Πρόταση για Ενσωμάτωση στην Τακτική του Μετώπου (του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου)

Κοινωνικοπολιτική Κατάσταση

Χαρακτηριστικό της τελευταίας περιόδου που διανύουμε στη χώρα μας, και ειδικά από τις ευρωεκλογές και μετά, είναι η απόλυτη άπνοια. Και δεν εννοώ βέβαια τις καιρικές μεταβολές, αλλά την διάθεση του κόσμου να πιστέψει στα σοβαρά πως αυτή η ατέλειωτη και θανάσιμη ελεύθερη πτώση του λαού μας, μπορεί να σταματήσει.

Στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής μας διαστρωμάτωσης, έχει απωλεσθεί κάθε προσδοκία αξιοπρεπούς διαβίωσης, κάθε λογική σχεδιασμού όχι μόνο του μακρυνού αλλά και του άμεσου μέλλοντος. Μιλώ για τα μεσοαστικά, τα μικροαστικά και τα εργατικά στρώματα της κοινωνίας, που ουσιαστικά σαλαμοποιούνται σε αυτή την νεοπαραχθείσα τάξη των αναλώσιμων. Των δουλοπάροικων, της νεοαποικιοκρατικής πολιτικής που εφαρμόζεται απαρέγκλιτα στην χώρα.

Αυτή η νέα κοινωνική τάξη, που αποτελεί και το μεγαλύτερο ποσοστό των ελλήνων πολιτών σήμερα, βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο, οικονομικό κοινωνικό πολιτιστικό, χωρίς απαραίτητα να το κατανοεί σε όλο του το εύρος, αλλά δεν δείχνει προς το παρόν τουλάχιστον να μπορεί να αναπτύξει αυτά τα αντανακλαστικά στην αναζήτηση μιας ριζοσπαστικής λύσης στο βάθεμα της ανέχειάς του. Ούτε καν με όρους των πλατειών στη πρώτη περίοδο της κρίσης.

Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό, είναι κάτι παραπάνω από ορατοί για όσους θέλουν να διακρίνουν τα αυτονόητα.

Δεν είναι ο κόσμος που δεν θέλει να απελευθερωθεί, και να σπάσει τις αλυσίδες του. Δεν είναι η απαξίωση του πολιτικού συστήματος που δεν συμβαίνει σε όλο και μεγαλύτερο μέρος του λαού μας. Δεν είναι η έντονη επιθυμία να τελειώνουμε με τους απατεώνες πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Ολα αυτά υπάρχουν και είναι αρκετά βαθιά ριζωμένα στον καθημερινό κοινωνικό διάλογο, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που είναι να απορεί κανείς γιατί δεν μπορεί αυτό να μετασχηματιστεί σε μια ενιαία απογαλακτισμένη από αγκυλώσεις δύναμική ανατροπής με όρους κοινωνικής απελεύθερωσης.

Ο λόγος δεν είναι δύσκολο να αναλυθεί, αν και πρόκειται για ένα συνδυασμό παραμέτρων που επιδρούν σε ένα μη οργανωμένο και διαχρονικά στοχευμένο αποπροσανατολισμένο κοινωνικό σύνολο.

Ας τα δούμε με τη σειρά.

1. Η άριστα οργανωμένη τρομοκρατική επίθεση της κυβέρνησης στο πλαίσιο του Σοκ και Δέος, με την ατέλειωτη νομολογία σε βάρος κάθε έννοιας δικαίου στη χώρα μας και την πολιτική διχασμού στις πλατιές μάζες.

2. Η εξαπάτηση στην πληροφόρηση από τα ΜΜΕ, και η αποπληροφόρηση.

3. Η ψευθαίσθηση που απλώνει η καθεστωτική αντιπολίτευση, πλάθοντας την προσδοκία για ομαλή μετάβαση στη δικαιότερη διαχείριση της κρίσης σε συνδυασμό με την ξεπουλημένη λογική του εργατοπατερισμού στο συνδικαλισμό.

4. Η ουτοπία της ριζοσπαστικοποιημένης και οργανωμένης αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, που περιχαρακώνεται σε ζητήματα που δεν αφορούν άμεσα τον απλό πολίτη.

Με άλλα λόγια, ο φόβος για την απώλεια ακόμα και του ξεροκόμματου, η τρομοκρατική επίθεση των ΜΜΕ με κάθε λογής καταστροφολογία, ο ρόλος της αντιπολίτευσης στο καταλάγιασμα του ριζοσπαστισμού σε συνδυασμό με την υποσχεσολογία, και η στείρα επαναστατικότητα του αποσυγχρονισμένου από την κοινωνική αναγκαιότητα εξωκοινοβουλευτικού χώρου, είναι η τέλεια συνταγή, τα καταλυτικά συστατικά, που κρατούν μια κοινωνία σε αφασία, χωρίς ενδιαφέρον για το κοινωνικό γίγνεσθαι, ή στη καλύτερη περίπτωση, σε αυτούς που ακόμα θέλουν να αντιστέκονται, στην προσμονή για το λιγότερο κακό.

Αν προσθέσει κανείς εδώ τα ακόμα βαθύτερα χαρακτηριστικά της κρίσης αξιών του λαού μας, τον ωχαδελφισμό, την πάρτι μου και τίποτα άλλο, την χρόνια πολιτιστική αποχαύνωση, την στρεβλή έννοια της δημοκρατίας(ακόμα και της κοινοβουλευτικής) την φτώχεια στην εκπαίδευση, και κυρίως την απώλεια του γνήσιου πατριωτισμού, που πάνω τους επενδύονται όλες οι προηγούμενες νοσηρές τακτικές, θα έχουμε στα χέρια μας την εξίσωση της δυστυχίας της άρρωστης κοινωνίας μας.

Εδώ καλό είναι να θυμηθούμε πόσο ευοίωνα ξεκίνησε η αντίδραση του λαού μας στην αντιπαράθεσή του με την κυρίαρχη τάξη και την ξένη επέμβαση των φίλων εταίρων και του αμερικανικού παράγοντα, που βρήκε πρόθυμες τις ελληνικές κυβερνήσεις για την επιβολή της κατοχής. Μιλώ για το 2011 και 2012, ακόμα και για την τελευταία μεγάλη αντίδραση με το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Από τότε, κάθε λαϊκό κίνημα, κάθε προσπάθεια οργάνωσης από τα κάτω, κάθε συνειδητοποιημένη ή μη, οργανωμένη στοιχειωδώς ή ανοργάνωτη αντίσταση, δεν μπόρεσε να κερδίσει μία έστω μικρή νίκη, με την λογική τουλάχιστον της πρόσκαιρης ανακούφισης.

Από την πλευρά της ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου, πηγαίνουμε όλο και προς τα πίσω. Μια διαρκή υποχώρηση, και μια διαρκής προδοσία. Υποχώρηση της διεκδίκησης και της αντίστασης του λαού, προδοσία από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Πως μπορείς ακριβώς να απαιτείς από την κοινωνία να μαζέψει τα κομμάτια της και να αντισταθεί στο θηρίο. Είναι ένα θέμα!

Η κατάσταση θυμίζει την πισωδρομική πορεία της επανάστασης του Φλεβάρη του 1848, τότε που ο ριζοσπαστισμός της γαλλικής κοινωνίας, από την εργατική ως την αστική τάξη, βρέθηκε να κινείται σε καθοδική γραμμή. Αν και θα ήταν λάθος να συγκρίνουμε απόλυτα τις δυό περιόδους, του τότε και του σήμερα, από πολλές πλευρές και ποιοτικά χαρακτηριστικά, εν τούτοις υπάρχουν ομοιότητες όσον αφορά το πισωγύρισμα της κοινωνίας, σε όλες τις διαφορετικές διαστρωματώσεις, αλλά και τα τερτίπια του κοινοβουλευτισμού. Δείτε τι έλεγε ο Καρλ Μαρξ στην 18η Μπρυμαίρ, για τον κοινοβουλευτισμό, αναφερόμενος στα κόμματα του κοινοβουλίου και συγκεκριμένα στο κόμμα της τάξης:

« Ηταν λοιπόν αναγκασμένοι να κινούνται ακριβώς μέσα στα κοινοβουλευτικά πλαίσια. Και χρειαζόταν εκείνη η ιδιόμορφη αρρώστεια, που από το 1848 λυμαινόταν ολόκληρη την ήπειρο, ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός (ηλιθιότητα) που όσους προσβάλλει τους αιχμαλωτίζει, τους δένει σ’ένα κόσμο φανταστικό και τους αφαιρεί κάθε αντίληψη, κάθε ανάμνηση κάθε κατανόηση του σκληρού εξωτερικού κόσμου, χρειαζόταν λοιπόν αυτός ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός για να θεωρούν ακόμα για νίκες τις κοινοβουλευτικές τους νίκες και για να νομίζουν οτι πετυχαίνουν τον πρόεδρο όταν χτυπούν τους υπουργούς του, αφού είχαν καταστρέψει με τα ίδια τους τα χέρια όλους τους όρους της κοινοβουλευτικής εξουσίας και αφού ήταν αναγκασμένοι να την καταστρέψουν στην πάλη τους ενάντια στις άλλες τάξεις.»[1]

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δεν λειτουργεί σήμερα όλο το πολιτικό σύστημα μέσα στο κοινοβούλιο; Ποιοί είναι σήμερα οι υπερασπιστές του δοκιμαζόμενου λαού, όταν μέσα στο κοινοβούλιο καταπατώνται οι όροι της κοινοβουλευτικής εξουσίας, όταν οι επονομαζόμενοι υπέρμαχοι του λαού, δέχονται την καταπάτηση ακόμα κι αυτών των κανόνων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Μήπως δεν υπερασπίζονται με την παρουσία τους στο κοινοβούλιο την αστική δημοκρατία, την λογική της απεριόριστης δεσποτίας της αστικής τάξης και της ολιγαρχίας, πάνω στον δοκιμαζόμενο λαό;

Και αυτό δεν οδηγεί παράλληλα τον δοκιμαζόμενο λαό στην ψευδαίσθηση και την παρωχυμένη αντίληψη ότι δεν είναι ανάγκη να παλέψει είτε γιατί τον καλύπτει ο κοινοβουλευτισμός, είτε γιατί καταλαβαίνει πως και η τελευταία του ελπίδα έχει αρχίσει και τον προδίδει;

Συμπερασματικά

Συναγωνιστές,

Η φάκα που έχει περιέλθει ο λαός μας είναι βαρέλι χωρίς πάτο. Απέναντι σε αυτό τον αποπροσανατολισμό, την διαρκή επίθεση και υποτίμηση της υπόστασης μας ως λαός, ως ενιαία και αδιαίρετη εθνική προσωπικότητα, έρχεται να απαντήσει το ΕΠΑΜ, με καταλυτικά προτάγματα και χαρακτηριστικά, σε έναν αγώνα που φαίνεται να τον δίνουμε με πέτρες και σφεντόνες, σ’έναν αγώνα που φαίνεται να έχει λυγίσει κάθε τι που προσδιορίζεται με όρους πραγματικής ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης και προς όφελος του λαού.

Απέναντι σε έναν λαό που φαίνεται να έχει χάσει κάθε ελπίδα για οριστική λύση, το κίνημα σε πλήρη ύφεση, και ουσιαστικά με όλο το πολιτικό σύστημα σε μια διαρκή αποσιώπηση των λόγων μας, το ΕΠΑΜ καλείται όσο ποτέ άλλοτε να επαναπροσδιορίσει και το ίδιο, που πρέπει να πέσει το βάρος και η τακτική του, τώρα που ο καιρός λιγοστεύει και δυσκολεύει ακόμα περισσότερο το περιθώριο εφαρμογής των επόμενων κινήσεων. Και πιστεύω οτι δυσκολεύουν τα πράγματα, γιατί εκτός από την άσχημη κατάσταση που βρίσκεται ο λαός μας, το μέτωπο δείχνει να βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή του.

Το ΕΠΑΜ και οι Ευρωεκλογές

Από την αρχή του έτους, με την απόφαση να κατέβουμε στις ευρωεκλογές, που την θεωρώ σωστή, το μέτωπο μπήκε σ’αυτόν τον αγώνα με τους όρους του συστήματος που το ίδιο πολεμά. Δηλαδή με απόλυτη επίγνωση μπήκαμε σ’ένα πόλεμο, με όπλο τη λογική. Ζητώντας, την λογική! Σε μια προσπάθεια να κάνουμε τους συμπολίτες μας να σκεφτούν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων την δυσκολία του εγχειρήματος και την κατάσταση που βρίσκεται η κοινωνία μας, το πως θα χειραγωγούταν ο κόσμος από την προπαγάνδα, τα εκβιαστικά διλλήματα, και την δυσκολία στην επικοινωνία, του λόγου και της άποψής μας.

Δημιουργήσαμε σε αυτό το κλίμα μια εξαιρετική δυναμική, ποτίσαμε τους σπόρους της συλλογιστικής μας, τα μηνύματα έρχονταν θετικά από παντού, αποκτήσαμε προσδοκίες πως αυτή τη φορά το ΕΠΑΜ θα καταγραφεί με σημαντικές δυνάμεις στη κάλπη, και βουτήξαμε στην θάλασσα της απογοήτευσης, όταν τα αποτελέσματα δεν επιβεβαίωσαν τις αισιόδοξες επιθυμίες μας.

Προσωπικά πιστεύω, οτι οι ευρωεκλογές αυτές, δεν έβγαλαν κανέναν νικητή ή ευχαριστημένο, εκτός ίσως της Χρυσής Αυγής. Κάθε κομματικός μηχανισμός από τα κόμματα της συγκυβέρνησης ως και σύμπασα την αντιπολίτευση δεν κατέγραψαν τα ποσοστά που επιθυμούσαν ή στόχευαν. Ουσιαστικά η κάλπη ανέδειξε την σύγχιση της ελληνικής κοινωνίας σε κάθε επίπεδο, από την πολιτική κρίτική ικανότητα και την ωριμότητα της απόφασης, ως την πλαστή προσδοκία και την εγκληματική αδιαφορία για τα τεκταινόμενα.

Κρίνοντας τον προεκλογικό μας αγώνα, και περισσότερο από την αυτοκριτική μας (συνολικά) μετά τις ευρωεκλογές, εμείς στο ΕΠΑΜ, αναγάγαμε αυτή την εκλογική μάχη ως μία εκ των μητέρων των μαχών, αποκτήσαμε αλλοτριωτικά χαρακτηριστικά σε βάρος της εσωτερικής συνεκτικότητας, απομακρυνθήκαμε από το περιεχόμενο και τον πυρήνα της σκέψης μας στην προσπάθειά μας να καταγραφούμε στο σύστημα, και με την παραδοχή οτι αυτό προς το παρόν αναγνωρίζει και κατανοεί το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας, οδηγηθήκαμε τελικά μετά το αποτέλεσμα, σε μερική εσωστρέφεια και σε πολλές περιπτώσεις σε παράιτηση από τον αγώνα. Λες και χάσαμε τον πόλεμο.

Και ενώ είχαμε όλα τα εφόδια των δικών μας αναλύσεων, για να γνωρίζουμε τους κοινωνικούς συσχετισμούς, τις αντιθέσεις, τα προνομιακά πεδία, στο εσωτερικό της κοινωνίας μας όπως μετασχηματίστηκαν το τελευταίο διάστημα, αποδειχτήκαμε επιρρεπείς στην πολιτική διαχείριση του εκλογικού αποτελέσματος, ψάχνοντας για θύτες και θύματα σε μια ατέρμονη διαδικασία απόδοσης ευθυνών, χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε στην αξίωσή μας, την συνολική εικόνα όλης της κοινωνίας, τον ουσιαστικό καταμερισμό της κριτικής σε όσους εκτίθενται και κυρίως σε όσους δεν εκτίθενται μέσα στο μέτωπο, το ποσοστό της αυτογνωσίας των δυσκολιών και των προθέσεων και την κοινή διάνοια της δικιάς μας συλλογικότητας, με όρους δημοκρατίας.

Εδώ πλέον δεν τίθεται ακριβώς θέμα αν έπρεπε να κατέβουμε στις εκλογές ή όχι, αλλά αν θα μπορούμε να διαχειριστούμε το όποιο αποτέλεσμα αρνητικό ή και θετικό, μέσα από το φίλτρο της πρωτοπορείας των προταγμάτων και των ισχυρισμών των επιχειρημάτων του Μετώπου.

Ολα αυτά όμως είναι κατανοητά και φυσικά επακόλουθα για έναν πολιτικό φορέα που αριθμεί μόνο 3 χρόνια ζωής και που δεν διαθέτει στο μεγαλύτερο ποσοστό του νοοτροπία και πολιτική εμπειρία χρόνιας τριβής με το αντικείμενο. Αρα θα μπορούσε κανείς να πεί ότι όλα, καλώς γίνονται. Μαθαίνουμε!!

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Κατά την γνώμη μου και προσπαθώντας να καταλάβω όχι τόσο αυτά που κάναμε, αλλά αυτά που δεν κάναμε, καταλήγω στην ανάγκη υπογράμμισης και επισήμανσης τριών σημαντικών στοιχείων, που πρέπει στο εξής να επενδύσει αδιάλλειπτα, και συστηματικά το ΕΠΑΜ.

Πόρτα-Πόρτα, Γειτονιά-Γειτονιά, Συλλογικότητα-Συλλογικότητα.

1. Η προσωπική επαφή μας με συμπολίτες μας, από το ζωτικό χώρο του φιλικού μας περιβάλοντός και των πυρήνων σε κάθε μέρος στην Ελλάδα και η συμμετοχή μας όπου δραστηριοποιούνται συλλογικότητες πολιτών.

 

α) Το κάλεσμα στις συνελεύσεις των πυρήνων ή σε φιλικές συναντήσεις στα σπίτια μας, σε πολίτες που μας πλησίασαν στις εκλογές, ή τελούν φιλικά διακείμενοι στο ΕΠΑΜ, ή μπορούν εν δυνάμει να βρεθούν συμμέτοχοι λόγω των δικών τους ανησυχιών για την προσωπική τους κατάσταση και της κοινωνίας, σε πολιτικές συζητήσεις, είναι μια δράση που εντάσσεται στην διαπροσωπική επαφή αφ’ενός, και στην εξοικίωση αφ’ετέρου σε συλλογικές διαδικασίες, που έχουμε απόλυτη ανάγκη να υπάρξουν.

Η συνεισφορά του κάθε ξεχωριστού συναγωνιστή, και η προσσέγγιση με αδελφικό χαρακτήρα στους συμπολίτες αυτούς, θα δράσει καταλυτικά στην ωρίμανση της επίγνωσης των αδιεξόδων, και θα συνδράμει στην διαπέραση σε όλο και περισσότερο κόσμο, πως η διαστροφική στρεβλότητα της πολιτικής στη χώρα μας, οφείλεται ακριβώς στην έλλειψη της σοβαρής και συστηματικής ενασχόλησης όλο και περισσότερων στην πραγματική κοινωνική ευθύνη που μας αναλογεί.

β) Σε κάθε τοπική κοινωνία και σε αστικές περιοχές (γειτονιά) αλλά και στην περιφέρεια, έχουν αναπτυχθεί πάμπολλες Συλλογικότητες, πολλές απ’αυτές σχετικά σωστά προσανατολισμένες, και άλλες προσανατολισμένς σε επί μέρους κοινωνικά ζητήματα. Η συμμετοχή μας και η ενεργή παρουσία μας στους φορείς αυτούς, δίνει πολλαπλές ευκαιρίες στο κάθε συναγωνιστή, για μια σταδιακή γνωριμία και αναγνώριση της πολιτικής σκέψης του Μετώπου προς την κάθε Συλλογικότητα. Για παράδειγμα σε περιοχή πυρήνα της πρωτεύουσας, λειτουργούν πάνω από 10 Συλλογικότητες. Από την ΛαΪκή Συνέλευση, και τις διάφορες Πρωτοβουλίες Πολιτών, μέχρι κοινωνικά δίκτυα γυναικών και Τράπεζες Χρόνου. Είναι πλέον επιβεβλημένη η παρουσία μας εκεί, οχι κατ’ανάγκη με το ταμπελάκι του ΕΠΑΜ στο πέτο, αλλά με την προσωπικότητα και την πολιτική σκέψη που έχουμε αναπτύξει στο Μέτωπο.

Πρέπει να γνωρίζουμε πως σε τέτοιες πρωτοβουλίες οι απλοί πολίτες που δεν είναι οργανωμένοι ιδεολογικά σε κόμματα, δυσανασχετούν στην υποψία καπελώματος των πρωτοβουλιών τους από πολιτικούς φορείς. Γι’αυτό δεν χρειάζεται ν’ανυπομονούμε για την αναγνώριση της πρωτοπορίας του ΕΠΑΜ στα ζητήματα αυτά. Θα έρθει από μόνη της. Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσουν πρώτα οι πολίτες τον τρόπο που ο Επαμίτης οργανώνεται στην κοινωνία, και μετά πως είναι Επαμίτης.

Την τελευταία περίοδο και με την όξυνση του προβλήματος των χρεών, η δημιουργία συλλογικοτήτων ή ομάδων πολιτών που ασχολούνται με τα χρέη και την διαγραφή τους πληθαίνουν. Το ΕΠΑΜ ήδη έχει τοποθετηθεί επίσημα στην αντιμετώπιση του προβλήματος με το κάλεσμα για μια ευρεία πολιτική συμφωνία πρωτίστως στη βάση της κοινωνίας. Εκεί που οξύνεται το πρόβλημα. Υπάρχουν έτοιμες συλλογικότητες προσανατολισμένες στη Σεισάχθεια. Δεν χρειάζεται πάντα να επιμένουμε να φτιάξουμε την δικιά μας. Εισχωρούμε στην υπάρχουσα και βοηθάμε την ανάπτυξή της στην τοπική κοινωνία, αποδείχνοντας την ανιδιοτέλεια του αγώνα μας.

Δεν χρειάζεται να επισημάνω πως τέτοιες πετυχημένες πρωτοβουλίες θα οδηγήσουν νομοτελειακά στην γενική σεισάχθεια ως φυσικό επακόλουθο της σεισάχθειας για τα χρέη των ιδιωτών.

γ) Στους εργασιακούς χώρους χρειάζεται παρόμοια τακτική, και μεγαλύτερη έκθεση στο στενό περιβάλλον της εργασίας. Το ζήτημα είναι απαιτητικότερο, γι’αυτό και δεν θα προχωρήσω σε βάθος. Χρειαζόμαστε επειγόντως την επαναλειτουργία ενός υπερδραστήριου Συνδικαλιστικού Τομέα στο ΕΠΑΜ, που να ασχοληθεί με το πρόβλημα ουσιαστικά. Εμπειρία υπάρχει!!

 

Το ΕΠΑΜ και η επικοινωνιακή του διεισδυτικότητα.

 

Μεγάλο πρόβλημα έχουμε με την διεισδυτικότητα του λόγου μας, όχι όσον αφορά την κατανόησή του σε πλατιές μάζες, αλλά το πως φτάνεις σε όλο και πιο πλατιές μάζες, δεδομένου του σχετικού αποκλεισμού από τα ΜΜΕ. Ο πατροπαράδοτος τρόπος περιγράφηκε παραπάνω. Η δυνατότητά μας να δημιουργήσουμε το δικό μας μέσο για την διασπορά των επιχειρημάτων μας, θ’αποτελέσει ένα ακόμα καταλυτικό στοιχείο στην επίτευξη του στόχου. Eπίσης η επικοινωνία πρέπει να συνδέεται με την αισθητική, σημαντικό πεδίο έλξης της κοινωνίας, και αναγκαστικά με την επιμόρφωση της.

Ηδη από το καλοκαίρι του 2014, σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε ο διαδικτυακός σταθμός, e-roi.

Αντιγράφω από το κείμενο καλέσματος προς τους πυρήνες:

«Η όλη λογική της ύπαρξης του e-roi επικεντρώνεται σε τρείς βασικούς άξονες, που έχουν να κάνουν πάντα με τον ενισχυτικό – καταλυτικό ρόλο που επιβάλλεται να έχει ένα κοινωνικό μέσο δικτύωσης προς την χειμαζόμενη κοινωνία μας. Οι τρείς άξονες είναι πρώτον, η πλευρά της πραγματικής ενημέρωσης και του πολιτικού σχολιασμού κόντρα στον σκοταδισμό τον συστημικών ΜΜΕ, δεύτερον η ψυχαγωγία σε όλο το φάσμα της τέχνης με την έννοια της εποικοδόμησης-εκπαίδευσης και όχι της διασκέδασης, και τρίτον η αλληλεγγύη και ο λόγος στον πολίτη με ενημέρωση και έμπρακτο τρόπο στα εργασιακά, νομικά, ιατρικά, και σε όποιο τομέα της κοινωνικής και εθνικής πραγματικότητας πλήττεται από την επιδρομή της κατοχικής ληστοσυμμορίας και την υφαρπαγή της πατρίδα μας.

Στα πλαίσια αυτά, όπου στόχος όλων είναι ο συνεχής εμπλουτισμός με νέες ιδέες και προτάσεις, ο διαδικτυακός ραδιοσταθμός e-roi, δεν θέλει καθόλου ούτε ενδιαφέρεται να αποτελέσει ένα κομματικό όργανο του ΕΠΑΜ, αλλά αντίθετα επενδύει στην δυνατότητα που δίδεται σε ένα τέτοιο κοινωνικό δίκτυο – μέσο, να συμβάλλει στην ενίσχυση κάθε διαδικασίας, που θα βοηθήσει τον λαό μας στη πνευματική, νοητική του ανάταση και γιατί όχι, στον προσανατολισμό στην κινηματική του εγρήγορση. Αν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε με έναν όρο το e-roi, περισσότερο θα του ταίριαζε η λέξη Επιμορφωτικός.

 

Σε αυτή την προσπάθεια είναι ευνόητο έως απαραίτητο, μέλη και φίλοι του ΕΠΑΜ που διαθέτουν εμπειρία, διάθεση και κυρίως χρόνο, να συμβάλλουν στην υλοποίηση του εγχειρήματος, συνδράμοντας στην στελέχωση του ραδιοσταθμού από όποιο πόστο ο καθένας κρίνει ότι μπορεί να προσφέρει: είτε στην παραγωγή εκπομπής, είτε στην βάρδια τεχνικού, είτε στην διάθεση υλικοτεχνικής υποδομής, κάθε μέλος και φίλος του ΕΠΑΜ, είναι ευπρόσδεκτος για κάθε βοήθεια.

Πολλά έχουν γίνει ήδη με την ανιδιοτελή προσφορά συναγωνιστών μελών και φίλων. Περισσότερα αναμένουν να γίνουν, όταν όλα τα μέλη και οι φίλοι του μετώπου αγκαλιάσουν το e-roi, έτσι ώστε να το αναδείξουμε σε απαραίτητο εργαλείο στην κοινή προσπάθεια όλων μας για την απελευθέρωση της πατρίδας.»

Η φράση « δεν θέλει καθόλου ούτε ενδιαφέρεται να αποτελέσει ένα κομματικό όργανο του ΕΠΑΜ» περικλείει πέρα από αυτό καθ’αυτό το περιεχόμενο του σταθμού, και την φιλοσοφία στην επικοινωνιακή του πολιτική, σε αντιπαράθεση με την κατανοητή απέχθεια του μεγαλύτερου μέρους των συμπολιτών μας να αποστρέφονται τους πολιτικούς φορείς. Ενας τρόπος για να σπάσει αυτή η πεποίθηση, είναι να αναγνωρίσει κανείς την ορθότητα των επιχειρημάτων, της ενωτικής προσπάθειας του ΕΠΑΜ για τον λαό μας, προτού ενδεχομένως να συνειδητοποιήσει οτι πρόκειται για το ΕΠΑΜ.

Το e-roi πρέπει και μπορεί να διαδοθεί με κάθε τρόπο, σε όλους τους χώρους που διαθέτουν διαδίκτυο, από κάθε σπίτι μέχρι την αναμετάδοση σε εργασιακούς χώρους.

 

 

Η Αναγκαιότητα της Τέχνης

 

« Η τέχνη κάνει τον άνθρωπο ικανό να κατανοεί την πραγματικότητα και όχι μόνο τον βοηθά να την υπομένει, αλλά και δυναμώνει την απόφασή του να την κάνει πιο ανθρώπινη και πιο αντάξια του ανθρώπινου γένους.

Η τέχνη είναι η ίδια μια κοινωνική πραγματικότητα αλλά με μια σημαντική διαφορά. Οτι η κοινωνία χρειάζεται τον καλλιτέχνη, τον ανώτατο αυτό μάγο, και έχει το δικαίωμα να του ζητά να έχει συνείδηση της κοινωνικής του λειτουργίας.

Το γεγονός πως ο άνθρωπος δεν κραυγάζει την διαμαρτυρία του κατά του πόνου και του πάθους της ατομικής μοίρας, αλλά εσκεμμένα υπακούει στον πειθαναγκασμό της γλώσσας και τους κανόνες της συνήθειας φαίνεται ανεξήγητο, ως ότου καταλάβουμε πως η τέχνη είναι ο δρόμος απ'όπου το άτομο επιστρέφει στην ομάδα .

Καθήκον και έργο του καλλιτέχνη ήταν πάντα ν'απηχεί και ν’άντανακλά τις ιδέες του λαού του την κοινή εμπειρία, τα μεγάλα γεγονότα του λαού του και της τάξης του. Καθήκον και έργο του καλλιτέχνη είναι να ερμηνεύει το βαθύ νόημα των γεγονότων στους συνανθρώπους του, να τους εξηγεί την πορεία, την αναγκαιότητα και τους κανόνες της κοινωνικής και ιστορικής εξέλιξης, να τους λύνει το αίνιγμα της ουσιαστικής σχέσης μεταξύ του ανθρώπου και της κοινωνίας. Καθήκον του είναι να εξαίρει την αυτεπίγνωση της ζωής του λαού της χώρας του και του έθνους του.» 2]

 

Η δημιουργία ενός Πολιτιστικού Τομέα του ΕΠΑΜ για την ενσωμάτωση της πολυδιάστατης προσφοράς της Τέχνης στην κοινωνική πραγματικότητα, δείχνει πως μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην εμψύχωση και την ανύψωση του ηθικού του λαού μας.

Η εμπειρία της κεντρικής εκλογικής εκδήλωσης στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη, η παρουσία του ίδιου συγκροτήματος στην εκδήλωση της ΕΡΑ Πάτρας, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Σε καμμιά λαϊκή συνοικία, σε κανένα χωριό της πατρίδας, οι άνθρωποι δεν έχουν την δυνατότητα να δούν να ακούσουν να απελευθερωθούν με την βοήθεια της Τέχνης από την μαύρη τους πραγματικότητα. Στοχευμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις, μουσικής, θεάτρου, ποίησης κ.α. με πολιτικό χαρακτήρα είναι ικανές να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο του ανθρώπου στο γίγνεσθαι, να ανυψώσουν αξιοπρέπειες, να αναγεννήσουν αξίες, να πλάσουν συνειδήσεις, να μεταλαμπαδεύσουν φλόγα γνήσιου πατριωτισμού.

Αν δούμε σοβαρά την δυνατότητα να δημιουργήσουμε έναν Πολιτιστικό Τομέα ικανό με την αρωγή και την βοήθεια των συναγωνιστών αλλά και άλλων συμπολιτών μας, να δημιουργούμε τέτοιου είδους εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, θα βάλουμε ένα μεγάλο κομμάτι στον τοίχο που φιλοδοξούμε να σηκώσουμε απέναντι στο τέρας του μαύρου νεοφιλελευθερισμού της βαρβαρότητας, και της προσπάθειας διαμελισμού και ακρωτηριασμού της πατρίδας.

Συναγωνιστές , συναγωνίστριες,

Τελειώνοντας αυτή την Πρόταση θα ήθελα να επισημάνω το εξής.:

Τίποτα απ΄όσα φαντάζεται και σχεδιάζει ή προτείνει ο καθένας μας για το Μέτωπο, δεν θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί αν δεν υπερβούμε εαυτούς και και δεδομένα. Ο χρόνος δεν θα μας δοθεί ούτε από το εγχώριο ούτε από το διεθνές περιβάλλον. Δεν θα μας δοθεί ούτε ενδεχομένως από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Οσο πόνο μπορεί να προκαλεί αυτό.

Η κατάσταση απαιτεί μεγάλες θυσίες για ν’ανατραπεί. Απλετο προσωπικό χρόνο, ανιδιοτέλεια, στοχοπροσήλωση. και οργάνωση. Με άλλα λόγια απαιτείται απ’όλους μας στράτευση στην ιδέα μιας πραγματικά ελεύθερης πατρίδας.

Η φράση « στο μέτρο του δυνατού» δεν χωράει πλέον στη συλλογιστική μας. Ξέρω ότι το τελευταίο διάστημα στεναχωρεθήκαμε, με την εκλογική μας επίδοση, ακόμα και με την συμπεριφορά συναγωνιστών μας. Δεν βγάζω καθόλου έξω τον εαυτό μου από αυτά.

Καταλαβαίνω όμως στα σίγουρα οτι τα δύσκολα έρχονται! Και όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ, πως δεν έχουμε άλλη επιλογή, από το να το πάμε μέχρι τέλους.

Με εκτίμηση προς όλους και βέβαια συναγωνιστικά!!

Συμβουλόπουλος Θεμιστοκλής

Μέλος Πυρήνα Χολαργού-Παπάγου.

Αναφορές – Βιβλιογραφία

[1] Η 18η Μπρυμαιρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη – Κάρολος Μαρξ

[2] Η Αναγκαιότητα της Τέχνης – Ερνστ Φίσερ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ