Μ. Παπαδάκης: Ιστορικά "Ισοδύναμα"

Ο καπιταλισμός είναι ένα κοινωνικό σύστημα εκμετάλλευσης και κυριαρχίας. Φύσει αντιφατικός δημιουργεί κρίσεις κοινωνικές και οικονομικές. Σε μια τέτοια κρίση του καπιαλισμού δημιουργείται μια όξυνση στις σχέσεις της Γαλλίας με τη Γερμανία.
Βρισκόμαστε στο 1866. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1870 κηρύσσεται πόλεμος. Η Γαλλία υφίσταται βαρειές ήττες. Τα πρωσσικά στρατεύματα φτάνουν έξω από το Παρίσι.
Αξίζει να παρακολουθήσουμε πώς, η αστική τάξη της Γαλλίας την εποχή εκείνη αντιλαμβάνεται το εθνικό καθήκον σε σχέση με το ταξικό συμφέρον της. Ίσως έτσι γίνει κατανοητή -κατ΄αναλογίαν- η συμπεριφορά της αστικής τάξης της χώρας μας, στη σημερινή κοινωνική και οικονοική κρίση.
Η Γαλλική αστική τάξη λοιπόν, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα σχηματίζει κυβέρνηση εθνικής άμυνας. Η εργατική τάξη, από την άλλη πλευρά, κάνει το λάθος και αποδέχεται, να ηγηθεί του αγώνα, η αστική κυβέρνηση υπό τον Θιέρσο.
Ο Μπλάνκι ηγέτης της αριστεράς προειδοποιεί για τον μεγάλο κίνδυνο που ενέχει αυτή η απόφαση. Ο Μαρξ καλεί την εργατική τάξη, να μη συγχέει τα συμφέροντά της με αυτά της αστικής τάξης, Έργο του προλεταριάτου -λέει - είναι να απελευθερώσει την εργασία από το ζυγό της αστικής τάξης. 
Αλλά ο κύβος έχει ήδη ριφθεί. Η κυβέρνηση όμως του Θιέρσου έχει να αντιμετωπίσει τώρα ένα πρόβλημα. Για να αμυνθεί η χώρα του πρέπει να οπλίσει την εργατική τάξη. Αλλά όταν η εργατική τάξη είναι οπλισμένη, είναι μεγάλη απειλή για την αστική τάξη.
Ο Θιέρσος βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα. Εθνικό καθήκον ή ταξικό συμφέρον. Φυσικά διαλέγει αντί για τον πόλεμο τη συνθηκολόγηση. Παραδίδει τη χώρα του στους Γερμανούς. Παραδίδει εδάφη, οχυρά, διαλύει τον εθνικό στρατό και αποδέχεται δυσβάσταχτους οικονομικούς όρους αποπληρωμής των πολεμικών αποζημιώσεων. Δυσβάσταχτους βέβαια για το λαό, στον οποίο  θα προσπαθήσει να φορτώσει όλα αυτά τα οικονομικά βάρη.
Τώρα όμως η κυβέρνηση Θιέρσου βρίσκεται αντιμέτωπη με το λαό, που έχει έναν, έστω υποτυπώδη οπλισμό και αντιστέκεται ακόμα στον κατακτητή. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αρπάξει τα κανόνια των αντιστασιακών από το λόφο της Μονμάρτρης΄αλλά αποτυγχάνει.
Ο εμφύλιος, ή καλύτερα ο ταξικός πόλεμος αρχίζει, Ο ταξικός χαρακτήρας αυτού του πολέμου, θα επιβεβαιωθεί πανηγυρικά, από τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν.
Τώρα ο λαός έχει ένα διμέτωπο αγώνα μπροστά του. Να διώξει το Γερμανό κατακτητή και να διεξαγάγει έναν ταξικό αγώνα εναντίον των ντόπιων κατακτητών. Κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.
Στις 26 Μαρτίου 1871 εκλέγεται η Παρισινή Κομμούνα από το λαό και οι αντιπρόσωποί της είναι ανα πάσα στιγμή ανακλητοί. Στις 28 Μαρτίου η κεντρική επιτροπή της εθνοφρουράς παραδίδει την εξουσία στν Παρισινή Κομμούνα. Ο λαός καταλαμβάνει το δημαρχείο και υψώνει την κόκκινη σημαία της επανάστασης. Η αστυνομία γίνεται όργανο της Κομμούνας. Η αστική κυβέρνηση του Θιέρσου, έντρομη, φεύγει από το Παρίσι και εγκαθίσταται στις Βερσαλλίες.
Και τότε η Κομμούνα κάνει ένα μοιραίο λάθος. Αντί να επιτεθεί στις Βερσαλλίες δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση του Θιέρσου να ανασυγκροτηθεί. Ο Θιέρσος συμμαχεί με - ποιόν άλλον ; - τον κατακτητή. Άν το σκεφτείς καλά, τα γεγονότα είναι ίδια, μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Τότε ήταν ο Θιέρσος και ο Βίσμαρκ, σήμερα είναι η τρόικα των Αθηνών και η Μέρκελ. Ο Βίσμαρκ προσφέρει στο "σύμμαχό" του Θιέρσο την εξής υπηρεσία. Απελευθερώνει τους αιχμαλώτους που είχε συλλάβει ο πρωσσικός στρατός κατά την προέλασή του προς το Παρίσι, τους οπλίζει και συγκροτεί ένα σώμα Γαλλικού στρατού το οποίο θέτει στην υπηρεσία της κυβέρνησης του Θιέρσου. Αυτός ο στρατός περνάει μέσα από τις γραμμές του Γερμανικού στρατού και χτυπάει πισώπλατα τις δυνάμεις της Κομμούνας.
Η Παρισινή Κομμούνα "πέφτει" στις 28 Μαίου 1871, μετά από 72 ημέρες. Στις "εκκαθαρίσεις" που ακολουθούν δολοφονούνται περισσότεροι από 100.000 επαναστάτες.
Ο Μάρξ χαρακτηρίζει τον Βίσμαρκ δολοφόνο επί πληρωμή. Ένας άλλος δολοφόνος επί πληρωμή - η Μέρκελ - επισκέπτεται σήμερα την πατρίδα μας.
 
Καληνύχτα σας.
 
Μανώλης Παπαδάκης
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ