Ελεύθερη Ελλάδα - Προτάσεις για ένα καλύτερο αποτέλεσμα (Πυρήνας Βύρωνα)

Αγαπάμε το ΕΠΑΜ, σεβόμαστε το ΕΠΑΜ, για το δρόμο που χάσαμε και τον βρήκαμε μέσα από αυτό, πονάμε το ΕΠΑΜ. Όταν το πονάς παρόλο που μπορεί να είσαι άπειρος, αγνός πολιτικά, υποχρεούσαι να πεις τα πράγματα όπως τα βλέπεις και τα αισθάνεσαι και το σωστό ή το λάθος θα δείξει στη πορεία, μετά από ορθή συζήτηση, μελέτη, προσπάθεια και αγώνα.

Όλοι γνωρίζουμε πως τα πράγματα δεν πάνε καλά. Και δεν πάνε καλά γιατί αποφασίζουν άλλοι για μας και όχι εμείς ο λαός, και το κάνουν με γνώμονα τα συμφέροντα τρίτων και όχι της κοινωνίας. Για να αλλάξει αυτό, πρέπει εμείς οι πολλοί να συμμετέχουμε στην εξουσία.

Είναι τόσο απλό αυτό. Και τόσο δύσκολο συνάμα.

Δράση στις γειτονιές για να εκπαιδευτεί ο κόσμος και να πιστέψει ότι μπορεί να εμπιστευθεί, να ενωθεί και να συνεργαστεί με τους συμπολίτες του, να διεκδικήσει συλλογικά χωρίς να περιμένει από άλλους να του λύσουν τα προβλήματά του, είναι μερικά από τα πράγματα που πρέπει να γίνουν.

Όμως ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε και να μας διαφεύγει το γεγονός ότι με την μεταπολίτευση (30-40 χρόνια, τεράστιο διάστημα, που δεν πρέπει να υποτιμάμε) έχει ξοδευτεί πακτωλός χρημάτων, όχι για νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους, για το στήσιμο ενός σωστού δημόσιου τομέα που θα στέκεται στο πλάι του πολίτη και όχι εχθρός απέναντι του, καθώς και για άλλες κοινωφελείς υπηρεσίες, αλλά για να εκπαιδευτεί ο λαός ώστε αυτό το τόσο απλό να μη το διακρίνει, να μη το βλέπει.

Καλούμαστε εμείς σήμερα και μάλιστα υπό την πίεση του χρόνου να ανατρέψουμε τη κατάσταση. Να κάνουμε τον κόσμο να σηκωθεί, να σταθεί στα πόδια του. Το προσπαθούμε ή έτσι νομίζουμε. Μα τα αποτελέσματα είναι για την ώρα φτωχά, πενιχρά και δεν ικανοποιούν κανένα μας.

Ο λαός δεν ξεσηκώνεται, λέμε και ξαναλέμε. Κάθε λαός σηκώνεται – επαναστατεί αν το θέλετε, μόνο αν συντρέξουν σωρευτικά τέσσερις προϋποθέσεις, διαφορετικά αφανίζεται χωρίς να καταλάβει το γιατί.

Α) Πρέπει να υπάρξει ένα όραμα, μια ιδέα. Δηλαδή πρέπει να υπάρξει η πνευματική τροφή που θα καλύψει την πνευματική αναζήτηση που έχει ανάγκη ο άνθρωπος για να δράσει. Ποιο είναι αυτό το όραμα σήμερα; Μήπως ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, ο φιλελευθερισμός ή ο νεοφιλελευθερισμός; Έχουμε ξεμείνει από ιδεολογίες. Και όταν κάποιος με κυβερνάει χωρίς να με ρωτά τι θέλω, γιατί θα πρέπει να με ενδιαφέρει εμένα αν είναι αριστερός ή δεξιός; Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να με ρωτήσει τι θέλω. Ποια πνευματική τροφή μπορεί να είναι καλύτερη πλην της πατρίδας και όλων των αξιών που την συνοδεύουν και την συνόδεψαν στους αιώνες για να μπορεί να υπάρχει και ως έθνος σήμερα; 

Β) Πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένος και ορατός εχθρός. Κανένας λαός δεν ξεσηκώνεται ποτέ με αντίπαλο τον κανένα ή έναν αόρατο εχθρό (π.χ. παγκοσμιοποίηση, αγορές, δανειστές κ.λ.π.) που δεν μπορεί να τον δει. Υπάρχει άραγε ορατός εθνικός, κοινωνικός ή ταξικός εχθρός; Φαίνεται να υπάρχει, μια και χωρίς εχθρό στην μια πλευρά, δεν διαλύεται η άλλη, πλην της περίπτωσης ο εχθρός να είναι ανάμεσα μας, να είμαστε δηλαδή εμείς οι ίδιοι εχθροί του εαυτού μας και να μην το καταλαβαίνουμε. Αυτό θα πρέπει να το κοιτάξουμε να το βρούμε, να το αποδείξουμε και να το οριστικοποιήσουμε πάση θυσία.

Γ) Θα πρέπει να υπάρξει προοπτική βελτίωσης της παρούσας θέσης. Δηλαδή ξεσηκώνεται ένας λαός, όχι για να πάει αυτοκτονικά σε χειρότερη κατάσταση, αλλά για να βελτιώσει τη ζωή του.  Ποια είναι άραγε η εναλλακτική πρόταση που υπόσχεται καλυτέρευση της θέσης του λαού σήμερα; Θα πρέπει επομένως οι προτάσεις μας να είναι πλήρως διατυπωμένες, τεκμηριωμένες και τόσο εφικτές που να μην αφήνουν τη παραμικρή αμφιβολία  ότι αν ακολουθηθούν, μόνο προς το καλύτερο μπορούμε να πάμε. Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα πρέπει να περιμένουμε ακολουθητές. 

Δ) Θα πρέπει να υπάρξει Ηγέτης ή Ηγετική Ομάδα (επαναστατική ομάδα) που θα ενσαρκώνει τις τρεις προηγούμενες προϋποθέσεις, θα εκφράσει τη λαϊκή συνισταμένη  και θα τεθεί επικεφαλής της λαϊκής επανάστασης. Κανένας λαός ποτέ δεν ξεσηκώνεται μόνος του άτακτα και ασυντόνιστα.

Όσο λοιπόν δεν διαδίδονται και δεν σχηματοποιούνται αυτές οι προϋποθέσεις τόσο και δεν θα βλέπουμε εμείς “επανάσταση”. Επομένως πρέπει να διαδοθούν και να σχηματοποιηθούν κατ’ αρχήν οι τρεις πρώτες προϋποθέσεις και τότε θα υπάρξει αμέσως η εξέγερση και η ανατροπή. Εξέγερση πρώτα εσωτερική (ο καθένας να εξεγερθεί μέσα του) και ύστερα η ανατροπή είναι υπόθεση ενός ασήμαντα μικρού χρονικού διαστήματος. Για να υπάρξει όμως αυτή η εσωτερική εξέγερση θα πρέπει ο καθένας από εμάς, ο καθένας πολίτης να γίνει μύστης, να γίνει κοινωνός, να γίνει βαθειά γνώστης των τριών αρχικών προϋποθέσεων.

Η τέταρτη προϋπόθεση (που την αφήσαμε για λίγο εκτός) είναι εξίσου σημαντική. Είναι εκείνη (η ηγετική ομάδα δηλαδή) που έχει την ευθύνη να παρουσιάσει με τρόπο εμπεριστατωμένο αλλά και συνάμα απλό και κατανοητό τις τρείς πρώτες. Ακόμα όμως και όταν το κάνει (και κατά την γνώμη μας, σε μεγάλο βαθμό το κάνει) δεν φτάνει μόνον αυτό. Οι τρεις αρχικές προϋποθέσεις απαιτούν πολυποίκιλη αντιμετώπιση, στις περισσότερες των περιπτώσεων  μάλιστα απαιτούν ειδική επαγγελματική αντιμετώπιση και εξειδικευμένες γνώσεις. Κάτι το οποίο είναι σχεδόν αδύνατον να διαθέτει πλήρως και στον απαιτούμενο βαθμό ο ηγέτης ή η ηγετική ομάδα, καθ’ οιονδήποτε τρόπο και αν αυτή έχει υπάρξει, αναδειχθεί ή επιλεγεί από ένα σύνολο ανθρώπων για λόγους συντονισμού ή αντιπροσώπευσης.   Μπορεί να φτιαχτεί το καλύτερο σενάριο (οι τρεις προϋποθέσεις). Αν δεν υπάρξει όμως και ο πολύ καλός σκηνοθέτης,  ο κατάλληλος δντής φωτογραφίας και δεν ξέρω τι άλλο μα πάνω από όλα οι καταλληλότεροι των ηθοποιών που θα υποδυθούν με τον πιο άρτιο τρόπο τους διαφορετικούς  μεν αλλά τόσο σημαντικούς και συνδεδεμένους μεταξύ τους ρόλους, τότε το σενάριο δεν θα κατορθώσει ποτέ να τραβήξει και να συναρπάσει τον θεατή.

Το καθεστώς δεν είναι αφελές. Σκόπιμα με την προπαγάνδα του, μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ κ.λ.π. δημιουργεί σύγχυση και αμφιβολίες, ώστε να μην σχηματοποιούνται το όραμα και η εναλλακτική λύση, να σβήνονται εύκολα τα ίχνη του εχθρού και να μην προβάλλονται ικανά πρόσωπα με ιδέες που μπορεί εν δυνάμει να αποτελέσουν ηγέτες. Γι’ αυτό και βλέπουμε να ανακυκλώνονται με κολοσσιαίες και προκλητικές αμοιβές  τα ίδια φθαρμένα υλικά.

Αντίθετα προς αυτή τη προπαγάνδα πρέπει να κινηθούμε εμείς ως Μέτωπο.

Το ΕΠΑΜ αφού δουλέψει σκληρά προς τις πιο πάνω κατευθυντήριες γραμμές, (ήδη το κάνει αλλά χρειάζεται να δείξει ακόμα μεγαλύτερη επιμονή και επιμέλεια σε ότι αφορά τον καθένα από εμάς ξεχωριστά κατά περίπτωση και τομέα γνώσεων και καθηκόντων που ο καθένας έχει αναλάβει) πρέπει κατόπιν να κάνει γνωστά όλα τα παραπάνω μέσω δράσεων και παρεμβάσεων και σε τακτική βάση να βρίσκεται δίπλα στο χειμαζόμενο λαό εκεί που αυτός τρέχει όλη μέρα για τα προβλήματα του. Δηλαδή σε τράπεζες – εφορίες – εισπρακτικές – ΜΜΕ – ενεχυροδανειστήρια.. Να κάνει παραστάσεις διαμαρτυρίας σε γερμανικές εταιρείες, σε προκλητικά συμβάντα, σε ειρηνοδικεία για πλειστηριασμούς κλπ.

Όραμα για τον κόσμο και εύρεση – συνειδητοποίηση συγκεκριμένου εχθρού δεν μπορεί να προκύψει όταν ο κόσμος πάει σε μια συγκέντρωση που έχει  κοινή (θέλουμε να ελπίζουμε) κεντρική ιδέα και από την άλλη βλέπει 100 σημαίες και 300 διαφορετικά έντυπα να μοιράζονται. Έτσι μπερδεύεται, εκνευρίζεται, σιχτιρίζει και στη συνέχεια ή θα πέσει από το μπαλκόνι ή θα πάει για καφέ και θα ξαναγυρίσει στο καναπέ.

Πολλοί μίλησαν για ενωτικές κινήσεις για συμπράξεις, κοινούς αγώνες. Το ακούμε και δεν το βλέπουμε. Λόγια – λόγια – λόγια. Οι ηγεσίες θα πρέπει να κινήσουν γη και ουρανό, να φάνε τα λυσακά τους, δεν ξέρω τι θα κάνουν να τα βρουν. Υπό το πρίσμα όσων αναφέραμε προηγουμένως για το σενάριο, τον σκηνοθέτη και τους καταλληλότερους των ηθοποιών, αδυνατούμε να πιστέψουμε πως μόνο το ΕΠΑΜ, μόνο εμείς και η ηγετική ομάδα διακατεχόμαστε από αληθινά, πραγματικά , άδολα πατριωτικά συναισθήματα. Μια Πανελλήνια συνδιάσκεψη (όπως ήδη αναφέρθηκε στο συνέδριο), ένα κάλεσμα σε έναν προς έναν  όλων των αντιμνημονιακών (για να καταλαβαινόμαστε το λέω έτσι), πατριωτικών δυνάμεων, και όλων των αξιόλογων προσωπικοτήτων χωρίς κανένα ενδοιασμό για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι  - με μόνο όπλο το συμβόλαιο αντρικής τιμής, γραμμένο αν χρειασθεί και με αίμα πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί  κατανοώντας ο καθένας  πλήρως και σε βάθος την μεγάλη ευθύνη απέναντι στη Πατρίδα - δυνάμεων που ανατριχιάζουν στην ιδέα ότι η πατρίδα χάνεται, δυνάμεων που εκπέμπουν απεριόριστο θυμό για την σημερινή κατάσταση στην οποία μας έχουν φέρει προδοτικές ηγεσίες για ίδιον όφελος, θα ήταν προς την σωστή κατεύθυνση.

Χρειαζόμαστε και απαιτούμε σήμερα την συμμαχία και την αλληλοϋποστήριξη τέτοιων δυνάμεων. Αυτών που δεν καταδέχονται δωσίλογους να  κουνούν το δάκτυλο σε ανθρώπους που μετά από 40 και 50 χρόνια αποφάσισαν να γίνουν «κλέφτες», δυνάμεων που αδυνατούν να συνεχίσουν να δέχονται ανάμεσα μας πολιτικά υποκείμενα που προσάπτουν καθημερινά ενοχές σε ένα ολόκληρο λαό για τους φόρους, που ανεύθυνα και χωρίς καμία λογική εκείνοι επέβαλαν, με φυσικό επακόλουθο να αδυνατεί να ανταποκριθεί, δυνάμεων που θα βγουν έξω με κοινή και σύμφωνη απόφαση ότι ο σκοπός είναι ένας και ιερός, η απελευθέρωση της πατρίδας.

Μια τέτοια λοιπόν Πανελλήνια συνδιάσκεψη, ένα τέτοιο κάλεσμα, θα δώσει τη δυνατότητα να αποκτήσει ο λαός το πολυπόθητο όραμα, να βρει τον πραγματικό εχθρό και να τον πολεμήσει στα εκατοντάδες οχυρά που έχει κατορθώσει να στήσει από την επανάσταση του ’21 και ύστερα. Να καταλάβει ο κόσμος ότι υπάρχει και άλλος δρόμος  και όχι μόνον αυτός που προβάλλεται σήμερα με τόσο πάθος από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Ένας άλλος δρόμος, όμως, που θα προβάλλεται όχι από ένα – δυο γραφικούς ή τρελούς αλλά από μια τεράστια σύμπραξη κομμάτων, μετώπων, κινημάτων, μεμονωμένων ή ανένταχτων προσωπικοτήτων και ότι παρόμοιο κυκλοφοράει στη πιάτσα σήμερα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Παράλληλα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που θέλουμε δεν είναι απλά να φτιάξουμε, να δημιουργήσουμε, ένα καλό κρασί που βέβαια αν το αφήσουμε 10-20 χρόνια να σιτέψει θα γίνει ακόμα καλύτερο. Θέλουμε να πιούμε και λίγο κρασί σήμερα. Όλα αυτά που ζούμε δεν συμβαίνουν ή δεν λαμβάνουν χώρα σε ένα κόσμο, σε μια κοινωνία, που σταμάτησε να τρέχει και ο χρόνος πάγωσε για να μας περιμένει. Τα προβλήματα τρέχουν. Και τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι οικονομικά, σε λίγο και οικιστικά. Ο κόσμος θέλει να φάει σήμερα. Θέλει ένα πιάτο φαί, τώρα, το μεσημέρι, και δεν το έχει. Το σπίτι του είναι σε άμεσο κίνδυνο. Με πιο δικαίωμα θα πάμε να του πούμε μόνο θεωρίες χωρίς να του συμπαραστεκόμαστε στα τρέχοντα προβλήματα. Πόση δύναμη πρέπει να έχει ο απλός πολίτης για να παρατήσει τα καθημερινά και να ασχοληθεί με τα γενικότερα; Αν πράγματι ο χρόνος είχε παγώσει, ναι, αλλά σήμερα αυτό είναι αντικειμενικά δύσκολο όσο και να μη θέλουμε να το δούμε και να το αντιμετωπίσουμε, λέγοντας 100 φορές πως  το «κουμπί» είναι η οργάνωση, για να το πιστέψουμε. Ναι είναι η οργάνωση, ναι είναι η αλλαγή συνηθειών μιας ζωής, ναι είναι η αλλαγή κουλτούρας, αλλά το λέμε σε ποιόν; Σε πόσους; από αυτούς που για 40 χρόνια το σύστημα επενδύει τόνους από euro για να τον κάνει πολιτικό νήπιο;

Ποιος είσαι εσύ φίλε και από πού έρχεσαι που θα μου πεις να μη πληρώσω χαράτσι, εφορία, δάνειο; Σας λέει τίποτα μια τέτοια απάντηση; Την έχετε ακούσει ποτέ ή είναι απόρροια της δικής μας φαντασίας; Τι θα του πεις; Έλα να μας βρεις στο στέκι μας να έρθουμε κάτω από το σπίτι σου με ντουντούκες και σημαίες να φωνάζουμε; Δεν θα ήταν καλύτερα να του πεις, πως έχουμε δουλέψει για αυτό, θα σε υποστηρίξουμε και με τη παρουσία μας, την αλληλεγγύη μας δηλαδή, - καθόσον η ισχύς εν τη ενώσει, -  αλλά έχουμε και κάποια ένδικα (δικονομικά) μέσα, σοβαρά με σφραγίδες και βούλες, με στοιχεία και νόμους που σου δίνουν τη δυνατότητα να το παλέψεις καλύτερα, από μια καλύτερη θέση ισχύος, που θα σε βοηθήσει και θα καθυστερήσει αν μη τι άλλο βρε αδερφέ την άλφα ή την δείνα απαίτηση από μέρους της εφορίας ή της τράπεζας; Δεν πιστεύουμε ότι μια τέτοια προσέγγιση είναι αδύνατη και ανεδαφική. Και όσοι το υποστηρίζουν κάνουν κατά την γνώμη μας μεγάλο σφάλμα. Σήμερα αυτά τα δικονομικά όπλα είναι που διαθέτουμε. Έχουμε υποχρέωση να τα δεχτούμε και να τα αξιοποιήσουμε κατά τον καλύτερο και προσφορότερο τρόπο. Και το 1821 γιαταγάνια είχανε και λίγα καριοφίλια. Αν ήτανε, θα έπρεπε να περιμένουν να ανακαλυφθούν τα τανκς. Αντιθέτως λοιπόν, όταν κάτι δεν γίνεται προς αυτή την κατεύθυνση, εμείς πιστεύουμε πως αυτό οφείλεται είτε σε λάθος νοοτροπία (στηριζόμενη σε όχι στιβαρά επιχειρήματα) είτε γιατί υπάρχει έλλειψη σθένους και τόλμης από μέρους των νομομαθών να ανταποκριθούν σε ανάλογα καλέσματα. Έτσι, προκειμένου να μην εμπλακούν με το θέμα, παρουσιάζουν ακόμα και τις ελάχιστες πιθανότητες ευόδωσης τέτοιων προσπαθειών ως πρακτικά ανύπαρκτες.  Δεν το πιστεύουμε, δεν το υιοθετούμε, τουλάχιστον έτσι, δογματικά.        

Το Μέτωπο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη του την πτυχή αυτή του προβλήματος, να την διερευνήσει εξονυχιστικά και να την τρέξει παράλληλα με όλες τις άλλες δράσεις του.

Καλή συνέχεια σε όλους μας και καλή λευτεριά.

Το παρόν κείμενο υπογράφουν συλλογικά τα μέλη του πυρήνα Βύρωνα.    

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ