Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο – Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (από τον Χρυσόστομο Χαρτάλο)

Από την ίδρυσή του, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, ταυτίστηκε στο μυαλό όλων μας με το ΕΑΜ, μια ευχή και ένας ευσεβής πόθος στην πραγματικότητα, ώστε να δημιουργηθεί μια τέτοια νέα οργάνωση αντάξια του ΕΑΜ και της δυναμικής που είχε για την εποχή του. Έτσι κι έγινε, όλοι εμείς που ιδρύσαμε το Ε.Πα.Μ. παλέψαμε στον μέγιστο βαθμό ώστε σήμερα στο 3ο μας μόλις συνέδριο, να μπορούμε να είμαστε πραγματικά υπερήφανοι για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα που έχει να παρουσιάσει μια πραγματική πατριωτική οργάνωση, πανελλαδικής εμβέλειας και αναγνωρισημότητας που είναι ζωντανή, υπαρκτή και γεννημένη από τον ίδιο τον λαό.

Αυτός είναι και ο μόνος στόχος που επετεύχθη όμως μέχρι και σήμερα. Η οργάνωση. Τι είναι αυτό που δεν έχει επιτευχθεί ακόμα; η αποδοχή του από την κοινωνία. Ο κόσμος, σε ένα σημαντικό βαθμό πλέον, γνωρίζει το Ε.Πα.Μ., γνωρίζει τα προτάγματά του, τους στόχους του και έμαθε από αυτό. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός  πως τα τελευταία χρόνια της κρίσης, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, παρήγαγε πολιτική σκέψη και πρόσφερε ενημέρωση και γνώση. Τόση μάλιστα, που όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί που προϋπήρχαν, αλλά και όσοι δημιουργήθηκαν, δανείστηκαν και συνεχίζουν να δανείζονται δικές μας σκέψεις για να συμπληρώσουν τα δικά τους κενά, τις δικές τους αδυναμίες.

Τα πέντε μας προτάγματα, αποδείχτηκαν ικανά να ενώσουν τον κόσμο, να δημιουργήσουν πυρήνες σε όλη την Ελλάδα, να δημιουργήσουν προσδοκίες, να προτείνουν λύσεις, αλλά για ένα λόγο «περίεργο» δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν αυτήν την κρίσιμη μάζα, που θα έκανε το Ε.Πα.Μ. δυνατό και ικανό να ικανοποιήσει τους στόχους του.

Γιατί το Ε.Α.Μ. και όχι εμείς λοιπόν? Τι είναι αυτό που το Ε.Α.Μ. πρόσφερε παραπάνω και είχε το αποτέλεσμα που είχε και την αποδοχή του κόσμου;

Διαβάζοντας λοιπόν, ανακαλύπτουμε δύο σημαντικά χαρακτηριστικά για το Ε.Α.Μ. Δύο χαρακτηριστικά που κατά την γνώμη μου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, στην ανάπτυξη του και στην αποδοχή του στην κοινωνία.

Το πρώτο πράγμα που πρόσφερε το Ε.Α.Μ. ήταν η ασφάλεια προς τα μέλη του. Στα χρόνια της πείνας λοιπόν, όποιος αποφάσιζε να ενταχθεί στις τάξεις του, το πρώτο πράγμα που εξασφάλιζε ήταν η τροφή και η προστασία από την πείνα, η ασφάλεια και η προστασία από τους κατακτητές, η τόνωση του ηθικού  και ο σεβασμός.

Το δεύτερο πράγμα που πρόσφερε το Ε.Α.Μ. στον κόσμο, ήταν η ευκαιρία και η δυνατότητα σε όποιον εντασσόταν στο Μέτωπο να αγωνιστεί για την πατρίδα του. Η αλήθεια είναι ότι ήταν αρκετά εύκολο αφού ο εχθρός ήταν ορατός, φορούσε στολή, κρατούσε όπλα και ήταν εκεί, δεν είχες παρά να σηκώσεις το όπλο… Φυσικά οι ευκαιρίες να πολεμηθεί ο κατακτητής της εποχής ήταν πολύ περισσότερες, δεν περιορίζονταν στα όπλα και ο κάθε ένας, ανεξαρτήτως φύλλου, ηλικίας, γνώσεων κλπ μπορούσε να πολεμήσει, να προσφέρει στον αγώνα, να γίνει μέρος της κοινής προσπάθειας, να ιδρώσει και να ματώσει για την οργάνωσή του, με αποτέλεσμα να την νιώθει δική του, κτήμα του, πολύ περισσότερο από όσο την ένιωθαν ίσως αυτοί που την διοικούσαν.

Ας γυρίσουμε πάλι στο Ε.Πα.Μ. και την σημερινή πραγματικότητα και ας αναρωτηθούμε, εμείς τι από τα δύο προσφέραμε στον κόσμο; Καταφέραμε να του προσφέρουμε ασφάλεια; Καταφέραμε να του δώσουμε την ευκαιρία να «πολεμήσει» για την Πατρίδα του; Του δώσαμε την δυνατότητα να αισθανθεί προστατευμένος μέσα στις τάξεις του Μετώπου, τόσο αυτός όσο και η αξιοπρέπειά του;

Προσωπικά πιστεύω πως όχι, δεν τα καταφέραμε.

Η γνώση που προσφέρει το Ε.Πα.Μ., και η παραγωγή πολιτικής σκέψης στην οποία και πρωτοπορεί, αποδεικνύεται πως δεν είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να γίνει το Μέτωπο αποδεκτό από τον κόσμο σε τέτοιο βαθμό ώστε να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, ασφάλεια και διέξοδο από τα προβλήματα. Η σημερινή πραγματικότητα όπως είναι διαμορφωμένη, κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο μας, αφού οι επιλογές μας περιορίζονται καθημερινά όλο και περισσότερο και ο εχθρός καμουφλάρεται όλο και καλύτερα.

Είναι όμως έτσι ή υπάρχει λύση; Κατά την γνώμη μου υπάρχει.

Πρόταση για το 3ο Συνέδριο του Ε.Πα.Μ.

Το Ε.Πα.Μ. θα πρέπει από την επόμενη μέρα να στραφεί με όλες του τις δυνάμεις στην υλοποίηση αυτών των δύο μόνο στόχων:

  1. 1)Την παροχή ασφάλειας στα μέλη του και
  2. 2)Την παροχή δυνατότητας να «πολεμήσουν» για την ελευθερία της Πατρίδας

Πραγματική ουσιαστική αλληλεγγύη. Φυσικά μιλώντας για ασφάλεια εννοώ την δημιουργία ενός πραγματικού πανελλαδικού δικτύου αλληλεγγύης, που σε λίγο καιρό θα είναι σε θέση να προσφέρει κάθε είδους βοήθεια στα μέλη του Ε.Πα.Μ. τόσο υλική, όσο και άυλη. Επιτροπές όπως αυτές της Ιατρικής Αλληλεγγύης, της διατροφικής επάρκειας, της επιμόρφωσης κλπ θα πρέπει να δημιουργηθούν ή να επαναλειτουργήσουν, αποτελώντας την αιχμή του δόρατος για το Ε.Πα.Μ. και την προσπάθειά του να διεισδύσει στην κοινωνία. Πρέπει να γίνει γνωστό και να μην μείνει στα λόγια πως όποιος θα μπει στο Ε.Πα.Μ. θα βρει μια νέα οικογένεια που θα τον αγκαλιάσει και θα τον προστατέψει και αυτός με την σειρά του σαν μέλος αυτής της οικογένειας θα προστατέψει άλλους. Ο Επαμίτης για τον Επαμίτη και όλοι μαζί για την Πατρίδα.

Δυνατότητα στα μέλη να πολεμήσουν. Τελικά είναι πράγματι αόρατος ο εχθρός; Ξέρει να καμουφλάρεται τόσο καλά; Ή μήπως εμείς δεν τον βλέπουμε; Καταθέτω πρόταση για το συνέδριο ώστε να αποτελέσει την βασική μας επιθετική τακτική απέναντι στους κατακτητές. «Διαπόμπευση των εκτελεστικών οργάνων της εξουσίας». Ποιος είναι ο εχθρός συναγωνιστές; Οι Γερμανοί; Οι βουλευτές; Οι πολιτικοί; Οι δημοσιογράφοι; Οι καναλάρχες; Σίγουρα όλοι αυτοί μαζί. Όμως αυτοί είναι λίγοι. Τόσο λίγοι που δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα απολύτως χωρίς τον τελευταίο δικαστή που βάζει την υπογραφή του σε μια κατάσχεση, τίποτα απολύτως χωρίς τον τελευταίο εφοριακό που βάζει την υπογραφή του για έκδοση μέτρων προσωποκράτησης για οφειλές, δεν θα ήταν τίποτα αν δεν είχαν τόσα πολλά χέρια να κάνουν την βρομοδουλειά.  Αυτός είναι ο στόχος συναγωνιστές. Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να βρούμε και αφού τους ενημερώσουμε πρώτα, να κάνουμε γνωστή την δράση τους στις γειτονιές τους, στα σπίτια τους, στους χώρους δουλειάς τους, στο διαδίκτυο, να στιγματιστούν, να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν στον δρόμο, να σκεφτούν δέκα φορές περισσότερο πριν βάλουν την επόμενη υπογραφή, μέχρι που στο τέλος θα πουν όχι. Στην ίδια μοίρα και οι βουλευτές που ψήφισαν χωρίς να διαβάσουν, διαπόμπευση. Οι συνδικαλιστές που σκόπιμα εκτόνωναν και τον τελευταίο εργαζόμενο που ήθελε να διαμαρτυρηθεί,  διαπόμπευση. Αυτούς που με την υπογραφή τους έκαναν δώρα εκατομμυρίων σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, διαπόμπευσή.

Αυτή πρέπει να είναι η δράση μας, μεθοδική, συνεχής, καθημερινή ενημέρωση των συμπολιτών μας για τις πράξεις και τα αποτελέσματα των πράξεων, αυτών που έχουν στα χέρια τους την όποια εξουσία. Να γίνει το Ε.Πα.Μ. σημείο αναφοράς. Να μάθει και να πειστεί ο κόσμος, ότι όποιος διαπομπεύεται από το Ε.Πα.Μ. αποτέλεσε ή αποτελεί μέρος της μηχανής που καταστρέφει την χώρα και ποδοπατά τον λαό της.

Σε σχέση με το Ε.Α.Μ. συναγωνιστές και φίλοι έχουμε φτάσει στα μισά του δρόμου, φτιάξαμε μια οργάνωση, τώρα πρέπει να την κάνουμε χρήσιμη για τον κόσμο, να την κάνουμε χρήσιμη για τους ΕΠΑΜίτες, να την κάνουμε να δουλέψει.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ