Τομέας Δυτικής Θεσσαλονίκης: Για την ανασυγκρότηση του ΕΠΑΜ

Είναι κοινή πεποίθηση ότι το Μέτωπό μας χρειάζεται ανασυγκρότηση, όπως άλλωστε αναφέρεται και σε κείμενο του Ο.Γ. με ημερομηνία 04/10, που συντάχθηκε ύστερα από την διαπίστωση ότι: η οργανωτική μας ανάπτυξη δεν αντιστοιχεί με την εμβέλεια που έχουν τα προτάγματά μας , στις ευρύτερες λαϊκές μάζες.

 

Αλλά τι είναι ανασυγκρότηση; Και τι σημαίνει αυτό για το Ε.ΠΑ.Μ.;

 

Ανασυγκρότηση με δυό λόγια είναι η προσαρμογή όλης της δομής και διάταξης του Μετώπου πάνω στη βάση των δοσμένων κάθε φορά απαιτήσεων του κινήματος, με στόχο να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις εκείνες οι οποίες είναι απαραίτητες για την υλοποίηση των προταγμάτων μας.

Μια από τις βασικότερες προϋποθέσεις, είναι η διαρκής  λύση της αναντιστοιχίας, που ήδη αναφέρθηκε.

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας ανασυγκρότηση δεν είναι μια συζήτηση, πρόκειται για μια διαδικασία μελέτης και διόρθωσης των μέχρι τώρα αντιλήψεων και πραχτικών που καθόριζαν την λειτουργία μας κυρίως από οργανωτική άποψη.

Πολύ περισσότερο ανασυγκρότηση δεν είναι «ανακάτεμα της τράπουλας», δηλαδή εκλογή οργάνων. Η εκλογή των οργάνων είναι η τελευταία πράξη, αφού πρώτα εντοπίσουμε τις αιτίες που εμποδίζουν την προσαρμογή της δομής μας στις σημερινές συνθήκες και μας καθιστούν ανεπαρκείς ως προς τα προτάγματά μας.

Είναι επίσης φανερό ότι αν ένα καταστατικό ήταν ικανό κάθε στιγμή να λύνει τέτοιου είδους ζητήματα, δηλαδή ζητήματα ανασυγκρότησης, τότε η ιστορία των Κομμάτων, των Οργανώσεων και των κινημάτων θα ήταν ιστορία των καταστατικών τους. Αυτή η στενή γραφειοκρατική αντίληψη για έναν ζωντανό οργανισμό συντρίβεται από την ιστορία, γιατί όλοι ξέρουμε πως τα κινήματα δεν είναι υπόθεση καταστατικών.

Και σε ότι αφορά το Ε.ΠΑ.Μ. , το καταστατικό μας μπορεί να απαντήσει γιατί το Μέτωπό μας σαν οργανωτικό σχήμα δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του πραγματικού Λαϊκού κινήματος; Γιατί δεν έχει το Ε.ΠΑ.Μ. το ειδικό βάρος που του αξίζει μέσα στους κόλπους του Λαού και του Κινήματος; 

Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε ότι μπορείς να έχεις ένα πολύ καλό καταστατικό και να μην έχεις Οργάνωση , όπως ασφαλώς  ισχύει και το αντίθετο.

Τέλος όσοι νομίζουν ότι η ανασυγκρότηση είναι ταυτόσημη έννοια με την τήρηση του καταστατικού, καλά θα κάνουν να αναρωτηθούν γιατί κάθε Συνέδριο σοβαρού κινήματος ξαναμελετάει και συχνά «διορθώνει» το καταστατικό του σε διάφορα σημεία, με στόχο να το προσαρμόσει στις εκάστοτε συνθήκες.

Αν συμφωνούμε ότι έτσι μπαίνει το ζήτημα της ανασυγκρότησης, τότε, και για να μη «βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο» , είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να συμφωνήσουμε ότι  δεν μπορούμε να μιλήσουμε στα σοβαρά για ανασυγκρότηση, αν δεν προσεγγίσουμε, αν δεν καταλάβουμε και δεν αναδείξουμε τις αιτίες που μας έφεραν σ’ αυτό το σημείο.

Όμως πριν μιλήσουμε για τις αιτίες του προβλήματος πρέπει να βάλουμε τη βάση για ένα σωστό και γόνιμο διάλογο, επειδή, και νομίζω ότι συμφωνούμε όλοι , πως δεν συζητάμε για να διαφωνήσουμε, αλλά για να λύσουμε τα ζητήματα που έχουμε μπροστά μας. Αυτονόητο είναι πως η μοναδική βάση ενός τέτοιου διαλόγου είναι αυτά μας ενώνουν.

 

Για την Ενότητα στις γραμμές του Μετώπου

 

Στο Ε.ΠΑ.Μ. όλα τα χείλη σε διάφορους τόνους και ένταση μιλούν για ενότητα. Ότι συμβαίνει γίνεται στο όνομα της ενότητας. Η λέξη περιφέρεται δω και κει σε σημείο να έχει γίνει φετίχ, ενώ δε λείπουν και κάποιοι που φιλοδοξούν να αυτοπροσδιορίζονται ως εγγυητές της ενότητας, γεγονός που αποδεικνύει από μόνο του, ότι αυτοί οι ίδιοι που θέλουν να αναλάβουν  τον ρόλο του εγγυητή έχουν ήδη ψυχανεμιστεί κατά κάποιον τρόπο πως η υπόθεση Ενότητα δεν βαδίζει καλά μέσα στους κόλπους του Μετώπου.

Ας βάλουμε τα πράγματα σε τάξη.

Αν η έννοια της Ενότητας , η ποιότητά της, η έμπρακτη εκδήλωσή της και τέλος η δυναμική της, είναι σε άμεση συνάρτηση με τον βαθμό που ο καθένας από μας συνειδητά αντιλαμβάνεται την έννοια αυτή, τότε είναι ολοφάνερο πως δεν αξίζει μια πεντάρα η οποιαδήποτε αναφορά στην Ενότητα Γενικά. Αντίθετα η Ενότητα αποκτά περιεχόμενο και νόημα όταν την προσδιορίζουμε Ειδικά, και στην προκειμένη περίπτωση, που αφορά το Ε.ΠΑ.Μ., οφείλουμε να την προσδιορίζουμε με όρους κινήματος.

Θεωρούμε ότι στα πλαίσια του κινήματος, τρία στοιχεία καθορίζουν δηλαδή στοιχειοθετούν την ποιότητα και τη δυναμική της ενότητάς μας, σε σχέση με το κατά πόσο, σε πιο βαθμό, την αντιλαμβανόμαστε Συνειδητά.

Το πρώτο στοιχείο αφορά τον καθένα μας Ατομικά.

Α)        Και μόνο η φυσική, ατομική, παρουσία στο Ε.ΠΑ.Μ. αποτελεί τουλάχιστον κριτική στάση απέναντι στους διάφορους ιδεολογικοπολιτικούς χώρους που ο καθένας ανήκε και ταυτόχρονα υποδηλώνει πως τα σημερινά πολιτικά σχήματα είτε βαδίζουν σε λάθος δρόμο, γιατί δεν έχουν τη σωστή πολιτική και κοινωνική ανάλυση της σύγχρονης νεοελληνικής πραγματικότητας, είτε απέδειξαν στην ιστορική τους διαδρομή την ανεπάρκεια τους ή την ανικανότητά τους να οδηγήσουν τον λαό στην εξουσία, είτε τέλος τον πρόδωσαν.

Από αυτό προκύπτει τόσο η συμφωνία μας για την αναγκαιότητα ύπαρξης του Ε.ΠΑ.Μ, όσο και η αναγκαιότητα της προστασίας του και της ανάπτυξής του.

Β)        Η επιλογή, που ως άτομα κάναμε να ενταχτούμε στο Ε.ΠΑ.Μ. , υποδηλώνει για τον καθένα μας ότι η συμμετοχή στον αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή Κυριαρχία, είναι πιο γόνιμη και αποτελεσματική μέσα από τις γραμμές του Μετώπου μας. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση δεν θα είχε νόημα η ένταξή μας στο Ε.ΠΑ.Μ.

Άρα λοιπόν συμφωνούμε ότι το Ε.ΠΑ.Μ. είναι το μοναδικό αυτή τη στιγμή πολιτικό σχήμα που μπορεί να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης στον τόπο μας.

Μπαίνει όμως ένα ερώτημα από την ίδια τη ζωή:

Κατανοούμε όλοι με τον ίδιο περίπου τρόπο τι πραγματικά σηματοδοτεί η ένταξή μας στο Ε.ΠΑ.Μ.;

Συνειδητοποιούμε με τον ίδιο περίπου τρόπο όσα απορρέουν απ’ αυτό

Γιατί, γνωρίσαμε ήδη στη μικρή μας ιστορία ως Ε.ΠΑ.Μ. δήθεν συναγωνιστές μας που έπαιξαν υπονομευτικό ρόλο, γνωρίσαμε και γνωρίζουμε συναγωνιστές που δεν έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους τον πρωτεύοντα ρόλο του Μετώπου, άλλους να πατάνε σε δυό βάρκες, με το ένα τους πόδι στον ιδεολογικοπολιτικό τους χώρο και τα’ άλλο πόδι στο Ε.ΠΑ.Μ. και το πιο συνηθισμένο, η κατανόηση και διεκδίκηση από τη μια μεριά των δημοκρατικών δικαιωμάτων ως μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. αλλά από την άλλη η άρνηση κατανόησης και εφαρμογής των ευθυνών και υποχρεώσεων.

Δεν είναι φανερό ότι όλα αυτά δημιουργούν μια σειρά προβλήματα στην δυναμική της Ενότητάς μας;

Το δεύτερο στοιχείο, μας αφορά ως Σύνολο ενταγμένο σε πολιτικό σχήμα

Σαν σύνολο οι ΕΠΑΜίτες συμφωνήσαμε στα προτάγματά μας τα οποία θεωρούμε και είναι μια  ενιαία δέσμη μέτρων με σφιχτοδεμένη εσωτερική λογική που η πραγμάτωσή της οδηγεί στην Λαϊκή Κυριαρχία.

Αλλά κατανοούμε όλοι με τον ίδιο περίπου τρόπο τα προτάγματα;

Κατανοούμε τι καλούμαστε να κατορθώσουμε ως Ε.ΠΑ.Μ. μαζί με το Λαό;

Αν συμφωνούμε όλοι ότι η κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας είναι προϋπόθεση για την εφαρμογή των προταγμάτων μας, είναι αυτονόητο ότι ο αγώνας που καλούμαστε να δώσουμε σε ένα κοινωνικό πόλεμο, που ήδη συντελείται, είναι εξαιρετικά βίαιος, εμπεριέχει κάθε μορφή πάλης δεν έχει καμία σχέση με κοινοβουλευτικές αυταπάτες, απλά γιατί οι ξένοι πάτρωνές μας, η ντόπια ολιγαρχία και το πολιτικό υπηρετικό της προσωπικό, θα υπερασπίσουν τον επίγειο παράδεισό τους με νύχια και με δόντια.

Δεν είναι φανερό ότι το Μέτωπο πρέπει από τώρα να προετοιμάζεται με έναν ανάλογο με τις περιστάσεις τύπο οργάνωσης;

Είναι θέμα προς συζήτηση αν μας χρειάζεται ο υψηλότερος βαθμός συνείδησης, προσπάθειας και προετοιμασίας του Μετώπου αλλά και του λαού για έναν αγώνα τέτοιας μορφής;

Τι σημαίνει Μαχητική διάταξη του Μετώπου;

Πως προστατεύουμε τα στελέχη, τους ΕΠΑΜίτες, τον Λαό;

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το Ε.ΠΑ.Μ. όπως είναι συγκροτημένο σήμερα μπορεί να σταθεί στο ύψος των προταγμάτων του;

 

Πιστεύει κανείς, ακόμη κι αν ο λαός, με την συγκεκριμένη πολιτική συνείδηση, δηλαδή αυθόρμητα και από αγανάκτηση, «καταλάβει τα χειμερινά ανάκτορα», ότι το Ε.ΠΑ.Μ. είναι σε θέση να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση;

 

Πολλοί συναγωνιστές νομίζουν ότι το να έχεις τα σωστά προτάγματα είναι αρκετό. Λάθος. Η ιστορία των κινημάτων είναι γεμάτη από αναφορές σε Κόμματα, Οργανώσεις και Κινήματα τα οποία παρ’ ότι είχαν τα σωστά για την εποχή προτάγματα, ωστόσο δεν κατάφεραν να τα υλοποιήσουν.

Είναι άμεση ανάγκη να ανιχνεύσουμε μέσα στις γραμμές μας, πυρήνα -πυρήνα, τομέα- τομέα και μέχρι τα ανώτερα όργανα τις δυνάμεις μας, τις δυνατότητές μας. Ποιες είναι οι πραγματικές δυνάμεις μας πως τις αναπτύσσουμε , τι χρειάζεται να διορθώσουμε, πώς θα γίνουμε μια συμπαγή πρωτοπόρα δύναμη αναπόσπαστο κομμάτι του πραγματικού Λαϊκού κινήματος

Είναι φανερό πόσο ζωτικής σημασίας για το Μέτωπο είναι το ερώτημα:

σε ποιόν βαθμό κατανοεί ο κάθε ΕΠΑΜίτης τα προτάγματα και τις αναγκαιότητες που απορρέουν απ’ αυτά;

Δεν είναι φανερό ότι κάθε διαφοροποίηση διαρρηγνύει την Ενότητα και υπονομεύει τον Αγώνα;

Το τρίτο στοιχείο, είναι η Ένταξή μας σε πολιτικό σχήμα με τη Μορφή Μετώπου

Έχουν περάσει κιόλας 70 χρόνια από την εμφάνιση του πιο σοβαρού, υπεύθυνου μαχητικού Παλλαϊκού Μετώπου που εμφανίσθηκε στην νεοελληνική ιστορία και έγραψε τις πιο λαμπρές σελίδες της. Από τότε ελάχιστα μετωπικά σχήματα παρουσιάσθηκαν στο Ελληνικό κίνημα και μετωπικές τυχοδιωκτικές συμμαχίες με σαφή κοινοβουλευτικό προσανατολισμό, μέτωπα, που ήδη έχει ξεθωριάσει η ανάμνησή τους.

Σήμερα στην προσπάθειά μας να στήσουμε το Ε.ΠΑ.Μ., άτομα από λίγο ως πολύ διαφορετικούς ιδεολογικοπολιτικούς χώρους προερχόμενοι, συμφωνήσαμε, χωρίς να αρνηθούμε τις φιλοσοφικές και ιδεολογικές καταβολές μας, να ενωθούμε Πολιτικά στην βάση των προταγμάτων που με  σαφήνεια διατύπωσε ο Γενικός Γραμματέας.

Είναι αυτονόητο ότι μέσα στους κόλπους του Μετώπου όσοι προτάσσουν τις ιδεολογικές τους κατευθύνσεις στα ζητήματα που μας αφορούν ως Μέτωπο, υπονομεύουν την συμφωνία μας, την ενότητά μας, τον αγώνα μας. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται ότι στις γραμμές μας δεν διεξάγεται πάλη απόψεων σχεδόν για το κάθε ζήτημα που προκύπτει. Είμαστε ΕΠΑΜίτες, αλλά δεν είμαστε χθεσινοί. Ο καθένας μας κουβαλάει τις δικές του αντιλήψεις, νοοτροπία και εμπειρίες. Είναι χρέος μας να έχουμε λόγο και στάση σε ότι αφορά την ανάπτυξη του Μετώπου, γιατί το Μέτωπο είναι ο κάθε ένας από μας και ταυτόχρονα όλοι μαζί. Είναι προφανής επίσης η αναγκαιότητα  της συμμετοχή μας για τα εσωτερικά ζητήματα όπως για παράδειγμα η αναγκαιότητα ανασυγκρότησης. 

Σε τι συνίσταται η πάλη μέσα στις γραμμές μας και πότε γίνεται γόνιμη;

Όταν πρόκειται για την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης με στόχο την συμφωνία μας για το πώς το Μέτωπο θα ξεπερνά τα προβλήματά του και θα αναδεικνύεται σε δύναμη ικανή να οδηγήσει στην νίκη του Λαού.

Αν θα έπρεπε να βγει κάποιο συμπέρασμα είναι το εξής: η διαφορετικότητα που εμφανίζεται σε ότι αφορά την συνειδητή ένταξη του καθένα από μας στο Ε.ΠΑ.Μ. , ο διαφορετικός βαθμός κατανόησης των προταγμάτων μας και κυρίως ότι απορρέει από αυτά, σε συνδυασμό με τις συχνές παρεκκλίσεις απ’ όσα έχουν ήδη συμφωνηθεί από κοινού, καθιστά εύθραυστη την Ενότητά μας, σε τέτοιο σημείο που αναρωτιέται κανείς:

Πόσο Ενιαίο είναι σήμερα το Ε.ΠΑ.Μ.;

Πόσο Παλλαϊκό χαρακτήρα έχει με την τωρινή του διαμόρφωση;

Πόσο λειτουργικό είναι σαν Μέτωπο;

Τελικά όλα δείχνουν ότι χρειάζεται Ανασυγκρότηση.

 

Τι φταίει για την καθυστέρηση της οργανωτικής ανάπτυξης του Ε.ΠΑ.Μ.;

 

Αιτίες και προβλήματα

Κατά τη άποψή μας η ανασυγκρότηση είναι κυρίως Πολιτικό ζήτημα.

Η ανασυγκρότηση θα επιτευχθεί μόνο με την αποκάλυψη των αιτιών που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση και βεβαίως την διόρθωση τους..

Ποιες είναι λοιπόν οι αιτίες ώστε σήμερα αρκετά τμήματα του Ε.ΠΑ.Μ. να βρίσκονται σε οργανωτικό μαρασμό;

Ποιες αιτίες, σε άλλες περιπτώσεις, οδήγησαν στην απογοήτευση και την αδράνεια έναν κόσμο που ήταν ενταγμένος  σ΄ εμάς ή μας ακολουθούσε;

Μόνο αναλύοντας τα γεγονότα ιστορικά και μελετώντας τις κρίσιμες καμπές – στιγμές  του Ε.ΠΑ.Μ. μπορούμε να κατανοήσουμε τους λόγους που  προέκυψαν τα οργανωτικά προβλήματα μας και μάλιστα σε σημείο που δια γυμνού οφθαλμού να διαπιστώνεται η αναντιστοιχία της οργανωτικής μας ανάπτυξης  σε σχέση με την εμβέλεια που έχουν τα προτάγματά μας στους κόλπους του λαού.

1) Το Ε.ΠΑ.Μ. προέκυψε ως κοινωνική αναγκαιότητα μέσα από το κίνημα των πλατειών.

      Αυτό πάει να πει ότι το Ε.ΠΑ.Μ. πλαισιώθηκε από άτομα ποικίλης προέλευσης, δεν είναι κακό, με διαφορετικές εμπειρίες και πολιτικές προσεγγίσεις ή και από άτομα τελείως άπειρα από πολιτική άποψη, που ωστόσο, συσπειρώθηκαν γύρω από τα προτάγματά μας. Όπως ήταν όμως λογικό μέσα σ΄ αυτή τη συσπείρωση το κάθε μέλος και φίλος κουβάλησε ένα συνονθύλευμα απόψεων, απόψεων και πολιτικών τάσεων οι οποίες θέλουν μ ένα τρόπο να επιβληθούν. Αλλά, ενώ είναι θεμιτή ως διαδικασία, η αντιπαράθεση μέσα στους κόλπους μας των απόψεων και η λύση των αντιθέσεων, με αποκλειστικό γνώμονα το δυνάμωμα του Μετώπου και του λαϊκού κινήματος, συχνά αυτή η επιβολή των απόψεων πήρε χαρακτήρα πολεμικής, με διαλυτικές τάσεις τις οποίες άλλωστε  βιώσαμε. Τόσο από θεωρητική όσο και από πολιτική άποψη δεν έχουμε τελειώσει με αυτό το φαινόμενο.

      Επιτρέψτε μας μια μικρή αλλά ουσιαστική παρένθεση για την καλύτερη κατανόηση της διαδρομής του ΕΠΑΜ. Πολλοί συναγωνιστές ακόμη και σήμερα κάνουν μια μηχανιστική ιστορική μεταφορά - σύγκριση με το ΕΑΜ. Πρέπει να υπογραμμιστεί  ότι η δημιουργία του ΕΑΜ στηρίχτηκε στις βαθιές ρίζες μιας μακρόχρονης ιδεολογικής και πολιτικής πάλης και προπαντός δράσεις των δημοκρατών και των κομμουνιστών της εποχής με αγώνες ενάντια στον φασισμό του Μεταξά, με μεγαλειώδεις ταξικούς αγώνες με νεκρούς, φυλακίσεις και εξορίες. Ουσιαστικά τα γεγονότα που προηγήθηκαν της δημιουργίας του ΕΑΜ του προσέδιδαν τέτοιο Κύρος μέσα στο λαό και τέτοια δυναμική που το ΕΑΜ στην πράξη δεν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα διαφωνιών, πολεμικής και διασπάσεων.

2)  Σε κάθε ιστορικό γεγονός, και σε κάθε κρίσιμη απόφαση , στη μικρή ζωή του  το ΕΠΑΜ  βίωνε την αντιπαράθεση με θεμιτούς αλλά κυρίως με αθέμιτους τρόπους, βίωνε εσωτερικές κρίσεις, διασπάσεις, απογοητεύσεις. Για παράδειγμα, όλοι γνωρίζουμε τα γεγονότα του συνεδρίου, όπου διάφορες τάσεις αμεσοδημοκρατικές, πούρες ταξικές, αναρχοαυτονομιστικές κλπ επιδόθηκαν σε λασπολογίες φραξιονισμούς και διαλύσεις. Γεγονότα που απογοήτευσαν ένα  μεγάλο αριθμό αγωνιστών οι οποίοι σήμερα κρατούν  επιφυλακτική στάση απέναντί μας. Επιγραμματικά να θυμίσω την ιστορία της νομικής μορφής κόμματος, τα καταστατικά στο Συνέδριο, την ομάδα Πατέλη. Ειδικά δε για τη Θεσσαλονίκη, διάφοροι μικροηγετίσκοι, οι αφανείς έως στημένες διαδικασίες για τους υποψήφιους βουλευτές, και βέβαια η εκλογική συνεργασία με τον Παπαθεμελή βάλτωσαν το Μέτωπο. Αν σε όλα αυτά προσθέσετε τις μωροφιλοδοξίες, τις προσωπικές συμπάθειες, τις κόντρες, κινήσεις και ενδοσυνεννοήσεις που θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν ίντριγκες, το κουτσομπολιό, τους υπαινιγμούς, τον τυχοδιωκτισμό αλλά… αλλά και την ευκολία που συναγωνιστές για ψύλλου πήδημα δηλώνουν έτοιμοι να αποχωρήσουν, μπορείτε να δείτε ανάγλυφα γιατί σήμερα συζητάμε με θέμα την αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης μας.

            Με δεδομένο ότι μόνο ένας διαγράφτηκε επισήμως από το  ΕΠΑΜ, πολλά από αυτά τα άτομα λειτουργούν μέσα στο Μέτωπο, και πιθανότατα κατέχοντας διάφορες θέσεις από τις πιο χαμηλές βαθμίδες και ίσως θέσεις μεγάλης ευθύνης , σε όλο το εύρος του Μετώπου. Και ο καθένας απ’ αυτούς δρα και κινείται κατά το δοκούν. Έτσι είναι σα να ’μαστε  μια ορχήστρα που διάφοροι μουσικοί της ή τμήματά της παίζουν μεν μουσική αλλά από διαφορετικούς σκοπούς.

Τι να συντονίσει κανείς….

            Αυτές είναι οι αιτίες που συνέθεσαν το πάζλ που λέγεται ΕΠΑΜ Θεσσαλονίκης αλλά μπορώ να υποθέσω ότι έχουν επηρεάσει το σύνολο του Μετώπου.

Αυτές  είναι οι αιτίες που οδήγησαν τμήματα του Μετώπου να έχουν καθιερώσει ένα,  με το συμπάθιο, στυλ δουλειάς, το οποίο αντί να ανεβάζει τον κάθε ΕΠΑΜίτη στο ύψος των προταγμάτων μας, κονταίνει τα προστάγματα στα μικρά προσωπικά μέτρα του καθενός…

            Δεν ξέρουμε κατά πόσο η Π.Γ. έχει την εκτίμηση ότι αυτά τα φαινόμενα έχουν αντιμετωπιστεί με τον ενδεδειγμένο τρόπο και κατά πόσο θωρακισμένοι είμαστε απέναντί τους.

 

 

Λαθεμένες θέσεις και ερωτηματικά

 

Ο κεντρισμός

Μια βασική θέση – στάση, που συχνά επικρατεί στους κόλπους του μετώπου, είναι ο κεντρισμός, η τάση ισορροπισμού . Το «κέντρο» στο όνομα της διαφύλαξης της ενότητας αντί να λύνει τις όποιες αντιθέσεις προσπαθεί να συμβιβάσει  τα ασυμβίβαστα με αποτέλεσμα να μη βαθαίνει η ενότητα να διαιωνίζονται οι αντιθέσεις, οι αντιπαραθέσεις, οι διαφορετικές τάσεις και τακτικές ακόμα κι όταν ολοφάνερα η μια τάση γρονθοκοπεί και υπονομεύει την άλλη.

Ο κεντρισμός εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, «ας αφήσουμε πίσω ότι έγινε μέχρι τώρα κι ας φροντίσουμε, από δω και πέρα, ότι κάνουμε να είναι … σωστό». Όμως…, η κάθε τάση διεκδικεί την ορθότητα και τέλος πόσο είμαστε διατεθειμένοι να διδαχτούμε και να διορθώσουμε τα λάθη μας;

Άλλοτε πάλι ο κεντρισμός  εκφράζεται με αντιλήψεις του τύπου, «όλοι είμαστε συναγωνιστές , ας αφήσουμε τις διαφωνίες, μπρος να οργανωθούμε», αυτή η αντίληψη στηρίζεται αποκλειστικά στις καλές προθέσεις. Όμως…., όπως έγραψε κάποιος, ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις.

Σε κάθε περίπτωση ο κεντρισμός αρνείται να κατανοήσει την έννοια του Μετώπου ως μια σφιχτοδεμένη οργάνωση, που παρά τη διαφορετικότητα των μελών του, δεν επιτρέπει την ανάπτυξη των διαλυτικών τάσεων. Για τον ισορροπιστή δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Σκεπάζει τις αντιθέσεις μέχρι η ζωή να τις ξαναβγάλει στην επιφάνεια.  Σαν Μέτωπο πρέπει να κατανοούμε την διαφορετικότητα και να την καλοδεχτούμε όταν αποδεδειγμένα αγωνιά για το δυνάμωμα μας, χωρίς όμως μετερίζια και πισώπλατα χτυπήματα μέσα στην οργάνωσή μας.

Τέλος ο κεντριστής  δεν κατανοεί ότι είναι προτιμότερο να κάνεις μια έντιμη  συμφωνία με τους διαφωνούντες στα πλαίσια της πολιτικής των συμμαχιών του Μετώπου, από το να έχεις μέσα στις γραμμές σου ένα συνεχή κλεφτοπόλεμο.

 

 

Η υπόκλιση στο αυθόρμητο και οι παρορμητικές εκτιμήσεις.

Πολλοί συναγωνιστές υπερεκτιμούν έως και εκθειάζουν το αυθόρμητο κίνημα στρωμάτων του λαού μας όπως συνέβη στις πλατείες. Συχνά η υπόκλιση στο αυθόρμητο, τους οδηγεί σε εκτιμήσεις για τις δυνατότητες του κινήματος που απέχουν από την πραγματικότητα. Έτσι κατά καιρούς το Μέτωπό μας δημοσιοποίησε πολιτικές εκτιμήσεις, όχι οικονομικές,  που τις ανέτρεψε η ζωή. Τα γεγονότα αυτά μέχρι τώρα δεν έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, αλλά έχουν επίδραση σε αυτό που ονομάζουμε Κύρος του Μετώπου. Οι λαθεμένες εκτιμήσεις κυρίως εκφράζονται με ένα μπέρδεμα των συνθημάτων ζύμωσης και δράσεις. Αυτό πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα. Φαίνεται ότι στο Μέτωπό μας υπάρχουν «εραστές της πλατείας». Βέβαια οι εξελίξεις τρέχουν με γοργό ρυθμό, οι συνειδήσεις αλλάζουν, αλλά…. άλλο αυτό και άλλο ο παρορμητισμός και οι υπερεκτιμήσεις.

 

 

Η ισότητα και η ισοτιμία στις γραμμές μας. Ο ρόλος της καθοδήγησης

 

            Μέσα στο μέτωπο μας έχει αναπτυχθεί και συντηρείται μια λαθεμένη αντίληψη σχετικά με την έννοια της ισότητας και της ισοτιμίας των μελών. Η ισοτιμία είναι το δεδομένο στοιχείο σεβασμού και συνύπαρξης μεταξύ των συναγωνιστών, η οποία όμως συγχέεται με την έννοια της ισότητας. Σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό και ειδικά όταν αναφερόμαστε σε κινήματα και μέτωπα σαν το δικό μας. Άλλωστε από τη μελέτη της ιστορίας των κινημάτων προκύπτει ότι υπάρχουν ξεχωριστοί και διαφορετικοί ρόλοι ευθύνης. Ο τίτλος του καθοδηγητή ή του ηγέτη σε όργανα-ομάδες, ή πρόσωπα, δόθηκε για συγκεκριμένους λόγους, που ερμηνεύουν την ξεχωριστή θέση ευθύνης τους για την πορεία και την εξέλιξη του κινήματος. Η ίδια η ζωή αναδεικνύει σε κάθε πτυχή της, από την οικογένεια, την εργασία, την επιστήμη κλπ, ότι κάποιοι ξεχωρίζουν μέσα στις κοινωνικές ομάδες και αναλαμβάνουν είτε επιλέγονται από αυτές και παίζουν το ρόλο του οδηγητή-καθοδηγητή. Δεν μπορεί λοιπόν στο όνομα της ισοτιμίας να ακυρώνεται η ιστορική αναγκαιότητα ύπαρξης καθοδήγησης.

            Σε τελευταία ανάλυση η κατανόηση των παραπάνω αποτελεί τη βάση της πολιτικής παραγωγής στελεχών που πρέπει να έχει το Μέτωπο μας. Η μη κατανόηση της είναι σίγουρα ο κύριος παράγοντας που μέχρι σήμερα τα στελέχη του Ε.Πα.Μ. είναι ζήτημα αν μπορούν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού.

 

 

Τρόπος προσέγγισης του «ΛΑΟΥ»

 

            Διάχυτες μέσα στους συναγωνιστές είναι οι εκτιμήσεις-αντιλήψεις του τύπου: ο ΛΑΟΣ δεν ακούει, δεν ενδιαφέρεται, δεν αντιδρά ή ότι «εγώ τα λέω αλλά δεν με ακούνε» κλπ. Πόσο σωστές είναι αυτές οι προσεγγίσεις και πως προκύπτουν;

            Το λάθος ξεκινά από το γεγονός ότι αυτό που εννοεί ο καθένας ως ΛΑΟ το εννιοποιεί και χωρίς ανάλυση το προσεγγίζει. Επειδή ο ΛΑΟΣ ακόμη και όταν συγκροτηθεί δεν είναι μια ομογενοποιημένη ή ομοιογενής μάζα τότε γίνεται κατανοητό ότι η προσέγγιση δεν μπορεί να γίνει με τον ίδιο τρόπο παντού. Πόσο μάλλον σήμερα όπου το ιστορικό υποκείμενο που λέγεται ΛΑΟΣ δεν έχει συγκροτηθεί ακόμη υπό την έννοια της κατανόησης του ιστορικού του ρόλου. Σήμερα είναι αναγκαίο όσο ποτέ να απευθυνόμαστε σε όλον τον κόσμο και να εντοπίζουμε εκείνα τα αυτιά που είναι έτοιμα να ακούσουν και να ενεργοποιηθούν και να αφιερώνουμε περισσότερη ενέργεια και προσπάθεια σε αυτούς ώστε να αυξήσουμε τις γραμμές μας. Μεγάλοι καθοδηγητές που δημιουργήσανε επαναστάσεις τόλμησαν να διαχωρίσουν τον Λαό σε στρώματα πρωτοπόρα και καθυστερημένα, ανάλογα με το βαθμό ωρίμανσης της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης τους. Δεν το έκαναν για να υποτιμήσουν κάποιο στρώμα αλλά για να επιταχύνουν την πορεία της επανάστασης. Καλό είναι να διδαχτούμε από αυτά τα επιτυχημένα παραδείγματα της ιστορίας.

            Η σπουδαιότητα της επισήμανσης αυτής συνίσταται και στο γεγονός ότι η λάθος προσέγγιση του Λαού δημιουργεί κούραση και απογοήτευση σε πολλούς αγωνιστές με αποτέλεσμα κάποιοι από αυτούς να παραιτούνται από τον αγώνα ή να αποπροσανατολίζονται ακριβώς επειδή δεν κατανοούν την έννοια Λαός καθώς και πώς να δουλεύουν μέσα στο Λαό και σε ποιους να απευθύνονται.

 

Η συμβολή μας στην  Ανασυγκρότηση

 

                        Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η εισήγηση θέτει κατ’ αρχήν το ζήτημα της ανασυγκρότησης και κατά κάποιον τρόπο είναι κείμενο αναφοράς για να ξεκινήσει η συζήτηση. Άλλωστε είχαμε προτείνει στις 15/10 να γίνει ξεχωριστή ημερίδα με θέμα την Ανασυγκρότηση.

Ήδη από όσα εκτέθηκαν μέχρι τώρα  καταλαβαίνει ο καθένας ότι προκύπτουν σωρεία προτάσεων γιά το στυλ δουλειάς , που ελπίζουμε να παρουσιάσουμε στα πλαίσια μιας γενικότερης συζήτησης.

Η γενική θέση είναι ότι απέναντι στο πρόβλημα της Ανασυγκρότησης αντιπαραθέσαμε ένα στυλ δουλειάς.

Θέλοντας να συμβάλλουμε στην συζήτηση για την υπόθεση της ανασυγκρότησης, θα παρουσιαστεί σε γενικές γραμμές η προσπάθεια ανασυγκρότησης του Τομέα του ΕΠΑΜ Δυτικής Θεσσαλονίκης

Συχνά στις συζητήσεις μας αναρωτηθήκαμε, έτσι, μεταξύ αστείου και σοβαρού, αν ο συναγωνιστής ο Δημήτρης ο Καζάκης, Θεός φύλαξει που λέμε, γιατί άνθρωπος είναι, πάθει κάτι τι θα γίνει όλη αυτή η προσπάθεια, τι θα γίνει το ΕΠΑΜ;

Προκρίναμε σαν αναγκαιότητα ο κάθε ΕΠΑΜίτης στην Δυτική Θεσσαλονίκη να αναχθεί στο ύψος των προταγμάτων μας. Συμφωνήσαμε ότι προτιμούμε αριθμητικά το μέτωπο μας να απαρτίζεται από αρκετές αξιόλογες μονάδες που ανταποκρίνονται στο παραπάνω, παρά από χιλιάδες μηδενικά δηλαδή άτομα μηδενικής συνεισφοράς στην υπόθεση του κινήματος. Μόνο στο βαθμό που θα πετυχαίνουμε αυτόν τον στόχο θα μπορέσουμε να μπάσουμε στον Ελληνικό λαό την συνείδηση του ιστορικού του χρέους για Εθνική Ανεξαρτησία σαν προϋπόθεση της δυνατότητας εφαρμογής των προταγμάτων μας. Αυτό ταυτόχρονα θα ξαναβάλει το ΕΠΑΜ στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα.

Αλλά πρώτα έπρεπε να ξεκαθαρίσουμε με τις αρρώστιες που καιρό τώρα ταλάνισαν της οργανωμένες δυνάμεις μας.

Έτσι ξεκαθαρίσαμε ότι το κίνημα,  η πορεία του λαού για την απελευθέρωσή του, δεν  είναι ιδιοκτησία κανενός. Χωρίς να υποτιμούμε τον ρόλο των προσωπικοτήτων στην ιστορία, οι οποίες κρίνονται με βάση την στάση τους απέναντι στις κοινωνικές, κάθε στιγμή, αναγκαιότητες, τονίζουμε ότι η Απελευθέρωση είναι αποκλειστικά έργο του λαού.

Ήρθαμε αντιμέτωποι με γελοιότητες κουτσομπολιά, και αχαρακτήριστες συμπεριφορές. Είδαμε ανθρώπους γύρω μας να βιάζονται για αξιώματα, άλλους να διεκδικούνε ρόλους επειδή γραφτήκαν στο ΕΠΑΜ κάποιους μήνες νωρίτερα, άλλους όταν δημοσκοπικά πηγαίναμε καλά να ετοιμάζουνε βουλευτικά κοστούμια. Απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα υπογραμμίσαμε ότι τα αξιώματα και οι ρόλοι είναι θέσεις ευθύνης, καθοδήγησης, ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται κανείς μεγαλώνουν οι ευθύνες και τέλος ότι κρίνεται από τους συναγωνιστές και την ιστορία με  κριτήριο την ανταπόκρισή του στις ευθύνες που ανέλαβε.

Βάλαμε σαν βασικό άξονα της κίνησης των πυρήνων ότι πρέπει να έχουν στόχο την παραγωγή πολιτικής και ανάλογης δράσης. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε ότι η δράση των πυρήνων πρέπει να επικεντρώνεται απλά σε ένα μοίρασμα φυλλαδίων ή σε οργάνωση ομιλιών του Γενικού Γραμματέα ή να περιορίζεται στη διαμαρτυρία και στην καταγγελία. Στόχος μας δεν είναι μόνο να συμμετέχουμε στα πολιτικά τεκταινόμενα, αλλά να δημιουργούμε πολιτικές εξελίξεις, να γράφουμε την ιστορία. Έχουμε επιλέξει να μην συμμετέχουμε σε όλες από τις πάμπολλες κινητοποιήσεις που γίνεται γύρω μας απλά δηλώνοντας και τη δική μας παρουσία. Προκρίνουμε να έχουμε τέτοια μελέτη, στόχευση οι δράσεις μας ώστε το Ε.Πα.Μ. παρεμβαίνοντας στο κίνημα να αφήνει αναμνήσεις. Θέλουμε οι δράσεις μας να έχουνε συνέχεια και να αναβαθμίζονται. Στόχος μας είναι η παρουσία του Ε.Πα.Μ. να κάνει τους λαϊκούς αγωνιστές να συνειδητοποιούν με ευρύτητα τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τα προτάγματα μας και τέλος να συσπειρώνονται στις γραμμές μας είτε ως μέλη είτε ως φίλοι είτε ως σύμμαχοι στον αγώνα.

Κατανοήσαμε πως τίποτα δεν θα πετύχουμε αν δεν εκπληρούμε σαν μόνιμο καθήκον την μόρφωση και την ενημέρωση. Την έγκυρη και την έγκαιρη πληροφορία. Χωρίς αυτά τα όπλα δεν μπορούμε ούτε να αναλύσουμε την πραγματικότητα, ούτε να την αλλάξουμε. Έτσι θέσαμε σαν βασικό ζήτημα της δουλειάς μας την δημιουργία ενός πολιτικού αρχείου με σκοπό να δημιουργηθεί εκείνο το γνωσιολογικό και πολιτικό υπόβαθρο που θα εξοπλίσει κάθε μέλος των πυρήνων ώστε να αποκτήσουμε στο σύνολο έναν στιβαρό πειστικό λόγο. Και ανάλογα με τις ικανότητές τους, να μπορούν τα μέλη μας να κάνουν ομιλίες, να αρθρογραφούν, να ενημερώνουν συναγωνιστές και φίλους, να γράφουν προκηρύξεις. Ήδη τα πρώτα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικά.

Απαραίτητος όρος για την επιτυχία της δουλειάς μας είναι να ακούμε και να κατανοούμε τον λαό.  Ένα λαό που μέχρι χθες εναπόθετε την μοίρα του σε αντιδραστικά κόμματα, ένα λαό απογοητευμένο από τις πολιτικές ηγεσίες,  οδηγημένο για δεκαετίες από ήττα σε ήττα, αλλά ωστόσο ικανότατο με εξαιρετικές ιστορικές καταβολές, και με συσσωρευμένο θυμό και πίκρα. Σ΄αυτόν τον λαό χρέος κάθε ΕΠΑΜίτη είναι να μπάσει την συνείδηση του ιστορικού του ρόλου, δηλαδή των προταγμάτων μας. Μεγάλο εμπόδιο σ΄ αυτή τη δουλειά είναι  ο φόβος  που διακατέχει σήμερα πλατειές λαϊκές μάζες. Στην βάση του φόβου βρίσκεται η άγνοια. Φοβόμαστε το άγνωστο. Έτσι θέσαμε σαν υποχρέωση του κάθε μέλους σύντομα να μπορεί με τρόπο πειστικό να υποδεικνύει στο λαό  τις λύσεις και την διέξοδο και να μπαίνει μπροστάρης στον αγώνα. Ξέρουμε ότι πολλοί είναι ήδη έτοιμοι να συμμετάσχουν στις πιο επαναστατικές δράσεις. Πολλοί θέλουν να καταλάβουν τη βουλή και να στήσουν κρεμάλες. Τι τους σταματάει; Δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν μετά. Αυτή τη γνώση που  αγκωνάρια της είναι τα προτάγματά μας καλούμαστε οι ΕΠΑΜίτες να την βαθαίνουμε και να την κάνουμε κτήμα του λαού.

Εκτιμώντας ότι πολύ σύντομα και σε ένα μεγάλο βαθμό έχει ήδη συμβεί, η ντόπια δωσίλογη κυβερνητική τρόικα θα χάσει τα όποια ερείσματα έχει στις λαϊκές μάζες, ορίσαμε σαν αιχμή του δόρατος της πολεμικής μας τις εφεδρείες του συστήματος. Δηλαδή τον Συνασπισμό και την φασιστική Χρυσή Αυγή.

Σε πραχτικό επίπεδο και σαν εργαλείο πολιτικής ζύμωσης δημιουργήσαμε τον σύλλογο φίλων του ΕΠΑΜ , και άμεσα θα υπάρχει ένα πολιτικό στέκι.

Βάζουμε σε εφαρμογή παρεμβάσεις στον χώρο των ανέργων, άλλωστε η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη πού κυριολεκτικά μαστίζεται από την ανεργία.

Ανοίξαμε δρόμο για την εκπαίδευση μελών μας στην Φυσική καλλιέργεια. Αυτό θα μας φέρει σε επαφή με νέους αγρότες.

Οργανώσαμε ήδη ομιλίες στην Θεσσαλονίκη σε τακτική βάση.

Συμμετέχουμε στο μέτρο του δυνατού στους λαϊκούς αγώνες που εκτιμούμε ότι μπορούμε και ότι αξίζει. Αυτό γίνεται με μελέτη, συζήτηση, απόφαση, δράση και έλεγχο αποτελεσμάτων. Καμία συνέλευση δεν τελειώνει αν ο καθένας από τα μέλη δεν αναλάβει συγκεκριμένες ευθύνες μέχρι την επόμενη συνέλευση.

Είμαστε σε μια διαδικασία μελέτης  κάποιων  παρεμβάσεων, ήδη υπάρχουν προτάσεις, που ελπίζουμε ότι αν τις χειριστούμε σωστά θα δημιουργήσουν νέους όρους πάλης με σοβαρές πιθανότητες να πετύχουμε νίκες έστω και μικρές. Νίκες που τόσο έχει ανάγκη το λαϊκό μας κίνημα. Έτσι σχεδιάσαμε τις παρεμβάσεις μας στην κίνηση κατά του ΣΜΑ και την υπόθεση του χρυσού στις  Σκουριές Χαλκιδικής με στόχο όχι απλά να δηλώσουμε την συμπαράσταση μας, διαμαρτυρία ή την καταγγελία με ένα απλό χαρτί αλλά την μελέτη της δράσης με επιστημονικά δεδομένα ώστε  να παρουσιαστεί όχι μόνο ο τοπικός χαρακτήρας του προβλήματος αλλά η ευρύτητα των προβλημάτων που αγγίζει τα όρια των προταγμάτων μας. Είναι ήδη σε εξέλιξη και με αξιόλογη πορεία. Η καρδιά αυτών των δράσεων είναι η συνειδητοποίηση του ίδιου του κόσμου που συμμετέχει σε αυτές και όχι αυτό καθαυτό το πρόβλημα γιατί θεωρούμε ότι το κύριο που πρέπει να πετύχουμε σήμερα είναι η δραστηριοποίηση του ίδιου του Λαού. Η δραστηριοποίηση του στο βαθμό που θα επιτευχθεί, συντασσόμενου ή όχι με το Ε.Πα.Μ., θα λύσει και τα επιμέρους ζητήματα και προβλήματα. Το σημαντικό εδώ είναι η ανάμνηση: «η λύση στο πρόβλημα μας ξεκίνησε από τη στιγμή που ΕΠΑΜίτες μπλέχτηκαν σε αυτό».

Τέλος ξέρουμε πολύ καλά ότι στο ζήτημα της αλληλεγγύης δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε την εκκλησία, τους Δήμους, τον ερυθρό σταυρό τους διάφορους Βαρδινογιάννηδες. Στον τομέα αυτό προσπαθούμε να δώσουμε στις δράσεις μας ένα περιεχόμενο έτσι ώστε ταυτόχρονα με την αλληλεγγύη να περνά η θέση  «αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς».

Επιδιώκουμε την επαφή με κινήματα και οργανώσεις καθώς και όλους τους πυρήνες μας στη βόρεια Ελλάδα και ήδη έχουμε τις πρώτες συναντήσεις.

Ελπίζουμε να είναι αντιληπτό ότι σαν απάντηση στην αναγκαιότητα της ανασυγκρότησής μας προσπαθούμε να διαμορφώσουμε ένα ας το ονομάσουμε ΕΠΑΜίτικο στυλ δουλειάς που θα μπορούσαμε να πούμε ότι στηρίζεται και προωθεί τον αλληλοσεβασμό, την εμπιστοσύνη, την πειθαρχία και τη συντροφικότητα, την ενότητα μας και την πάλη μας για του κοινούς στόχους:

Ένα στυλ δουλειάς που θα αναπτύσσει τους δεσμούς μας με το λαό

Ένα στυλ δουλειάς που θα προστατεύει το Μέτωπο και θα υλοποιεί τη μαχητική διάταξη..

Ένα στυλ δουλειάς που θα γεννά τους επαναστάτες του μέλλοντος.

Ένα στυλ δουλειάς που θα δημιουργεί τους όρους της Νίκης του Ελληνικού Λαού.

 

Αν μας ρωτήσετε αν είμαστε ευχαριστημένοι από την προσπάθειά μας, η απάντηση είναι  Όχι. Θέλουμε πολύ περισσότερα.

Πάντως μέσα στον Οργανωτικό βάλτο της Θεσσαλονίκης κάτι προσπαθούμε να κάνουμε. Ξέρουμε  επίσης  ότι μπορεί να κάνουμε και λάθη. Είμαστε βέβαιοι ότι με τον τρόπο που δουλεύουμε γρήγορα θα τα εντοπίζουμε και θα τα διορθώνουμε. Άλλωστε αλάθητος είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα.

Κλείνοντας θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι στο ΕΠΑΜ και εννοώ το σύνολό των δυνάμεών του υπάρχουν δύο επιλογές:

 Είτε συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας οπότε καθώς θα σβήνει η Ελληνική κοινωνία έτσι και το ΕΠΑΜ θα αργοπεθαίνει ταλαιπωρημένο από αντιθέσεις και διασπάσεις

Είτε (και ελπίζουμε και προσπαθούμε γι’αυτό) το Μέτωπό μας θα γίνει η μήτρα της Ελληνικής κοινωνίας που θα γεννά Καραϊσκάκηδες και Βελουχιώτες.

 

Θεσσαλονίκη 14 Δεκεμβρίου 2012

Ε.ΠΑ.Μ Tομέας Δυτικής Θεσσαλονίκης

1 Σχόλια
  • Γιαννης Συμιακακης

    Επικαιρο οσο ποτέ!!!
    Να ξαναμπει ως θεμα συζητησης...
    γιαννης συμιακακης/ιαπωνια

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ