Γ. Χαλιμούρδας: Το συλλογικό υποκείμενο

Το άρθρο του Δημήτρη Καζάκη “Η αποθέωση της πολιτικής θρησκοληψίας…” αποτελεί έναυσμα για σκέψη τουλάχιστον. Διαβάζοντας το τι να πει κανείς για την ευρυμάθεια του ανδρός. Σίγουρα σου παίρνει ώρα για να το διαβάσεις, σίγουρα θα σου πάρει πάρα πολύ χρόνο να το αναλύσεις, αλλά διαβάζοντας το αποκλείεται να μην σε παρασύρει η αύρα και το πνεύμα του κειμένου. Η ηθική και το δίκαιο θα έλεγα επίσης. Η λογική σίγουρα. Το αυτονόητο. Νομίζω αυτό είναι το πνεύμα που θα πρέπει να διέπει σήμερα όλους τους συναγωνιστές. 

Καλό είναι να τονίσουμε τη δυναμική των εξελίξεων, τη δυναμική των συλλογικών διαδικασιών και της ενεργής συμμετοχικότητας, την σταδιακή απένταξη του “εγώ” από μια κατάσταση τερματικού χαρακτήρα στα πλαίσια του καθολικού ατομικισμού της σημερινής κοινωνίας και τη σταδιακή προσχώρηση του στις δυναμικές κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται σήμερα, και την ένταξή του στο “εμείς”.     

Οι απλές σκέψεις ενός απλού μέλους του Ε.ΠΑ.Μ. ανά πάσα στιγμή θα πρέπει να κατατίθενται στο τραπέζι του διαλόγου.

Καταρχήν θεωρώ ότι το Ε.ΠΑ.Μ. δεν μπορεί παρά να είναι η γενική συνέλευση των μελών του, η γενική συνέλευση του Λαού του, του συγκροτημένου Λαού του. Ε.ΠΑ.Μ. είναι η γενική συνέλευση του πυρήνα, η γενική συνέλευση του Τομέα, η γενική συνέλευση των εκλεγμένων αντιπροσώπων, η γενική συνέλευση των αντιπροσώπων στο συνέδριο, η καθολική πλειοψηφική απόφαση όλων των μελών για κρίσιμα ζητήματα που προκύπτουν ανά πάσα στιγμή μέσω δημοψηφισμάτων. Δεν μπορεί παρά να είναι η συμμετοχή και η απόφαση του ίδιου του Λαού του Ε.ΠΑ.Μ..

 

Ο Λαός

 

Το Ε.ΠΑ.Μ. γεννήθηκε για να καλύψει συγκεκριμένες ανάγκες και αιτήματα των καιρών που αυθόρμητα, αυτονόητα, άμεσα εκφράστηκαν στις πλατείες όλης της χώρας από πλήθος συμπολιτών μας, σε στιγμές όπου οι ψυχές τους έβλεπαν καθαρά την αλήθεια, διώχνοντας το παρατεταμένο επί δεκαετίες σύννεφο καπνού του εκμαυλισμού και της έλλειψης παιδείας. Στις πλατείες απλά μίλησε η ελληνική ψυχή. Το Ε.ΠΑ.Μ. δεν υπήρχε περίπτωση να μη γεννηθεί.

Στην εξέλιξη των πραγμάτων από τότε, οφείλουμε να ομολογήσουμε τις πιέσεις που δέχεται ο κάθε ΕΠΑΜίτης, ο κάθε Έλληνας, το Ε.ΠΑ.Μ., ο Ελληνικός Λαός. Είναι πραγματιστικές πιέσεις που σε καθηλώνουν καθημερινά αλλά είναι και ψυχολογικές πιέσεις. Στην ουσία οι πραγματιστικές πιέσεις οδηγούν και στοχεύουν στις ψυχολογικές πιέσεις. Μην υποτιμάμε τον ψυχολογικό πόλεμο που εξελίσσεται.  Εξελίσσεται  το Δόγμα του Σοκ.  

Ο Ελληνικός Λαός νοιώθει  τις έντονες πιέσεις. Νοιώθει την αδυναμία να ανταπεξέλθει. Είναι σε ένα κενό. Δε βρίσκει λύση στα άμεσα προβλήματά του. Δεν έχει καθαρό μυαλό. Δεν εμπιστεύεται κανέναν. Δεν ξέρει που να αποταθεί. Είναι απελπισμένος. Νοιώθει μετέωρος. Νοιώθει να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Δρα σπασμωδικά. Αγωνιά για αυτόν που θα τον σώσει, για μια ακόμα φορά. Γίνεται ακραίος. Κοιτάει την πάρτη του. Γίνεται φιλοτομαριστής. Αυτός ο Λαός ο ικανός για το χειρότερο και για το καλύτερο.    

Μπορείς να πεις πολλά για αυτόν τον Λαό, και για τα “κακά” ή “καλά” χαρακτηριστικά των πολιτών του σήμερα, κατά την κρίση του καθενός.

Να μερικά από τα χαρακτηριστικά του Έλληνα:

Εγωιστής. Νοικοκύρης. Κύριος του εαυτού του. Ατομικιστής. Μάγκας. Έξυπνος. Ματαιόδοξος. Φαντασμένος. Ακόρεστος στις απολαύσεις. Αρχηγός. Αυτός που στηρίζεται μόνο στον εαυτό του, και στις δυνάμεις του. Κουτσομπόλης. Μεμψίμοιρος. Κριτής των πάντων χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Ανυπόμονος. Αυθόρμητος. Ριψοκίνδυνος. Αυτός που πρέπει να ψάξει βαθιά μέσα του για να βρει το φιλότιμο πλέον. Εγωιστής.

Σήμερα η ενημέρωση του Λαού διέπεται από κραυγές και ψίθυρους, μυστικά και ψέματα. Από κουτσομπολιά. Από υπερπληροφόρηση και παραπληροφόρηση. Πόσα να αντέξει ένα μυαλό. Το κουτσομπολιό στα χωριά λειτουργούσε εν είδει κοινωνικής κριτικής λένε. Περιχαράκωνε και προστάτευε τους άτυπους κανόνες λειτουργίας των μικρών κοινωνιών των χωριών. Εδώ δεν είναι έτσι.

Αυτός ο ίδιος Λαός είναι όμως που έχει αναμφισβήτητα τρομερή δημιουργικότητα. Έχει πετύχει τρομερά πράγματα. Είναι από τους πιο έξυπνους Λαούς του κόσμου.

Οι αναμφισβήτητες ικανότητες του Έλληνα έχουν κατά τη γνώμη μου να κάνουν με αυτόν εδώ τον τόπο. Όπως και ο ατομικισμός του και η τάση του για ελευθερία, έχουν να κάνουν με αυτόν εδώ τον τόπο. Αυτός ο σκληροτράχηλος ορεινός και συνάμα νησιώτικος τόπος έδωσε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στους κατοίκους του. Οι κάτοικοί του έπρεπε ιστορικά να παλέψουν πολύ για να επιβιώσουν. Οι δυσκολίες για την επιβίωση σε κάνουν πολυμήχανο, το μυαλό σου δουλεύει περισσότερο, εξελίσσεται, δημιουργεί συνεχώς. Ιστορικά πιστεύω ότι οι δυσκολίες πρόσβασης και επικοινωνίας των κατοίκων αυτού του τόπου, τους κάνουν να στηρίζονται περισσότερο στους ίδιους τους εαυτούς τους στις ίδιες μικρές κοινότητές τους, παρά στη συγκρότηση ευρύτερων συμμαχιών για την αντιμετώπιση του εχθρού.    

Πολλοί είναι απογοητευμένοι από αυτόν το Λαό, και πολλοί ΕΠΑΜίτες, και τον κατηγορούν. Αλλά μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν το Λαό; Έξω από αυτόν το Λαό;

Οι ΕΠΑΜίτες προερχόμαστε από αυτόν το Λαό. Είμαστε κομμάτι του. Έχουμε όμως συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Έχουμε μια άλλη ενημέρωση. Ζούμε μια άλλη αλήθεια. Έχουμε απαξιώσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οδηγούμαστε από μια ιδιαίτερη αλήθεια και ηθική, που μας την μεταδίδει ο Δημήτρης, από μια άλλη αλήθεια πέρα από ταμπού, περιχαρακώσεις και δόγματα που διέπουν συγκεκριμένους πολιτικούς σχηματισμούς και μορφώματα. Είμαστε πάνω από την μέση κοινωνική συνείδηση είτε το θέλουμε είτε όχι.

Πώς συνέβη αυτό; Καταρχήν είμαστε “νέοι” στα πράγματα. Διψάμε για μια άλλη γνώση. Δεν είμαστε κορεσμένοι από διαδικασίες και λογικές που βιώνουμε όντας μέσα στο Ε.ΠΑ.Μ.. Είμαστε νέοι στη διαδικασία της συμμετοχικότητας, στη διαδικασία συλλογικής λήψης αποφάσεων, στη διαδικασία της δημοκρατίας, στη διαδικασία της αυτενέργειας, στη διαδικασία της αυτοοργάνωσης. Αυτό είναι και θετικό και αρνητικό. Δεν έχουμε εμπειρία αλλά είμαστε ένα ακατέργαστο μάρμαρο, που η ψυχή μας, η Ελληνική ψυχή, καλείται να σφυρηλατήσει, δημιουργώντας ένα κλασσικό αριστούργημα που θα μείνει στην αιωνιότητα.

Αλλά προφανώς επίσης είμαστε κομμάτι του Ελληνικού Λαού. Προφανώς δεν αποτάξαμε τη συμπεριφορά μας, μπαίνοντας στη συλλογική διαδικασία. Προφανώς δεν προσαρμόσαμε το χαρακτήρα μας, εξάλλου δεν αλλάζει. Μπήκαμε σε μια διαδικασία συλλογικότητας και αυτενέργειας όντας μαθητούδια σε τέτοιες διαδικασίες. Μπήκαμε ως άπλαστος πηλός. Μπήκαμε στη διαδικασία διαμόρφωσης του υποκειμένου που λέγεται “Λαός”. Μπήκαμε δηλαδή στη διαδικασία της έννοιας “της συγκρότησης του ίδιου του Λαού” που λέει και ο Δημήτρης. Εμείς οι ΕΠΑΜίτες, ένα μικρό κομμάτι του Ελληνικού Λαού. Αλλά δεν έχουμε αποτάξει χαρακτηριστικά γνωρίσματα των πολιτών αυτής της κοινωνίας ως περιγράφονται παραπάνω. Μην παρεξηγηθώ, αυτό συμβαίνει στο μέρος, όχι στο όλο.

Όποιος νομίζει ότι η διαδικασία συγκρότησης του ίδιου του Λαού είναι δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα πλανάται πλάνην οικτράν. Αν νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο ομοίως. Αν νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο πραγματοποιείται από τη μία μέρα στην άλλη, δεν έχουμε καμιά ελπίδα.

Αλλά ας αναλογιστούμε, τι είναι τελικά επωφελέστερο για μας τους ίδιους; Η διαδικασία, η κάθε στιγμή που ζούμε, ο δρόμος, όλα αυτά που κερδίζουμε μέρα με την ημέρα, ή τελικά το τελικό αποτέλεσμα; Όπως για παράδειγμα η ανατροπή του σημερινού καθεστώτος. Ας αναλογιστούμε πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν είχε επέλθει ανατροπή πέρσι στις 12 Φλεβάρη; Κατά πόσο θα είχε καλυτερεύσει η ζωή μας, και ποιος θα το διασφάλιζε αυτό; Κατά πόσο θα είχαμε βελτιωθεί οι ίδιοι; Κατά πόσο θα είχαμε αναπτύξει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μας κάνανε τουλάχιστον να διασφαλίζαμε τα όποια κεκτημένα δικαιώματα, σαν … Λαός; Και ας αναρωτηθούμε αν μπορούμε, ή αν ποτέ μπορέσουμε, να πετύχουμε κάποια πράγματα και με ποιόν τρόπο θα μπορέσουμε να τα πετύχουμε αυτά, λειτουργώντας σαν άτομα, σαν μονάδες ή σαν το συγκροτημένο υποκείμενο που λέγεται “Λαός”. Αξίζει τελικά να δώσουμε περισσότερη βαρύτητα σε αυτή την έννοια της συγκρότησης του Λαού;

 

Το κύτταρο της ζωής

 

Η λογική “οργάνωσης από τα κάτω”, θεωρώ ότι χρήζει ιδιαίτερης σημασίας και προσοχής από όλους τους συναγωνιστές, για τον προσδιορισμό του πλαισίου αρχών ανάπτυξης του βασικού κυττάρου της ζωής του Ε.ΠΑ.Μ., που είναι οι τοπικές οργανώσεις του.  Αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί παρά να ενέχει χαρακτηριστικά στρατηγικής επιλογής.    

Η σημασία του πράττω, από τη θεωρία στην πράξη, την από κοινού πράξη, τη συλλογική πράξη, είναι τόσο μεγάλη, και σε πολλές των περιπτώσεων υποτιμάται. Φυσικά πράττω χωρίς να αναμένω προσωπικά οφέλη αλλά συλλογικά οφέλη, κάτι που είναι δύσκολο να αποκωδικοποιηθεί από πολλούς.

Όντας μες στο Ε.ΠΑ.Μ. σκέφτεσαι συνεχώς. Παρατηρήστε το. Μπορεί να σκέφτεσαι ότι κάθε μέρα για σένα είναι ξεχωριστή. Άπειρα τα ερεθίσματα. Άπειρες οι παραστάσεις. Άπειρο το νέο γνωσιακό πεδίο που προβάλλει μπροστά σου. Ίσως να σκέφτεσαι πόσο λίγος είναι ο χρόνος που έχεις στη διάθεσή σου για να ασχοληθείς με όλα όσα πέφτουν στην αντίληψή σου και σε ενδιαφέρουν, να μπορούσες να διαβάζεις περισσότερο και δεν προλαβαίνεις, να βρίσκεσαι σε όσες περισσότερες ομιλίες, εκδηλώσεις, που δεν μπορείς εκ των πραγμάτων να βρίσκεσαι. Να αναρωτιέσαι πώς θα μπορούσες να μετουσιώσεις τις ιδέες σου σε πράξη. Πώς θα μπορούσες να είχες θάρρος, θράσος  και κουράγιο να μπεις μέσα στη γειτονιά, στην κοινωνία ακόμη περισσότερο, να δεις, να αφουγκραστείς και να αισθανθείς τι σκέφτεται και πώς πραγματικά δρα ο συμπολίτης μας. Να σκέφτεσαι πώς μπορείς να τον βοηθήσεις και να σε βοηθήσει. Να σκέφτεσαι  γιατί δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι η ιδέα του συναγωνιστή σου είναι καλύτερη από τη δικιά σου, γιατί δεν μπορείς να κάνεις την αυτοκριτική σου. Να αναρωτιέσαι συνεχώς πόσες αντοχές έχεις ακόμα, ποια είναι τα όριά σου, πόσες ανάσες έχεις ακόμα, ως πού φτάνει η υπομονή σου. Ως πότε θα σπάσεις από τις πιέσεις και θα τα παρατήσεις κοιτώντας μόνο τον εαυτό σου, βρίσκοντας χίλια δυο άλλοθι.

Όποιος δει ψύχραιμα την πορεία εξέλιξης των πραγμάτων θα κατανοήσει εξαρχής ότι αυτή είναι άκρως δυναμική. Στην ουσία ο ΕΠΑΜίτης, εξαρχής έχει μπλέξει στα γρανάζια μιας διαρκούς παιδευτικής διαδικασίας. Ο ίδιος ο Δημήτρης έδωσε και δίνει το έναυσμα γι’ αυτό. Σκεφτείτε απλά τι γνώση έχει ένας ΕΠΑΜίτης που είναι ξένη στον μέσο Έλληνα. Και το γαϊτανάκι συνεχίζεται. Κάθε μέρα που περνά είναι μια ξεχωριστή μέρα. Συνεχώς παιδευόμαστε. Διαδικασία που αγγίζει εμάς τους ίδιους. Παιδευτική διαδικασία που αγγίζει την οικογένειά μας, συγγενείς, φίλους, τη γειτονιά μας. Σκεφτείτε ποσά πράγματα μάθαμε, τουλάχιστον στο γνωσιακό επίπεδο, σε αυτή την διαδρομή όντας μέλη του Ε.ΠΑ.Μ.. Σκεφτείτε ποια θα ήταν η διαδρομή μας εάν δεν ήμασταν στο Ε.ΠΑ.Μ.. Εάν δεν είχαμε γνωρίσει το Δημήτρη. Είναι τόσο μαγευτικό να μαθαίνεις καινούρια πράγματα. Είναι τόσο ωραίο να αποκτάς ολοκληρωμένη γνώση.

Μέσα στον ορυμαγδό των σκέψεών μου δεν μπορώ παρά να παραθέσω και τα εξιδανικευμένα θέλω μου. 

Προσωπικά θα ήθελα κύτταρα ζωής πραγματικής συμμετοχικότητας, κύτταρα ζωής πραγματικής δημοκρατίας, κύτταρα ζωής ενότητας,  δημιουργικότητας, αφύπνισης,  δράσης, κοινωνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, πολιτικής ζύμωσης,  κύτταρα ζωής χωρίς διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές γιατί σήμερα η απόλυτη λογική προτάσσει ότι είναι συντριπτικά περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχουν ΕΠΑΜίτες δεξιών καταβολών που πλέον φέρονται σαν απλοί αναρχικοί άσχετα αν το ξέρουν ή όχι. Σημασία δεν έχει ποια είναι η ιδεολογική σου αναφορά, αλλά ο τρόπος αντίδρασης, δράσης, λειτουργίας, συμπεριφοράς σου, μέσα στο συλλογικό υποκείμενο που  εντάχθηκες. Δεν μπορώ να φανταστώ κύτταρα ζωής αναποτελεσματικά και αντιλειτουργικά. Επίσης δεν μπορώ να φανταστώ κύτταρα ζωής που δεν πλέουν μέσα σε αμετακίνητα πλαίσια ηθικών αξιών, σε πλαίσια κοινωνικής συμπεριφοράς, αποτελούμενα από μέλη ενεργούς, υπεύθυνους, χειραφετημένους συμπολίτες μας που με τις ιδέες τους μπορούν να συμβάλλουν στην επαναθεμελίωση της ελληνικής κοινωνίας σε μια διαφορετική βάση, με ανοιχτά μυαλά, με ατέρμονο φωναχτό γέλιο μέσα σε μια τείνουσα προς την κατάθλιψη κοινωνία. Κύτταρα ζωής που ενσωματώνουν τις αδρανείς δυνάμεις και προωθούν τα μέλη εκείνα τα ικανά να αντιπροσωπεύσουν το συλλογικό υποκείμενο καλύτερα για το κοινό συμφέρον.

Ναι είναι δύσκολα όλα αυτά αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πώς πραγματικά θα αλλάξει η ζωή μας αν αυτά τα κύτταρα ζωής δε λειτουργούν κάτω από αυτές τις συνθήκες. Επίσης δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα αλλάξει πραγματικά η ζωή μας, πώς θα ανατρέψουμε, πώς θα διώξουμε τους χειρότερους εφιάλτες μας, πώς θα υλοποιηθούν τα μικρά ή μεγάλα όνειρα μας αν δεν επεκταθούν αυτά τα υγιή κύτταρα ζωής στο μέρος ή στο όλον του σώματος του ελληνικού Λαού, κινούμενα από την συνισταμένη δύναμη που συντίθεται από τις ηθικές αρχές και τα προτάγματα του Ε.ΠΑ.Μ. τα οποία αποτελούν συστατικό τους.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει η αποτελεσματικότητα και η αποδοτικότητα των πράξεών μας. Γιατί οι καιροί αυτό προτάσσουν. Δεν έχουμε άπειρο χρόνο στη διάθεση μας, γιατί οι καιροί προτάσσουν μια ιστορική ευκαιρία. Ως εκ τούτου και η λειτουργική μας αποτελεσματικότητα είναι ένα καίριο στοιχείο που πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας. Προς αυτή την κατεύθυνση θεωρώ πως πρέπει να ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας ακόμα κι όταν η μειοψηφία θεωρεί ότι η πλειοψηφία έχει λάθος, όσο δύσκολο και αν είναι φαίνεται αυτό στους μειοψηφούντες. Προφανώς πρέπει να τονίζεται και να επικοινωνείται  η άποψη της μειοψηφίας. Κάπως έτσι είναι η δημοκρατία πιστεύω. Και να ασκείται ανελέητη κριτική με  επιχειρηματολογία. Κριτική αλλά πώς όμως; Νομίζω ότι οφείλουμε να προσπαθούμε με τις θέσεις μας, με ολοκληρωμένες προτάσεις και επιχειρήματα, και αυτό είναι τόσο αναγκαίο, για την προστασία του συνόλου, του “εμείς”. Η συμπεριφορά μας και η στάση μας παίζει καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση του καλού κλίματος στη συλλογικότητά μας. Η πειθώ στη συλλογικότητα είναι αναγκαία για να μην παρθεί λάθος απόφαση που θα υπάρχει κόστος στο “εμείς”.  Όποιος φεύγει και δεν πολεμάει για τις ιδέες του μέσα στο σύνολο, στην ουσία παραιτείται από τις ιδέες του και περιθωριοποιείται. Τα παρατάει. Αν δεν πείσει και μείνει, όντας μειοψηφία, και αποδειχτεί το λάθος της πλειοψηφούσας άποψης, αυτός θα βγει κερδισμένος, όπως και το σύνολο, ως συλλογικό υποκείμενο,  που δεν θα έχει χάσει ένα ικανό μέλος. Το συλλογικό ενεργεί ως υποκείμενο, ως υπόσταση, χάρη στη φύση των σχέσεων του με τα άτομα που το συγκροτούν.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει πως θα πρέπει αυτό να προστατεύει τα μέλη του και να τα βοηθάει όταν αυτά βρίσκονται σε αδύναμες στιγμές. Η σημαντικότητα του ενός μέλους δεν πρέπει να υποτιμάται. Κανείς δεν πρέπει να χάνεται για ευτελείς λόγους, για κακές συνεννοήσεις για κακές συμπεριφορές, αν βέβαια αυτές σιγά σιγά βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι όταν μερικές φορές υπάρχει σοβαρό πρόβλημα μη προσαρμογής του “εγώ” στο “εμείς”, καλύτερα να υπάρχει συνειδητή απεμπλοκή του “εγώ” από το “εμείς” έως ότου υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες επανένταξης του στο “εμείς”.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι κάνουμε ατομική και συλλογική αυτοκριτική με σκοπό τη συνεχή βελτίωση για την κατάκτηση του ζητούμενου, χωρίς όμως αυτή να αποτελεί τροχοπέδη στην αποτελεσματική δράση μας.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι παραδεχόμαστε ότι δεν έχουμε γαλουχηθεί στην κοινωνική συμπεριφορά που χρειάζεται για να συμμετέχουμε σε συλλογικές διαδικασίες και ότι είναι δύσκολο να προσαρμόσουμε τη συμπεριφορά μας στα πλαίσια της ομάδας και της συλλογικής δράσης, αλλά προσπαθούμε συνεχώς για αυτό. Σημαίνει ότι παραδεχόμαστε ότι δεν έχουμε συνηθίσει σωματικά και ψυχικά στις συλλογικές διαδικασίες, αλλά προσπαθούμε για τη μετάβαση στην κατάσταση που οι συλλογική διεργασία θα αποτελεί απλά, φυσικά προέκταση του εαυτού μας.

Συλλογικό υποκείμενο είναι αυτό που τα μέλη του έχουν κατανοήσει την αναγκαιότητα της συλλογικότητας, και την αναδεικνύουν συνεχώς στην πράξη με τις πράξεις τους.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι το μέλος έχει κατανοήσει τη σημαντικότητα των πράξεών του για να βάλει το λιθαράκι του και αυτό στην επίτευξη των μεγάλων στόχων κι όχι να αναζητά συνεχώς συνεργασίες ανάθεσης υψηλού επιπέδου, αυτόκλητων σωτήρων, περιφερόμενων διανοούμενων της δεξιάς ή αριστερής νομενκλατούρας των 6.000 έως 13.000 σημερινών νομισματικών μονάδων που δεν τους έχει δει ποτέ στους δρόμους ή δίπλα του ή ποτέ δεν μπορούν να νοιώσουν τον πόνο και την αγωνία των απλών ανθρώπων.  

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι τα μέλη του δεν αναλώνονται σε ατέρμονες κινηματικές λογικές, απλά γιατί έτσι είθισται. Σημαίνει ότι παραδέχεσαι λάθη τακτικής που γίνανε, μαθαίνεις από αυτά, συνεχώς βελτιώνεσαι και δεν τα ξανακάνεις. 

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι δεν ανυπομονούμε για την άρση των προσωπικών μας προβλημάτων όσο δύσκολα και να είναι αυτά, γιατί δεν αντέχουμε άλλο, πράγμα που ενδεχομένως δηλώνει εγωισμό και παραίτηση, αλλά καταρχήν  πρέπει να θεωρήσουμε ότι η λύση των προσωπικών μας προβλημάτων θα επέλθει ευκολότερα, με την συνεχή προσπάθεια να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με όλο και περισσότερους συμπολίτες μας που έχουν τα ίδια με εμάς προβλήματα έτσι ώστε να τα αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί.  

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι τα κέρδη του ενός τα μοιράζονται όλοι, όπως επίσης και τα λάθη του ενός τα επωμίζονται όλοι.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει έχουμε αυτογνωσία των δυνατοτήτων των μελών μας και του ρόλου που μπορεί να παίξει ο καθένας.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι έχουμε κατανοήσει τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μας και ψάχνουμε εναγωνίως στην κοινωνία για να αντλήσουμε εκείνες τις ψυχές, εκείνες τις δυνάμεις που θα εξυπηρετήσουν καλλίτερα το “εμείς”.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι δεν ξεχνάμε το μεγάλο στόχο όταν κατακτήσουμε την ευημερία στην μικρή μας κοινότητα ή επί μέρους ατομικά τα μέλη μας, και θεωρούμε ότι όλοι οι άλλοι ας πάνε να πνιγούνε, γιατί φταίνε που δεν καταλαβαίνουν τη δικιά μας αλήθεια. Ίσως φταίμε εμείς που δεν έχουμε καταφέρει να καταλάβουν τη δικιά μας αλήθεια. Ο μεγάλος μας στόχος θεωρώ ότι πρέπει να είναι όλη η ελληνική κοινωνία, καταρχήν, να αποτελέσει εκείνο το συλλογικό υποκείμενο, το μεγάλο “εμείς” που κατοχυρώνει και προασπίζεται ανά πάσα ώρα και στιγμή τα δικαιώματά της, διατελεί όλες της υποχρεώσεις της και εν γένει προάγει το κοινωνικό συλλογικό συμφέρον αενάως.

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι “εμείς”, οι συλλογικές μορφές οργάνωσης, το Ε.ΠΑ.Μ., ο Ελληνικός Λαός, πρέπει να έχει τελικό σκοπό την άμεση συγκρότησή του έτσι ώστε να μην οδηγηθεί ξανά σε λάθος, να παιδευτεί για να προλαμβάνει το λάθος, για να πετύχει εν τέλει την πραγματική ευημερία του.  

Συλλογικό υποκείμενο σημαίνει ότι εμπιστευόμαστε στο πιο κατάλληλο μέλος μας να διεκπεραιώσει συγκεκριμένες δουλειές για το συμφέρον του “εμείς”, του συνόλου, που θεωρούμε ότι μπορεί καλλίτερα να τις διεκπεραιώσει. Άλλως τον ανακαλούμε και αναθέτουμε σε άλλον. Που πιστεύουμε και αναθέτουμε σε ανθρώπους με την πραγματική έννοια του όρου “σύντροφος”, που συντρώει μαζί μας, που μιλά μαζί μας, μας  ρωτά, που μας αφουγκράζεται, που στωικά μας ακούει. Όπως είναι ο Δημήτρης.  

Τούτο θα ήθελα να πω για τέλος.

Χαίρομαι που με αξίωσε ο θεός να γνωρίσω συναγωνιστές που είναι καθ’ όλα αξιοπρεπείς και ακέραιοι. Που έχουν αυτοκυριαρχία. Που είναι πιστοί στις ηθικές αρχές τους και δεν κάνουν βήμα πίσω. Που είναι καλοπροαίρετοι, δίκαιοι, υπομονετικοί, ταπεινοί, στωικοί, που έχουν τόσα πολλά να μου δώσουν χωρίς να ζητάνε τίποτα, που δεν είναι ματαιόδοξοι, που με την αυτενέργειά τους δίδουν τόσα στους συνανθρώπους τους και στο σύνολο, και το κυριότερο που στέκονται στα πόδια τους και βοηθάν και μένα να σταθώ στα πόδια μου, ψυχικά και υλικά, βοηθούν την οικογένειά τους να σταθεί στα πόδια της, βοηθούν τη γειτονιά τους να σταθεί στα πόδια της, βοηθούν τον τόπο τους, τον τόπο που μεγάλωσαν κάτω από τούτο τον ήλιο να σταθεί στα πόδια του, για να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Χαίρομαι που υπάρχετε.

Ο εχθρός μας, ο εχθρός του Λαού, κάνει ένα μεγάλο λάθος. Μας υποτιμά. Ξεχνά πως τούτος εδώ ο τόπος βγάζει τόσο ικανούς ανθρώπους που είναι δυνατόν να κατορθώσουν το ακατόρθωτο αν ενωθούν μεταξύ τους.

 

Γιώργος Χαλιμούρδας

Μέλος Ε.ΠΑ.Μ. Ακρόπολης

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ