Δ. Καζάκης) (Βίντεο)
Πώς οι αγρότες έχουν χάσει ήδη την περιουσία τους. (Δ. Καζάκης) (Βίντεο)

 

 

Το σχέδιο της πλήρους εξαθλίωσης του λαού και της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας, ώστε να μετατραπεί σε οικόπεδο και να παραδοθεί στα αρπακτικά του διεθνούς παρασιτικού κεφαλαίου, έφτασε στο σημείο που απαιτεί το ξεκλήρισμα της ελληνικής αγροτιάς.

 

Το πρώτο σκέλος του σχεδίου που αφορά στην εξόντωση του αγροτικού κόσμου, εδράζεται στη μετατροπή του χαρακτήρα του καλλιεργητικού δανείου, σε εμπορικό. Η απορρόφηση της ΑΤΕ από την τράπεζα Πειραιώς, μετέτρεψε τα αγροτεμάχια σε προσημειούμενα ακίνητα που μπορεί κάλλιστα να κατασχεθούν και να εκπλειστηριαστούν. Το δεύτερο σκέλος, εδράζεται στο νέο φορολογικό καθεστώς που εκτός των άλλων δυσβάσταχτων ρυθμίσεων, καθιερώνει την αντικειμενική αξία στην αγροτική γη, προσδίδοντας στα αγροτεμάχια χαρακτήρα εμπορεύσιμου ακινήτου, που μπορεί να περάσει στην κερδοσκοπία της αγοράς ακινήτων. Μ’ αυτόν τον …«θανατηφόρο» συνδυασμό χάνεται παντελώς η έννοια της αγροτικής γης.

 

Και υπ’ αυτή την έννοια, η ελληνική αγροτιά χάνει το βασικό περιουσιακό της στοιχείο!!!

 

Επιπρόσθετα, η ραγδαία αύξηση του κόστους παραγωγής (καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, σπόροι, λιπάσματα) δίνουν τη χαριστική βολή στη μικρομεσαία γεωργική παραγωγή προς όφελος των μεγάλων μονοπωλιακών συγκροτημάτων και των νέων τσιφλικιών που δημιουργούνται.

Κανένας αγώνας των αγροτών δεν πρόκειται να επιτύχει αν δεν ξεκαθαρίσει τους άμεσους και κυριαρχικούς στόχους του:

 

  1. Εδώ και τώρα διαγραφή των αγροτικών χρεών, ειδικά του μικρού και μεσαίου αγρότη. Δεν μπορούν να διαγράφονται δις ευρώ από τα δάνεια των εφοπλιστών, των μεγαλοεργολάβων, των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και να μένουν τα δάνεια των νοικοκυριών, των μικρομεσαίων και των αγροτών θηλιά που πνίγει όλους, αλλά ειδικότερα το αγροτικό νοικοκυριό.

 

  1. 2. Επίσης ο αγώνας πρέπει να θέσει σε πρώτη προτεραιότητα τηνειδική προστασίατης καλλιεργήσιμης γης, έτσι ώστε να μην υποθηκεύεται από τις τράπεζες. Η αγροτική γη δεν είναι οικόπεδο και ο αγρότης δεν είναι επιχειρηματίας για να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος από τις εμπορικές τράπεζες. Τα καλλιεργητικά ή αγροτικά δάνεια πρέπει να δίνονται χωρίς κανένα είδος προσημειώσεων, εμπορικών επιτοκίων και άλλων τραπεζικών επιβαρύνσεων.

 

Σήμερα η αμετακίνητη κόκκινη γραμμή είναι τουλάχιστον η διαγραφή των αγροτικών χρεών, τίποτα λιγότερο.

 

Πολλοί παραπλανούν, ότι η διαγραφή χρεών δεν γίνεται, ότι αυτό είναι "λαϊκισμός" ότι οι τράπεζες δεν αντέχουν. Λένε ψέματα. Μόνο τον τελευταίο χρόνο οι τράπεζες διέγραψαν οφειλές από τις μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις αξίας 35 δις ευρώ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Αντίθετα τα χρέη των ελευθέρων επαγγελματιών, των αγροτών και των ατομικών επιχειρήσεων συνεχίζουν να αυξάνουν και όλα μαζί τον Δεκέμβριο του 2013 έφτασαν τα 13,9 δις ευρώ. Γιατί οι τράπεζες "αντέχουν" όταν πρόκειται να σβήσουν τα χρέη της ολιγαρχίας, αλλά αδυνατούν όταν πρόκειται για τους αγρότες, τους ελευθεροεπαγγελματίες και τα νοικοκυριά;

 

Όποιος αποκαλεί το αίτημα της διαγραφής των χρεών των αγροτών ανεδαφικό, λαϊκίστικο, ή όπως αλλιώς, απλά δουλεύει για τους τραπεζίτες σε όποια κομματική καμαρίλα κι αν ανήκει. Η διαγραφή των χρεών αποτελεί βασικό όρο επιβίωσης του αγροτικού νοικοκυριού. Ειδικά στις μέρες μας.

 

Η ελληνική αγροτική παραγωγή, σε ένα μοναδικά κατάλληλο για την αγροτική καλλιέργεια περιβάλλον, δύναται να αναπτυχθεί σε τέτοια επίπεδα, που μπορεί να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της Ελληνικής οικονομίας. Για να γίνει αυτό πρώτον θα πρέπει η αγροτική παραγωγή να αναπτυχθεί σε περιβάλλον προστατευτισμού των ελληνικών αγροτικών προϊόντων. Δεύτερον να εφαρμοστεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης του πρωτογενούς τομέα. Τρίτον να αναπτυχθεί με όρους συνεργατισμού λόγω της φύσης της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα. Απαραίτητο στοιχείο για την ανάπτυξη της γεωργικής παραγωγής είναι της αφομοίωσης του συνεργατισμού από την αγροτική κοινωνία ως ανάγκη επιβίωσης και ανάπτυξης (εξασφάλιση πόρων, οικονομία κλίμακας, διάρθρωση αγροτικού κλήρου), απαλλαγμένο από τα καρκινώματα του παρελθόντος. Και τέταρτον να υπάρξει ένα μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για τις υποδομές του πρωτογενούς τομέα, υπό αυστηρό έλεγχο από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και την ίδια την κοινωνία. Σε όλη αυτή την προσπάθεια απαραίτητη καθίσταται η αποτελεσματική παρέμβαση των δημοσίων θεσμών στον αγρότη – παραγωγό και στους συνεταιρισμούς του, ως πραγματικός αρωγός στην προσπάθειά του, ώστε εν τέλει να τελεσφορήσει αυτό που ονειρεύεται ο κάθε παραγωγός, δηλαδή να καρπώνεται το προϊόν του μόχθου του.

Πως βλέπει το Ε.ΠΑ.Μ. τον τομέα της παιδείας;

Ποτέ η παιδεία στη χώρα μας δεν ήταν αυτό που ήθελε η εκπαιδευτική κοινότητα, που είχε ανάγκη ο λαός μας. Ποτέ η παιδεία δεν ήταν αντάξια της κοινωνίας μας και της νέας γενιάς! Πάντα οι αποφάσεις που την αφορούσαν παίρνονταν ερήμην της εκπαιδευτικής κοινότητας, μακριά από τα συμφέροντα της κοινωνίας. Πολιτικές σκοπιμότητες πάντα πρυτάνευαν στην διαχείριση των εκπαιδευτικών θεμάτων με αποτέλεσμα η Παιδεία, το εκπαιδευτικό έργο και κατά συνέπεια και ο εκπαιδευτικός να βρίσκονται μόνιμα στη γωνία!

 

Εάν μέχρι την εφαρμογή των μνημονίων η κατάσταση της παιδείας χαρακτηρίζονταν δύσκολη, ανυπόφορη, μετά την εφαρμογή των μνημονίων έχει καταστεί τραγική. Οι συγχωνεύσεις, το κλείσιμο σχολείων συνοδεύεται από σχολεία μεγαθήρια που αδυνατούν να παρέχουν εκπαιδευτικό έργο ή ακόμα και να διοικηθούν! Οι μαθητές στοιβάζονται ανά τριάντα μέσα σε ακατάλληλες τάξεις, ανύπαρκτο εξοπλισμό, βιβλία και εκπαιδευτικούς. Οι εκπαιδευτικοί κατά χιλιάδες προωθούνται στην κινητικότητα και την απόλυση, ενώ τα εκπαιδευτικά κενά προσπαθούν -χωρίς επιτυχία- να καλυφθούν από συμβασιούχους -χωρίς εκπαιδευτική εμπειρία- με ολιγόμηνες και κακοπληρωμένες συμβάσεις ΕΣΠΑ .

 

Το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας έχει κατρακυλήσει καθώς η εφαρμοζόμενη πολιτική ωθεί τους νέους στην μαθητεία και την κατάρτιση. Υποβαθμίζεται συστηματικά η γενική εκπαίδευση, ενώ την ίδια ώρα η επαγγελματική εγκαταλείπεται και αποσαθρώνεται.

 

Η νέα τάξη στην παιδεία υπηρετεί τις δυνάμεις της «αγοράς» που θέλουν να υπάρχει μια στοιχειώδης παιδεία χαμηλού κόστους, θέλουν απαίδευτους και αμόρφωτους πολίτες, θέλουν τη μαζική παραγωγή εργατών χωρίς αναζητήσεις και προσωπικότητα, θέλουν ένα υποβαθμισμένο και εγκαταλελειμμένο σχολείο.

 

Και εμείς τι κάνουμε; Μένουμε θεατές σε ένα έργο που όλοι γνωρίζουμε το δραματικό τέλος του; Εμείς ως εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές μένουμε αδιάφοροι μπροστά στην καταστροφή και απαξία της παιδείας στη χώρα μας; Πως αυτή η χώρα θα αποκτήσει επιτέλους σκεπτόμενους και συμμετοχικούς πολίτες; Πως αυτή η χώρα θα επενδύσει στο μέλλον και τη νέα γενιά; Πως θα υπάρξει η επόμενη μέρα;

 

Μόνο με ένα σχολείο αντάξιο των προσδοκιών που θέτει ο λαός για αυτή τη χώρα. Μόνο με μια εκπαιδευτική κοινότητα που διαμορφώνει τις αποφάσεις. Μόνο με πίστη στο μέλλον και τη νέα γενιά.

 

Θέλουμε ένα σχολείο από την κοινωνία, για την κοινωνία. Θέλουμε ένα σχολείο ικανό να χτίζει προσωπικότητες, να παρέχει ουσιαστική γνώση, να έχει όραμα!

 

Θέλουμε ένα σχολείο που αγκαλιάζει τη νέα γενιά και την ελπίδα. Θέλουμε ένα σχολείο για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Θέλουμε ένα σχολείο που να βάζει τα θεμέλια για την προκοπή αυτού του τόπου.

Πως βλέπει το Ε.ΠΑ.Μ. τον τομέα της υγείας;

Με το κλείσιμο τον πολυιατρείων του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. δόθηκε η χαριστική βολή στα όποια ψήγματα δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης είχαν απομείνει τελευταία στη χώρα. Ανοίγει πλέον η λεωφόρος για τα μεγάλα ιδιωτικά κέντρα και τις ασφαλιστικές εταιρείες να κερδοσκοπήσουν ασύστολα σε βάρος του πιο πολύτιμου αγαθού του ανθρώπου που είναι η ίδια η υγεία του.

 

Όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν, παρά τα προβλήματα και τις αδυναμίες το σύστημα λειτουργούσε εξυπηρετώντας, έστω και ατελώς, εκατομμύρια πολιτών. Παρ’ όλα αυτά, προετοιμάζονταν συστηματικά το έδαφος για την πλήρη κατεδάφιση του ΕΣΥ και κάθε δομής δημόσιας περίθαλψης και υγείας, πράγμα που συνέβη από τη στιγμή της δημιουργίας του Ε.Ο.Π.Υ.Υ..

 

Σκόπιμα οι κυβερνήσεις διατηρούσαν τις απαρχαιωμένες δομές, τη γραφειοκρατία, την πολυδιάσπαση των φορέων παροχής περίθαλψης, ενώ σταδιακά έβαζαν από την πίσω πόρτα, την ιδιωτική ασφάλιση και μεθόδευαν την εισβολή στους χώρους της δημόσιας υγείας των ιδιωτών, αφού η Υγεία θεωρείται και είναι, γι’ αυτούς, ο πλέον κερδοφόρος τομέας παροχής υπηρεσιών.

 

Σκόπιμα άφηναν τους πολίτες να καταταλαιπωρούνται σε κάθε επαφή τους με το σύστημα και να εξαναγκάζονται σταδιακά να στρέφονται προς τον ιδιωτικό τομέα παροχής υπηρεσιών υγείας. Παράλληλα, φρόντιζαν να έχουν ομήρους τους εργαζόμενους στην δημόσια υγεία με άθλιους μισθούς, με πλασματικές εφημερίες, προσωποπαγείς θέσεις και άλλα πολιτικά τερτίπια υποθάλποντας και προάγοντας τα ζητήματα διαφθοράς.

 

Σκόπιμα κατάργησαν και την Εθνική Φαρμακοβιομηχανία και την Φαρμακαποθήκη, ώστε με την ανεξέλεγκτη δράση πολυεθνικών και εγχώριων φαρμακοβιομηχανιών, την επιτηδευμένη ανεπάρκεια σε βιοτεχνολογικό εξοπλισμό και, την απουσία αληθινού ελέγχου ποσότητας, ποιότητας, αναγκαιότητας ιατρικών πράξεων και θεραπειών, εκτινάχτηκε το κόστος της υγείας σε μη εξυπηρετούμενα μεγέθη.

 

Με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό και τον εξορθολογισμό του συστήματος συγχώνευσαν και κατήργησαν τους έτσι κι αλλιώς εν πολλοίς προβληματικούς, με τους ελάχιστους εύρωστους μεν, δυσλειτουργικούς δε, κλάδους υγείας των ασφαλιστικών ταμείων, για να φτιάξουν τον εξαμβλωματικό Ε.Ο.Π.Υ.Υ., ο οποίος δεν άργησε καθόλου να καταρρεύσει.

 

Ο θάνατος του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. ως πάροχου υγείας επί της ουσίας έσβησε τα ίχνη της ληστείας των αποθεματικών των ταμείων επί κυβερνήσεως Σημίτη αλλά και το PSI του Βενιζέλου και παράλληλα εξυπηρέτησε τις εκατοντασέλιδες εντολές της TASK FORCE και των συνεργαζόμενων εργολάβων της υγείας.

 

Η «Δημόσια Υγεία» πλέον συνδέεται αυστηρά με το πορτοφόλι των ήδη φτωχοποιημένων ασθενών πολιτών οι οποίοι θα πληρώνουν τις υποτιθέμενες υπερβάσεις από πλαφόν εξετάσεων, ή θεραπειών, τα εισιτήρια στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη και εξωτερικά ιατρεία, τη συμμετοχή σε νοσήλια, χειρουργικές επεμβάσεις και εξετάσεις.

 

Επί της ουσίας, η διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας σπρώχνει τα ήδη φτωχοποιημένα στρώματα του πληθυσμού σε ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση, με κύριο χαρακτηριστικό, αυτή τη φορά, την αρρώστια, τις επιδημίες και το θάνατο, ενώ τα μεσαία στρώματα, όσο αντέχουν οικονομικά ακόμα, καθίστανται έρμαια των ασφαλιστικών εταιρειών και των «θεϊκών» τους καρτών υγείας.

 

Ο αγώνας που δίδεται, από το ιατρικό προσωπικό, αλλά και των άλλων εργαζομένων στις δημόσιες δομές υγείας, παρά τη κατασυκοφάντησή του και την ενεργοποίηση όλων των μηχανισμών κοινωνικού αυτοματισμού, δεν είναι κλαδικός αγώνας συντεχνιακού χαρακτήρα συντήρησης ανύπαρκτων προνομίων, αφορούσε και αφορά σε όλη την κοινωνία. Είναι αγώνας όλων μας. Είναι αγώνας κάθε πολίτη που δεν θέλει να μετατραπεί σε ραγιά και δουλοπάροικο, χωρίς στοιχειώδη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα.

 

Ως Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θεωρούμε ότι το πλέον σημαντικό σήμερα είναι, όλοι οι Έλληνες πολίτες να κατανοήσουν ότι η μάχη που δίνεται στο χώρο της Δημόσιας Υγείας είναι μια μάχη στο συνολικό αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Γιατί η Δημόσια Υγεία, όπως και η Παιδεία, είναι πρωταρχικά ζήτημα Δημοκρατίας.

 

Η υγεία είναι αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών και αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση της πολιτείας και όχι δαπάνη που περικόπτεται για την εξυπηρέτηση του χρέους. Η επιβίωση του λαού μας είναι πάνω από τις απαιτήσεις των δανειστών και της τρόικας! Όποια κυβέρνηση «δεξιά», η «οικουμενική», είτε «αριστερή», η «συνεργασίας», είναι η θα είναι δωσίλογικη στο βαθμό που βάζει τα συμφέροντα των δανειστών πάνω από τα συμφέροντα του λαού και της πατρίδας, όπως ορίζει το διεθνές δίκαιο.

 

Η προστασία της υγείας και η διαφύλαξη της ζωής είναι το πλέον ουσιαστικό ανθρώπινο δικαίωμα για κάθε ευνομούμενη κοινωνία, είναι καθολικό, κοινωνικό, εθνικό αγαθό και πρέπει να εξασφαλίζεται δωρεάν η πρόσβαση όλων των κατοίκων αυτής της χώρας. Η υγεία του πολίτη είναι πάνω από τα κέρδη. Έχουμε καθήκον και ευθύνη ως πολίτες.

 

Δεν αγωνιζόμαστε για την υπεράσπιση ενός απαρχαιωμένου, γραφειοκρατικού, σπάταλου και διεφθαρμένου συστήματος υγείας, που ταλαιπωρεί τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτό, αλλά πρώτα και κύρια τους πολίτες.

 

Αγωνιζόμαστε με κάθε μέσο και τρόπο για ένα πραγματικά Δημόσιο, αντικειμενικά Δωρεάν και πάνω απ’ όλα Ποιοτικό Σύστημα Υγείας για όλους τους πολίτες και όχι μόνον για τους ελάχιστους. Ένα τέτοιο σύστημα δεν μπορεί να δημιουργηθεί στο όνομα της ιδιωτικής κερδοφορίας και της δήθεν επιχειρηματικότητας. Ένα τέτοιο σύστημα δεν μπορεί να δημιουργηθεί παρά μόνον αφού η χώρα απελευθερωθεί από τα δεσμά που της χάλκεψαν ξένοι επίβουλοι κατακτητές και οι εγχώριοι πρόθυμοι συνεργάτες τους.

 

Ένα τέτοιο ποιοτικό σύστημα θα το δημιουργήσουμε μαζί, εξ αρχής, αφού πρώτα αποκαταστήσουμε τη Δημοκρατία στη χώρα.

Πως βλέπει το Ε.ΠΑ.Μ. τον τομέα του δημοσίου;

Αν το 1940 οι δυνάμεις κατοχής θέλανε το ελληνικό δημόσιο να δουλεύει στις διαταγές τους, στη σημερινή κατοχή θέλουν να διαλύσουν το ελληνικό δημόσιο, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών, και να ιδιωτικοποιήσουν τις υπηρεσίες που μπορούν να φέρνουν κέρδη. Αυτό προετοιμάστηκε μεθοδικά τα προηγούμενα χρόνια και υλοποιείται με βίαιους ρυθμούς σήμερα.

 

Στη νέα κατοχή, οι κυβερνήσεις, συνεπικουρούμενες από εντεταλμένους υπάλληλους της Ε.Κ.Τ., του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. σε κάθε Υπουργείο, επιχειρούν την καθολική απαξίωση του ρόλου του Δημοσίου, με μοναδικό σκοπό τη διάλυσή του και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Πλέον και ο τελευταίος Έλληνας βιώνει την συνταγή της Τρόικας και της δοσιλογικής κυβέρνησης: ύφεση που φέρνει ύφεση, απολύσεις που φέρνουν ανεργία, διάλυση δημοσίου τομέα και κοινωνικού κράτους, με παράλληλη έξαρση της επαίσχυντης προπαγάνδας των πληρωμένων Μ.Μ.Ε. Σκέψου τούτο: Βελτιώθηκαν η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια με την απόλυση γιατρών, εκπαιδευτικών και άλλων υπαλλήλων; Βελτιώθηκε η δημόσια τηλεόραση ή είναι πλέον απόλυτα ελεγχόμενη από μια χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα, και τα συστημικά-ιδιωτικά ΜΜΕ; Μήπως πληρώνουμε λιγότερα για αυτή, μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ;

 

Στη συνείδηση του λαού υπάρχει, και δικαιολογημένα πλέον, μια απαξίωση του δημοσίου. Ποιος όμως φταίει για αυτή; Φταίει ο δημόσιος υπάλληλος που υποχρεώνεται να εφαρμόζει τις άνωθεν εντολές (ειδάλλως θα έχει αυστηρότατες κυρώσεις), ή μήπως φταίνε οι κυβερνήσεις, τα λαμόγια και οι κρατικοδίαιτοι - δήθεν επενδυτές- με τους καναλάρχες εργολάβους;

 

Ο νέος νόμος 4250/14 του Κυριάκου Μητσοτάκη ξεπερνά την πιο νεοφιλελεύθερη φαντασία, καθώς νομοθετείται αυτό που δεν εφαρμόζουν ούτε οι πολυεθνικές. Ο «νομοθέτης» ορίζει ότι «ντε φάκτο» το 25% των δημοσίων υπαλλήλων είναι άριστοι, το 60% είναι μέτριοι και το 15% είναι άχρηστοι, απόβλητα της κοινωνίας, έτοιμοι προς αποχώρηση. Και ποιος κρίνει ποιοι δημόσιοι υπάλληλοι θα μπουν στο καζανάκι του 15%; Μα οι Διευθυντές των υπαλλήλων κατά πρώτο λόγο, και κατά δεύτερον οι Γενικοί Διευθυντές, άκρως πολιτικά πρόσωπα με τον «αξιοκρατικό» τρόπο που γίνονται οι τοποθετήσεις τους! Κανείς δεν θα ρωτήσει τους άμεσα ενδιαφερομένους, τους άμεσα εμπλεκόμενους, που καταρχήν είναι οι πολίτες και οι φορείς που άμεσα εξυπηρετούνται από τις δημόσιες υπηρεσίες και κατά δεύτερον είναι συνολικά ο ελληνικός λαός στο όνομα του οποίου έχουν ορκιστεί οι δημόσιοι λειτουργοί και πληρώνονται από αυτόν. Με τι κριτήρια θα γίνει αυτή η αξιολόγηση; Ανάλογα με την «παραγωγικότητα» των μονάδων και τις προτεραιότητες της ασκούμενης πολιτικής μας λέει ο «νομοθέτης». Δηλαδή του ξεπουλήματος της περιουσίας του λαού, δημόσιας και ιδιωτικής.

 

Με αυτό τον τρόπο εν έτη 2014, νομοθετείται ο χαφιεδισμός,  η ζούγκλα, η υποτέλεια και ο ραγιαδισμός. Απροκάλυπτα πλέον θέλουν κρατικούς υπαλλήλους υποχείριά στα πιο επαίσχυντα σχέδια τους. Θέλουν μια κοινωνία χαφιέδων, διχασμένη, μια κοινωνία «ιδιωτών» με την αρχαιοελληνική έννοια!

 

Τα Μ.Μ.Ε. (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), υπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο την εξουσία, μεθοδικά εγείρουν τον κοινωνικό αυτοματισμό, καθυβρίζοντας επί δεκαετίες γενικά το δημόσιο και παρουσιάζοντας τους δημόσιους υπάλληλους ως σχεδόν αποκλειστικά υπεύθυνους για την κρατική μηχανή! Αυτά τα Μ.Μ.Ε. κρύβουν από τον ελληνικό λαό ότι κάθε απόλυση δημοσίου υπαλλήλου αντιστοιχεί με κλείσιμο μιας επιχείρησης του ιδιωτικού τομέα που απασχολεί 4 άτομα!

 

Η επικοινωνιακή τακτική του κοινωνικού αυτοματισμού με την οποία η Κυβέρνηση χειρίζεται την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, δεν μπορεί να αποκρύψει την ουσία, τον πραγματικό σκοπό του συγκεκριμένου Νομοσχεδίου. Είναι σαφές ότι προσπαθούν να φτιάξουν καταρχήν μια δεξαμενή για τις 11.000 απολύσεις του 2014, και μετέπειτα ως «τελική λύση» την εξυπηρέτηση των μνημονιακών δεσμεύσεων για απόλυση 150.000 και πλέον υπαλλήλων έως το 2015. Ανάμεσα σε αυτούς γιατροί, νοσηλευτές και εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων,  που τάχα ¨περισσεύουν¨ ή και ¨δεν παράγουν αξία στην κοινωνία¨. Αδιαφορούν για την πλήρη διάλυση της ελληνικής οικονομίας, η οποία έχει μπει σε διαδικασία αποπληθωρισμού. Αφού πρώτα άλωσαν με καταχρήσεις και κουρέματα υπέρ των τοκογλύφων τα δημόσια ταμεία και τα αποθεματικά των οργανισμών έρχονται τώρα να επιβάλουν την διάλυση των όποιων κοινωνικών δομών έχουν απομείνει, και την ιδιωτικοποίηση των πάντων.

 

Δεν ενδιαφέρονται για την παροχή υψηλής ποιότητας Δημόσιων Κοινωνικών Αγαθών (Υγεία, Παιδεία, Ενέργεια, Μεταφορές, Τηλεπικοινωνίες κα) με όρους καθολικότητας στην πρόσβαση για όλους τους κατοίκους στην επικράτεια.  Στην θέση τους προτιμούν την εμπορευματοποίηση των Δημόσιων αγαθών για να παράγονται νέα κέρδη για τους λίγους πάνω στην εξαθλίωση των πολλών.

 

Το δωσιλογικό καθεστώς ανέλαβε το ξεχαρβάλωμα του κρατικού μηχανισμού με τις διαθεσιμότητες-απολύσεις δημοσίων λειτουργών, την κατάργηση κυβερνητικών αρμοδιοτήτων, δια της διάχυσής τους σε Περιφέρειες και Δήμους, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις «Ανεξάρτητες» (από ποιους άραγε;) Αρχές, που ασκούν εξουσία για λογαριασμό των «αγορών» και της τρόικας! Όλα αυτά αποτελούν το τέλειο άλλοθι για τη διάλυση του Δημοσίου και των λειτουργιών του, με ανυπολόγιστες συνέπειες σε ολόκληρη την κοινωνία. Στοιχίζουν ήδη ανθρώπινες ζωές.

 

Η φεντεραλιστική Ε.Ε. των Περιφερειών που οικοδομούν οι γραφειοκράτες των Βρυξελών, θεωρεί την προστασία των επενδύσεων και των ελεύθερων αγορών κατά πολύ σπουδαιότερα της ζωής και των ελευθεριών των δουλοπάροικων χρέους κατοίκων των P.I.I.G.S.

 

Η ιδιωτικοποίηση, το «λιγότερο» κράτος και οι «πολυδύναμες» Περιφέρειες αφήνουν ανοχύρωτη την κοινωνία και απροστάτευτους τους πολίτες, στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» που καταβαραθρώνεται και της «ανάπτυξης» που καρπώνονται πάντα οι δανειστές και το πολιτικό τους προσωπικό.

 

Σε αυτές τις συνθήκες χρέος του δημόσιου λειτουργού είναι να τηρήσει τον όρκο του όσο ποτέ άλλοτε. Χρέος του είναι να συμπορευτεί σε αποφασιστικό αγώνα με ολόκληρη την κοινωνία για την ανατροπή αυτής της κατάστασης. Να συμπορευτεί με τα εκατομμύρια των ανέργων, τους συμπολίτες μας που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας, τους χιλιάδες των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, τους χιλιάδες των μικρομεσαίων επιχειρηματιών που είναι δέσμιοι της εφορίας και των τραπεζών, τους αγρότες που πάνε οι κόποι τους χαμένοι. Όλους πλέον σήμερα μας ενώνει κοινή μοίρα. Σήμερα όπου η δωσιλογική κυβέρνηση θα προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις στην εκπαίδευση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην υγεία  και σε άλλους χώρους εργασίας,  σήμερα όπου κλείνει φορείς του δημοσίου και μικρές ΔΕΚΟ απολύοντας το προσωπικό τους,  σήμερα όπου  ξεπουλάει τη ΔΕΗ, το Νερό, τη δημόσια περιουσία, εξολοθρεύει συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες και διαλύει τα όποια υπολείμματα του κράτους πρόνοιας, σήμερα όπου η υπερφορολόγηση αρπάζει το βιός των Ελλήνων, το μόνο που δεν χρειάζεται είναι η παραίτηση και η παράδοση των δικαιωμάτων αλλά και των ευθυνών μας στην ασκούμενη βαρβαρότητα.  Δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε.

 

Ως Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θεωρούμε, ότι το πλέον σημαντικό σήμερα είναι, όλοι οι πολίτες να κατανοήσουν ότι η μάχη που δίνεται από τους εργαζομένους του Δημοσίου δεν είναι ξεκομμένη από τον συνολικό αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Δικαιοσύνη.

 

Ως Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο δεν αγωνιζόμαστε για την υπεράσπιση ενός απαρχαιωμένου, γραφειοκρατικού, σπάταλου και διεφθαρμένου Δημοσίου, που ταλαιπωρεί πρώτα και κύρια τους πολίτες, αλλά και τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτό. Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θέλει ένα δημόσιο το οποίο θα είναι παραγωγικό, θα υπηρετεί και θα προστατεύει τα συμφέροντα και τα δικαιώματα του Ελληνικού Λαού. Η δυνατότητα αυτή υπάρχει, έχει αποδειχτεί πολλάκις, στο χέρι μας είναι να το πετύχουμε. Πραγματική αξιολόγηση και έλεγχο των παρεχόμενων υπηρεσιών του Δημοσίου προς τον Ελληνικό Λαό δεν μπορεί να υπάρξει απουσία του Λαού του ιδίου. Ο έλεγχος και η αξιολόγηση διενεργείται από τον ίδιο το λαό αυτοπροσώπως ή όπως αποφασίσει αυτός, από τους άμεσα ενδιαφερόμενους μαζί με τους εργαζόμενους. Από κανέναν άλλον εξ’ ονόματος του λαού.

 

Ως Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θέλουμε ένα Δημόσιο που θα προασπίζεται το κοινωνικό συμφέρον και τα αναφαίρετα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών και όχι μόνον των υμετέρων της οικονομικής ολιγαρχίας που οδήγησε τη χώρα στη καταστροφή.

 

Ένα τέτοιο Δημόσιο που θα το δημιουργήσουμε μαζί, εξ αρχής, αφού πρώτα αποκαταστήσουμε τη Δημοκρατία στη χώρα.

Πως θα γίνει η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας;

Δείτε επίσης:

Παραγωγική ανασυγκρότηση: Το μεγάλο στοίχημα μιας παλλαϊκής κυβέρνησης (Δ. Καζάκης) (Βίντεο)
Η διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας και η λύση (Δ.Καζάκης) (Βίντεο)
Αγροτική ανασυγκρότηση, υψηλή τεχνολογία (Δ.Καζάκης) (Βίντεο)

Το να αναφέρεται κανείς στην ανάπτυξη χωρίς να ορίζει το περιεχόμενό της και τον τρόπο που μπορεί να επιτευχθεί, ουσιαστικά δεν λέει τίποτε, απλά παραπλανά.

 

Εμείς τολμάμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτό που χρειάζεται η χώρα μας άμεσα, είναι να εφαρμοστεί ένα ολοκληρωμένο Εθνικό Σχέδιο Κοινωνικής και Οικονομικής Ανασυγκρότησης και Ανοικοδόμησης, με στοχεύσεις σε βάθος χρόνου, όπου μέσα από τη Θεσμική ανατροπή θα οργανώσει την παραγωγή:

 

α. στον πρωτογενή τομέα, δηλαδή γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία με πρώτο στόχο κατ’ αρχήν την ενίσχυση της διατροφικής αυτάρκειας του πληθυσμού.

 

β. στον δευτερογενή τομέα, από την οικοτεχνία, τη βιοτεχνία μέχρι τη μεταποιητική βιομηχανία και την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου.

 

γ. την ενεργειακή αυτοτέλεια της χώρας μέσα από την πιο λειτουργική εκμετάλλευση των ντόπιων πρώτων υλών, των άλλων πλεονεκτημάτων στον τομέα αυτόν που διαθέτει και την ορθολογική επίσης εκμετάλλευση προς όφελος της χώρας των όποιων εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων επιβεβαιωθεί η ύπαρξή τους. Ωστόσο, η χώρα είναι προικισμένη με ένα τεράστιο ενεργειακό φορτίο, που είτε παραμένει ανεκμετάλλευτο, είτε παραδίδεται σταδιακά προς εκμετάλλευση στους ξένους επικυρίαρχους.

 

Με την ανάπτυξη των παραπάνω τομέων πολύ εύκολα θα αποδειχτεί ότι η χώρα δεν έχει πρόβλημα διατροφικής επάρκειας, ενώ μπορεί ταυτόχρονα να αποκτήσει ενεργειακή αυτοτέλεια. Με την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, την ανάπτυξη του δευτερογενούς τομέα και τον τουρισμό τα συναλλαγματικά οφέλη θα είναι τεράστια, και τότε η χώρα και οι πολίτες της μπορούν να φτάσουν σε επίπεδα ευημερίας αδιανόητα για την σημερινή μέση κοινωνική συνείδηση. Σε μια τέτοια περίπτωση γίνεται σχεδόν απρόσβλητη και με τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα στα πλαίσια του ταχέως μεταβαλλόμενου και σε διαρκή κρίση διεθνούς περιβάλλοντος. Και αυτό ακριβώς θέλουν να αποτρέψουν με κάθε τρόπο οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι εγχώριοι συνεργάτες τους, επιφυλάσσοντας τα όποια οφέλη για τους εαυτούς τους.

 

Με όπλο το εθνικό κρατικό νόμισμα μπορείς να χρηματοδοτήσεις την οικονομία σου ώστε να μπορέσεις να επιτύχεις άμεση παραγωγική ανασυγκρότηση, υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και ραγδαία διεύρυνση της αγοράς εργασίας, έχοντας πρώτα όμως εθνικοποιήσει το ληστρικό παρασιτικό τραπεζικό συστήμα με παράλληλη διαγραφή των χρεών των επιχειρήσεων, διαγραφή των χρεών των νοικοκυριών και διασφάλιση των καταθέσεων του ελληνικού λαού

 

Και αυτή η ανάπτυξη, μπορεί να υπάρξει και να τελείται σε διαλεκτική αρμονία και με σεβασμό πάντα στον άνθρωπο, στις προαιώνιες ευγενείς αξίες και στο όλο φυσικό και πολιτισμικό του περιβάλλον, στο οποίο εντάσσεται ειρηνικά και δημιουργικά ως αναπόσπαστο και όχι κυρίαρχο μέρος του.

 

Όλα αυτά τα τόσο προφανή δεν αποτελούν το κεντρικό σημείο της συζήτησης και το πώς θα γίνει δυνατή η υλοποίησή τους διότι δεν μπορεί να είναι αυτός ο στόχος μιας υπό κατοχή χώρας έρμαιο των πολυεθνικών μονοπωλιακών συγκροτημάτων και της εγχώριας παρασιτικής ελίτ που έχει αναλάβει εργολαβικά αυτό το έργο.

Πως μπορεί μια Εθνική Οικονομία να αντιμετωπίσει την Παγκοσμιοποίηση;

Καλούμαστε ως χώρα να λειτουργήσουμε σε ένα απολύτως διεθνοποιημένο περιβάλλον. Μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, όπου τα μεγάλα πολυεθνικά μονοπωλιακά συγκροτήματα ανταγωνίζονται λυσσαλέα μεταξύ τους για την απορρόφηση κάθε πόρου αυτού του πλανήτη. Οι Κυβερνήσεις των διαφόρων μελών υποτάσσονται σ’ αυτόν τον ανελέητο ανταγωνισμό, που μετατρέπει τεράστιες περιοχές του πλανήτη -και τη περιοχή μας- σε πεδία γεωπολιτικών συγκρούσεων με άγνωστη έκβαση. Όλα γύρω μας μοιάζουν με κινούμενη άμμο. Τα πάντα είναι ρευστά.

 

Τι δυνατότητες υπάρχουν για μια χώρα σαν την Ελλάδα να επιβιώσει εντός αυτού του ανελέητου ανταγωνισμού; Ποια συγκριτικά πλεονεκτήματα να εκμεταλλευτεί, όντας ανοικτή προς κάθε είδους κερδοσκοπία;

 

Αν λοιπόν θέλουμε να είμαστε σταθεροί στη στόχευσή μας, για Ελεύθερη Ελλάδα και για ευημερία της κοινωνίας, απέναντι στην Παγκοσμιοποιημένη Οικονομία θα πρέπει να αντιπαραθέσουμε τη δική μας πρόταση για Εθνική Οικονομία.

 

Μια Εθνική Οικονομία που θα είναι μια προστατευμένη οικονομία απέναντι σε ένα εξαιρετικά αντίξοο διεθνή οικονομικό περίγυρο.

 

Το πρώτο και κυριαρχικό μέλημά μας στη δημιουργία μιας Εθνικής Οικονομίας είναι η ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς που σήμερα τη λυμαίνονται τα πολυεθνικά συγκροτήματα και ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις. Αυτό σημαίνει μέτρα προστασίας της εγχώριας παραγωγής, με ενεργητικά μέτρα, όπως είναι:

α. η ενίσχυση των εισοδημάτων των λαϊκών στρωμάτων,

β. η εξασφάλιση άνετης χρηματοδότησης των εγχώριων παραγωγικών επιχειρήσεων, κυρίως μικρομεσαίων,

γ. αυτό που ονομάζουμε σεισάχθεια. Γενικευμένη σεισάχθεια για τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Όχι γιατί θέλουμε να ευνοήσουμε κάποιους "μπαταχτζήδες", αλλά γιατί η διαγραφή όλων των χρεών είναι εκ των ων ουκ άνευ. Δεν μπορείς να ξεκινήσεις μια νέα πορεία, να δημιουργήσεις το καινούργιο, φορτωμένος στην πλάτη σου το βάρους του αμαρτωλού παλιού.

Επίσης στην ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς θα συνεισφέρουν αποφασιστικά μέτρα παθητικού χαρακτήρα, π.χ. φορολογία, δασμοί κτλ.,

Στη πράξη θα πρέπει να υπάρξει συνδυασμός ενεργητικών και παθητικών πολιτικών.

Τι είναι οι αυτοδιοικούμενες εθνικοποιημένες επιχειρίσεις;

Ένα τελευταίο επιχείρημα που χρησιμοποιείται εναντίον της ύπαρξης εθνικών επιχειρήσεων υπό κρατική ή άλλη μορφή, είναι ότι το κράτος έχει αποτύχει ως διαχειριστής, αντίθετα με τους ιδιώτες που μπορούν να ενδιαφέρονται και να φροντίζουν έτσι τις ιδιόκτητες επιχειρήσεις τους διοικώντας τες αποτελεσματικά.

 

Τώρα εξαρτάται για πιο κράτος μιλάμε. Αν πρόκειται για το μόρφωμα που αυτοί δημιούργησαν καθ’ εικόνα και ομοίωσή τους, θα συμφωνήσουμε απόλυτα. Παράσιτα είναι, παρασιτικές κρατικές δομές δημιούργησαν. Αν πρόκειται όμως για το καινούργιο κράτος όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε και σκοπεύουμε να το δημιουργήσουμε εξ αρχής, τότε τα πράγματα αλλάζουν και μάλιστα ριζικά.

 

Οι επιχειρήσεις εθνικού χαρακτήρα, ιδιοκτησίας και κοινωνικής αναφοράς δεν θα διοικούνται από την κυβέρνηση και τις δομές της.

 

Η κυβέρνηση θα έχει μόνο έναν επιτελικό ρόλο να παίξει. Ένα ρόλο κεντρικού χωροταξικού σχεδιασμού.

 

Οι επιχειρήσεις αυτές θα είναι αυτοδιοικούμενες και θα υλοποιούν με βάση το γενικότερο σχεδιασμό, το δικό τους προγραμματισμό.

 

Τα διευθυντικά και άλλα στελέχη των επιχειρήσεων αυτών θα προέρχονται μέσα από την εξέλιξη στην ίδια την επιχείρηση. Οι προσλήψεις του προσωπικού θα προέρχονται κατά κύριο λόγο από τις δομές της εκπαίδευσης, πανεπιστήμια, πολυτεχνεία, τεχνολογικά ιδρύματα, με τα οποία οι εθνικές αυτές επιχειρήσεις θα βρίσκονται σε στενή συνεργασία και θα αντλούν τεχνογνωσία και στελέχη.

 

Οι θέσεις εργασίας θα είναι μόνιμες και σταθερές. Δεν μπορεί να επενδύεται στο προσωπικό, χρήμα και εμπειρία και όταν αυτή αποκτάται, να χάνεται με την απομάκρυνσή του.

 

Σε κάθε περίπτωση οι προτάσεις του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου τελούν υπό την αίρεση των αποφάσεων του κυρίαρχου λαού.

Γενικές ερωτήσεις

Είστε κόμμα?

Το Ε.ΠΑ.Μ. είναι επίσημο κόμμα, ναι. Παρ όλ' αυτά, δεν είναι μόνο κόμμα. Το Ε.ΠΑ.Μ. ποθεί να υπερβεί ο Λαός μας το υπάρχον σύστημα, και να απαιτήσει αληθινή Δημοκρατία ώστε να μπορέσει να πάρει αυτός - αυτοπροσώπως - τα πράγματα στα χέρια του. Αυτός ο στόχος, δεν είναι δυνατόν να πραγματωθεί, μόνο δια μέσου της παρούσας πολιτικής κατάστασης, ούτε και μόνο δια μέσου του κοινοβουλευτισμού που έχουμε γνωρίσει. Γι αυτόν τον λόγο, εμείς οι ΕΠΑΜήτες δεν αποκαλούμε το Ε.ΠΑ.Μ. κόμμα, παρ όλο που είναι και κόμμα, αλλά "Μέτωπο".

Με ποιούς συνεργάζεστε ή θα συνεργαζόσασταν στο μέλλον?

Η συνεργασία, για το Ε.ΠΑ.Μ. έχει διάφορες μορφές γιατί το Ε.ΠΑ.Μ. δεν θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος αλλαγής και ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης κατοχής είναι δια μέσου των εκλογών.

 

Πρώτον, υπάρχει η κινηματική συνεργασία. Σε αυτήν, μπορούν να συμμετέχουν όλοι οι συμπολίτες μας, που δέχονται να κάνουν τον επι μέρους αγώνα τους δίπλα μας. Ένα παράδειγμα τέτοιας συνεργασίας, είναι το κίνημα κατά των πλειστηριασμών, το οποίο το Ε.ΠΑ.Μ. και άρχισε, αλλά στο οποίο στην συνέχεια πρωτοστάτησε.

 

Δεύτερον υπάρχει η εκλογική συνεργασία. Σε αυτήν, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις δυνατότητες, αλλά και τον πολιτικό χρακτήρα της άλλης πλευράς, αποφασίζουν τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. με την βοήθεια των οργάνων του, για το πως, σε πιό εύρος και βάθος και με ποιόν τρόπο θα γίνει η συνεργασία.

Βασική προυπόθεση για μια συνεργασία, είναι η παραδοχή ότι ο αγώνας μας σήμερα, έχει εθνοαπελευθερωτικό χαρακτήρα πρώτα και κύρια και ο πόθος να υπάρξει επιτέλους πραγματική Δημοκρατία στην χώρα μας. Επίσης, το Ε.ΠΑ.Μ. αποφεύγει τις συνεργασίες με φορείς και κόμματα, που έχουν ως θεμελιώδη αρχή τους, τον διαχωρισμό του απλού εργαζόμενου Λαού μας σε εχθρικές μεταξύ τους ομάδες ή εκφράζουν λεκτικά η πρακτικά φασίζουσες νοοτροπίες.  Η στρατηγική του Μετώπου σε σχέση με τις συνεργασίες, αποσκοπεί πάντα στο όφελος του ίδιου του Λαού μας ως ένα από τα μέσα που εν δυνάμει και ανάλογα με την περίπτωση μπορούν να προκαλέσουν πρόοδο προς της κατεύθυνση πραγμάτωσης των προταγμάτων του.

Μήπως όταν κατεβαίνετε στις εκλογές, νομιμοποιείτε το σύστημα που θέλετε να διαλύσετε;

Το καθεστώς κοινοβουλευτισμού όπως το έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα και για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε, προφανώς πρέπει να γρεμιστεί και με την ίδια την συμμετοχή του Λαού μας, να αναδομηθεί. Αυτό είναι ένα απο τα προτάγματα του Ε.ΠΑ.Μ. το οποίο θα υπερασπίσουμε μέχρι τέλους. Επιπροσθέτως, το Ε.ΠΑ.Μ. έχει ως θέση ότι η συμμετοχή στο κοινοβούλιο από μόνη της, δεν συνειστά νομιμοποίηση του καθεστώτος, ούτε και είναι ενάντια στις εκλογές ως θέση αρχής.

 

 

Η πράξη που νομιμοποιεί το καθεστός κατοχής και το σύστημα που μας έφερε ως εδώ, είναι πρώτα και κύρια η ενδοτική στάση προς τα κατεστημένα ιδιωτικά ή/και διεθνή συμφέροντα που εκμεταλεύονται την Πατρίδα μας. Ο ενδοτισμός αυτός βέβαια, μπορεί να πάρει πολλές μορφές, όπως η αποδοχή αντισυνταγματικών διατάξεων/νομοσχεδίων, η ψήφιση μέτρων που προκαλούν αρνητικά αποτελέσματα στον Λαό, η αποδοχή και ο συμβιμασμός με πρακτικές που ουσιαστικά στηρίζουν την διαπλοκή, και βεβαίως η αποδοχή έστω και με μορφή συζήτησης προδοτικών πράξεων απεμπόλισης της Εθνικής μας Κυριαρχίας.

 

 

Τα παραπάνω, δεν σημαίνουν ότι το Ε.ΠΑ.Μ. δεν θα χρησιμοποιήσει τους υπάρχοντες θεσμούς και μηχανισμούς όταν κρίνει ότι δια μέσου αυτών μπορεί να πραγματώσει κάποιους από τους ενδάμεσους στόχους του. Μια τακτική συμμετοχή στο σημερινό κοινοβούλιο, κάτω από κάποιες προυποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει ένα μέρος της ανατροπής.

 
ω

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ε.ΠΑ.Μ., η συμμετοχή στις εκλογές δεν είναι αυτοσκοπός ούτε ο κύριος λόγος της ύπαρξής του. Τα μέλη του αποφασίζουν την κάθοδο ή όχι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ανάλογα με την περίσταση και περίπτωση και δεν έχει διαστάσει ούτε να κατέβει στις εκλογές με τις θυσίες των μελώ και φίλων του, ούτε και να απέχει όταν αυτό κριθεί οφέλιμο.

Ποιός είναι αρχηγός σας;

Το Ε.ΠΑ.Μ. δεν έχει οργανωθεί με την γνωστή αρτηριοσκληρωτική μέθοδο που χρησιμοποιούν τα άλλα κόμματα που υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα. Το Ε.ΠΑ.Μ. έχει οργανωθεί «οριζόντια» και καταστατικά, κάθε μέλος του είναι ισότιμο. Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι δεν υπάρχουν ούτε πρόεδροι, ούτε αρχηγοί στο Ε.ΠΑ.Μ.

 

Οι θέσεις ευθύνης, οι οποίες είναι όλες άμεσα μετακλητές εάν χρειαστεί, έχουν έναν ρόλο κυρίως συντονιστικό. Αυτές οι θέσεις ευθύνης, οι οποίες είναι πάντα χωρίς μισθό στο Ε.ΠΑ.Μ., μάλλον αφαιρούν δικαιώματα από αυτόν που υπηρετεί στην θέση αυτή, παρά του δίνουν, διότι η ευθύνη η εργασία και η αφοσίωση που απαιτέιται, είναι ακόμη μεγαλύτερη.

 

Με δεδομένο το παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αξιοκρατία. Ο πρακτικός ρόλος του καθενός, πηγάζει από το πόσο αποδεικνύει στην πράξη τις ικανότητές του στους ρόλους που υπηρετεί.

 

Θα πρέπει να αναφέρουμε εδώ τον ρόλο του συναγωνιστή μας και ιδρυτικού μέλους του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρη Καζάκη, ο οποίος είναι γνωστός σε αρκετούς λόγω της τεράστιας προσφοράς του στο Μέτωπο και στην Πατρίδα με την πολύτιμη ενημέρωση που κάνει, είδικά στα θέματα της οικονομίας, ο οπόιος παρότι κατείχε την θέση του Γενικού Γραμματέα του Ε.ΠΑ.Μ., τώρα τυπικά έχει τον ρόλο του απλού μέλους.  Άσχετα από αυτό όμως, συνεχίζει όπως και πολλά άλλα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. να κάνει αυτό που πάντα έκανε και παραμένει για εμάς τους ΕΠΑΜήτες μία από τις πιό σημαντικές πηγές έμπνευσης και πληροφόρησης.

Πως χρηματοδοτείστε;

Το Ε.ΠΑ.Μ. χρηματοδοτείται αποκλειστικά από τα μέλη και τους φίλους του είτε δια μέσου της συνδρομής του μέλους, είτε μέσω δωρεών είτε με τις διάφορες εκδηλωσεις που οργανώνουν τα μέλη κα οι φίλοι του. Ως εκ τούτου, πολλές φορές η οικονομική κατάσταση του Μετώπου, χρειάζεται βελτίωση.

 

Θα πρέπει να αναφερθεί εδώ, ότι όλες μα όλες οι εργασίες που κάνει το Μέτωπο, όπως λόγου χάρη η παρούσα ιστοσελίδα που διαβάζετε, γίνονται με πολύ εθελοντική εργασία και το υστέρημα των μελών και των φίλων του.

 

Εάν θέλετε να βοηθήσετε στον αγώνα μας οικονομικά, πατήστε εδώ.

Σε ποιά ιδεολογία ανήκετε ή πλησιαζετε;

Μιά από τις βασικές θέσεις του Ε.ΠΑ.Μ. είναι ότι μέχρι να ελευθερωθεί η Πατρίδα, οφείλουμε ως Λαός να οργανωθούμε και να αντισταθούμε ενωμένοι. Ως εκ τούτου, τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ., έχουν παραμερίσει τις ιδεολογικές και άλλες διαφορές τους για χάρη αυτού του στόχου.

 

Η θεώρηση αυτή, δεν είναι απλά ένα ιδεολόγιμα, αλλά έχει και πρακτικές βάσεις: Δεν είναι δυνατόν, όταν η χώρα μας βρίσκεται υπό κατοχή, να ελπίζει κανείς ότι θα μπορέσει να υλοποιήσει την οποιαδήποτε ιδεολογία του, ούτε και να εφαρμόσει την όποια πολιτική.

 

Είναι επίσης σημαντικό να πούμε εδώ, ότι παρ όλο που έχουμε παραμερίσει τις ιδεολογικές μας διαφορές, αυτό δεν σημαίνει ότι τις καταπιέζουμε ούτε ότι τις λογοκρίνουμε. Το κάθε μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. έχει την ελευθερία να εκφράζεται όπως αυτό θέλει και θεωρεί σωστό, ακόμα και άν εκφράσει πλήρως ή επί μέρους την δικιά του ιδεολογία.

 

Το Ε.ΠΑ.Μ., έχει ως μέλη πολίτες που προέρχονται από σχεδόν όλες τις ιδεολογίες, ή ήταν πρίν την κρίση χωρίς κάποια ιδεολογία ή έχουν αποφασίσει ότι μένουν ιδεολογικά ανένταχτοι. Η ιδεολογική πολυφωνία στο Ε.ΠΑ.Μ. είναι κάθε άλλο από κακό πράγμα. Οι συζητήσεις που γίνονται είναι γόνιμες και όλοι απολαμβάνουμε τα οφέλη. Οι όποιες διαφωνίες υπάρχουν, επειδή ακριβώς η αλληλεγγύη και ο αγωνιστικός χαρακτήρας του Μετώπου μας έχει ενώσει με πολύ δυνατούς δεσμούς, οδηγούν στην αμοιβαία κατανόηση.

 

Το Ε.ΠΑ.Μ. έχει καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό: Παρ όλο που οι ιδεολογικές μας καταβολές διαφέρουν, όλοι μας σμφωνούμε όμως στα προτάγματα του Ε.ΠΑ.Μ. και στο ότι πρώτα και κύρια η Πατρίδα χρειάζεται ουσιαστιακή Απελευθέρωση και Δημοκρατία πριν προχωρήσουμε στα επόμενα επίπεδα. Στο Ε.ΠΑ.Μ. η μάστιγα που πηγάζει από το εμφυλιοπολεμικό κλίμα παλαιότερων χρόνων, πέθανε οριστικά. Το αποτέλεσμα που βλέπουμε όλοι, είναι ότι μια τέτοια απεξαρτημένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος ψυχολογία, συνδιασμένη με Δημοκρατικές μεθόδους, μπορεί μόνο να φέρει καλό στον Λαό μας.

Τι σημαίνουν τα αρχικά Ε.ΠΑ.Μ.?

Σημαίνουν Ενιαίο Παλλαικό Μέτωπο.

 

Ενιαίο, γιατί καλούμε τον Λαό μας να παραμερήσει προσωρινά τις ιδεολογικές και άλλες διαφορές του, έτσι ώστε να κάνει σαν μία γροθιά το χρέος του προς την Πατρίδα που βιάζεται καθημερινά από τους επικυρίαρχους της Ε.Ε., ΔΝΤ, και άλλα ιδιωτικά και διεθνή συμφέροντα.

 

Παλλαϊκό, γιατί καλούμε όλον τον αγνό Λαό να ενωθεί ώστε να ανατρέψει την παρούσα κατάσταση και να απαιτήσει τα αυτονόητα της Δημοκρατίας, Δικαιοσύνης και Ελευθερίας.

 

Μέτωπο, γιατί, δίχως Μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς κατοχής από τον ίδιο τον Λαό, αυτή η Πατρίδα δεν πρόκειται να δει λύση.