Οι δέκα λόγοι που καθιστούν το χρέος παράνομο και καταχρηστικό (επικαιροποιημένο)

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Σήμερα, με την έναρξη λειτουργίας στο Κοινοβούλιο της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους (ΕΛΕ), είναι χρήσιμο, να «φρεσκάρουμε» λίγο τη μνήμη μας, και να καταθέσουμε τη δική μας καθαρή θέση για άρνηση αναγνώρισης του χρέους και τη μονομερή από την πλευρά μας διαγραφή του, όπως κατά καιρούς έχει αυτή εκφραστεί και αιτιολογηθεί πλήρως στα επίσημα κείμενα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου.

Πολλοί και μόνο στο άκουσμα της φράσης περί μονομερούς διαγραφής του χρέους εξανίστανται, αφού θεωρούν ότι με την άρνηση αναγνώρισης και παύσης της αποπληρωμής του χρέους από την πλευρά της Ελλάδας, θα προχωρήσουμε σε μια παράνομη και επί της ουσίας «ανήθικη» πράξη απέναντι σε αυτούς που μας δάνειζαν. Μια παράνομη κι ανήθικη πράξη άρνησης ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις μας, που θα μας οδηγήσει στη διεθνή κατακραυγή, στην απομόνωση και τελικά σε μεγαλύτερα δεινά.

Άλλοι, πάλι, θεωρούν μια τέτοια εξέλιξη, αναγκαία μεν, αλλά αδύνατη κάτω από τις διαμορφωμένες συνθήκες.

Όσοι βέβαια ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, πέραν από τους κυβερνητικούς που έχουν τους ιδιοτελείς λόγους τους, είτε δεν γνωρίζουν τα πράγματα και αντιδρούν αυθόρμητα, είτε παρασυρόμενοι από τον συρμό...
και την ασύστολη προπαγάνδα, αδυνατούν να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει με το ελληνικό χρέος.

Η συσκότιση των πάντων γύρω από τη δημιουργία του χρέους και του τρόπου που αυτό εξελίχθηκε έχει ακριβώς αυτό το σκοπό. Τη δημιουργία σύγχυσης και την απονεύρωση οποιασδήποτε αντίδρασης στις ακολουθούμενες πολιτικές. Πολύ περισσότερο που στο «παιγνίδι» του ελληνικού χρέους εμπλέκονται είτε άμεσα, είτε έμμεσα Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες, τραπεζίτες και πολιτικοί.

Στη πράξη, όπως αναφέρει σε αντίστοιχο άρθρο ο Κώστας Κούστας «Οι Ελληνικές κυβερνήσεις διέπραξαν εσχάτη προδοσία με βάση το ευρωπαϊκό και το διεθνές Δίκαιο ενώ τα όργανα της ΕΕ (Εurogroup - EΚΤ - συμβούλια ηγετών ΕΕ) παρανομούν με την συγκρότηση της τρόικας και την επιβολή των μνημονίων παραβιάζοντας την ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ και την Χάρτα ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ!

Τα μνημόνια των «ελληνικών κυβερνήσεων» με την Τρόικα, είναι όχι απλά παράνομα, αλλά επί της ουσίας αυτοδίκαια άκυρα! Αυτό πρέπει να έχει η κυβέρνηση ως θέση συνεπικουρούμενη από το δικαίωμα αποζημίωσης για τη βλάβη που μας προκάλεσε η ΕΕ, η Τρόικα και οι υπάλληλοί τους».

Το χρέος, λοιπόν, είναι παράνομο και καταχρηστικό διότι:

Πρώτο: είναι προϊόν διαφθοράς. Παράνομο χρέος είναι αυτό το οποίο αυξήθηκε στην υπηρεσία ιδιωτικών συμφερόντων και όχι για την ευημερία των ανθρώπων. Ένας απλός έλεγχος όλων των συμβάσεων, όπως της Ζήμενς, των Ολυμπιακών αγώνων, των εξοπλισμών, των δανείων από τράπεζες όπως της Γκόλντμαν Σακς, των υποδείξεων τραπεζών και χρηματιστικών εταιρειών για δάνεια, για διευθετήσεις δανείων, τον έλεγχο για υπερτιμολογήσεις, τοκογλυφίες, μίζες κι όλα όσα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι συνέβησαν, θα αποδείξει ότι ο δανεισμός υπήρξε όχι μόνον απεχθής αλλά επαχθής και  ειδεχθής για τον ελληνικό λαό, παράνομος, δόλιος και απόρροια προδοτικής συμπεριφοράς των ιθυνόντων. Ένας τέτοιος έλεγχος δεν χρειάζεται να προηγηθεί των όποιων μονομερών ενεργειών από μέρους μας.

Δεύτερο: Η Δανειακή Σύμβαση του Μαΐου του 2010, η οποία ούτε καν κυρώθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, υπήρξε προϊόν εξαπάτησης και εκβιασμού. Οποιεσδήποτε άλλες δεσμεύσεις και αποτελέσματα υπήρξαν σε βάρος της χώρας μας και των Ελλήνων πολιτών, ως απόρροια της αρχικής αυτής σύμβασης, είναι το ίδιο προϊόντα καταναγκασμού και εκβίασης και δεν μπορούν να ισχύουν βάσει των άρθρων 48-52 της Σύμβασης της Βιέννης του ΟΗΕ, αναφορικά με το Δίκαιο των Συνθηκών. Τα άρθρα αυτά προβλέπουν την ακύρωση μιας συνθήκης, εφ’ όσον χρησιμοποιήθηκε δόλος, υπήρξε σφάλμα, απειλή κατά εκπροσώπου του κράτους κλπ.

Τρίτο: Γιατί το χρέος δημιουργήθηκε κατά παράβαση του ίδιου του Δικαίου επάνω στο οποίο στηρίζεται η δημιουργία της Ε.Ε.. Είναι αναντίρρητο, ότι για την περίπτωση του ελληνικού χρέους αφενός μεν δεν λειτούργησαν οι θεσμοί για την αποτροπή του παράνομου χρέους ενώ τα αρμόδια όργανα της Κοινότητας, δεν πολιτεύθηκαν στο πλαίσιο της αρχής της νομιμότητας. Συνεπώς είναι άμεση η ευθύνη των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την «ύπαρξη» και «αναπαραγωγή» του υπερβολικού χρέους του ελληνικού κράτους. Πρόβλημα όμως υπάρχει και ως προς το «νόμιμο του χρέους» με βάση το «κριτήριο της υπέρβασης». Το πρωτογενές Ενωσιακό Ευρωπαϊκό Δίκαιο θέτει όριο νομιμότητας με βάση τις διατάξεις: α) της παρ. 2β του άρθρου 126 ΣΛΕΕ και β) του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 12, όπου το 60% είναι ο λόγος μεταξύ του δημοσίου χρέους και του ΑΕΠ σε τιμές αγοράς. Αυτό είναι το νόμιμο και αποδεκτό δημόσιο χρέος. Εφόσον η Επιτροπή και το Συμβούλιο επέτρεψαν την υπέρβαση του ελληνικού χρέους άνω του 60%, έχουν συμπράξει απολύτως στη δημιουργία παράνομου χρέους, με τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχ, αλλά και της Συνθήκης της Λισσαβώνας.

Το κριτήριο του υπερβολικού ελλείμματος αφορά στην «υπέρβαση». Η υπέρβαση όμως ρυθμίζεται με κανόνες δικαίου, οι οποίοι όταν παραβιάζονται συνιστούν παρανομία.

Συνέπεια του υπερβολικού ελλείμματος, άρα και του παράνομου χρέους, ήταν η επιβολή μέτρων λιτότητας σε βάρος του ελληνικού λαού με σύμπραξη και πάλι των ενωσιακών οργάνων, καθόσον στην τρόικα, πέραν του ΔΝΤ, εκπροσωπούνται τόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, παραβιάζοντας κατάφορα τόσο το Διεθνές Δίκαιο, όσο και τις ισχύουσες ευρωπαϊκές συνθήκες.

Οι παραβιάσεις αφορούν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας και συγκεκριμένα τα άρθρα 2 και 3 που αναφέρουν ότι η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ένωση έχει σαν σκοπό να προάγει την ειρήνη, τις αξίες της και την ευημερία των λαών της. Επίσης, στα άρθρα 145-150 αναφορικά με την απασχόληση, 151-166 σχετικά με την κοινωνική πολιτική και τα άρθρα 165 και 166 για την ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Παραβιάστηκε επίσης ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. που είναι ενσωματωμένος στην Συνθήκη της Λισσαβόνας. Εκεί έχουν παραβιασθεί το άρθρο 1 για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα άρθρα 11 για την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, και το άρθρο 12 για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι. Παραβιάσεις έχουμε ακόμα στα άρθρα 14 για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, 15 για το δικαίωμα στην εργασία, 17 το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, 20 στην ισότητα μπροστά στο νόμο, 25 αναφορικά με τα δικαιώματα των ηλικιωμένων, 26 την ένταξη των αναπήρων, 28 το δικαίωμα διαπραγμάτευσης και συλλογικών δράσεων και πολλά άλλα.

Τέταρτο: Πράγματι, στις 14/3/2014 το ευρωκοινοβούλιο, (συνηγορούμενο από την Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων και την Επιτροπή Νομισματικών και Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), με ψήφισμά του κήρυξε, επί της ουσίας, ολόκληρο τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης των μνημονιακών πολιτικών ως παράνομο, γιατί παραβιάζει κατάφωρα το πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τις συνθήκες ίδρυσής της. Δηλαδή, ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα (και στις υπόλοιπες χώρες με πρόγραμμα «διάσωσης»), με την τρόικα -και τις αντίστοιχες συμβάσεις που έχουν υπογραφεί- έχει χαρακτηριστεί παράνομο, ακόμη και με βάση το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ. Τότε γιατί θα πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα τα δάνεια που αποτελούν προϊόν αυτού του παράνομου και καταχρηστικού με βάση το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, μηχανισμού;

Σημειωτέον ότι το άρθρο 41.παρ.3 του Χάρτου Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. αναφέρει: "Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην αποκατάσταση εκ μέρους της Ένωσης, της ζημίας που του προξένησαν τα θεσμικά όργανα ή οι υπάλληλοι της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, σύμφωνα με τις γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των Κρατών-Μελών".

Επίσης, η Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που δημοσιεύτηκε στις 07/03/2014 στην ιστοσελίδα του, επικρίνει με τον πιο περιγραφικό τρόπο την Ελληνική κυβέρνηση για την μεθοδική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ατομικών, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην ανάπτυξη και την πρόοδο.

Ο διεθνής εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ Cephas Lumina εξέφρασε τη λύπη του για την έλλειψη δέσμευσης από την Ελλάδα στην εντολή του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να αντιμετωπίσει τις προφανείς προκλήσεις στην προοδευτική υλοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΟΗΕ επικρίνει τις ελληνικές κυβερνήσεις για την βάναυση καταπάτηση των συνταγματικών και διεθνών δεσμεύσεων όσον αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τέλος δεν θα πρέπει σε αυτή την ανάλυση να παραληφθεί η τελευταία έκθεση (18 Δεκεμβρίου 2014) της

FIDH δηλαδή της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, στην οποία καταγγέλλεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο η συρρίκνωση των θεμελιωδών ελευθεριών του ανθρώπου στην Ελλάδα

Πέμπτο: Η παραβίαση του δόγματος ΚΑΛΒΟ περί Εθνικής Κυριαρχίας. Πράγματι και σύμφωνα με την ανάλυση του Κώστα Κούστα, τόσο οι ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις όσο και οι λεγόμενοι «θεσμοί» της ΕΕ και του ΔΝΤ «Έπραξαν εις γνώση τους και Ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο με βάση το από το 1962 ενσωματωμένο Δόγμα Κάλβο, που ορίζει το δικαίωμα προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και του Εθνικού Συμφέροντος:

"Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα –ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας- να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να απαλλοτριώσει, ή να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές, ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συντ. 1,17,106)."

Ως «επενδύσεις» εδώ νοούνται αδιακρίτως και ισότιμα, οι βιομηχανικές επενδύσεις, οι επενδύσεις εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (concession agreements), αλλά και επενδύσεις (δανειακών) κεφαλαίων, ήτοι χρηματικά δάνεια με την μορφή ομολόγων, εντόκων γραμματίων κλπ. Τα δικαιώματα αυτά προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού Συμφέροντος, έχουν ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο τυπικά από το 1962 (βλ. βιβλ. Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962) κι αποτελούν μια τροποποίηση του «δόγματος Calvo» (Calvo`s doctrine), το οποίο εισηγήθηκε ο Αργεντίνος δικαστής Calvo το 1868 (στον κολοφώνα της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου από της ευρωπαϊκές κυρίως αποικιοκρατικές χώρες).

Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), η μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της -οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας!- τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης» για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (public utility), με την καταβολή (nationalization), ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης.

Το «Εθνικό Συμφέρον» εδώ εννοιολογικά ταυτίζεται –σύμφωνα με όσα προείπαμε – κυρίως με την διασφάλιση, αλλά και την έκφραση της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης».

Σε κάθε περίπτωση, το καταβλητέο και το ύψος της αποζημίωσης θα κριθεί και θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δικαστήρια του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης» και με βάση τις οικονομικές συνθήκες και ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού.

Η εφαρμογή (υλοποίηση) του δόγματος Calvo, συνιστά ταυτόχρονα, την έκφραση (άσκηση) και την αυτοπροστασία της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της επένδυσης.

Μάλιστα-σύμφωνα με το ίδιο αυτό «δόγμα» και όπως είπαμε ήδη- η δικαστική αρμοδιότητα για τα προκύπτοντα νομικά ζητήματα στην διαδικασία εθνικοποίησης της «επένδυσης», ανήκουν αποκλειστικά στον κράτος υποδοχής και λειτουργίας της επένδυσης, το κυρίαρχο νομικό πλαίσιο και τα δικαστήρια του οποίου θα καθορίσουν, κυρίαρχα, το περιεχόμενο, την αναγκαιότητα της εθνικοποίησης, την αντικειμενική αλήθεια του κινδύνου του Εθνικού Συμφέροντος του λαού από την λειτουργία της επένδυσης στην επικράτειά του και τελικά την νομιμότητα της εθνικοποίησης, καθώς και την καταβολή ή όχι αποζημίωσης στον πρώην ιδιοκτήτη της.

Η εκδίκαση της υπόθεσης της εθνικοποίησης στο δικαστήρια του αλλοδαπού κράτους-επενδυτή και σύμφωνα με το δικό του δίκαιο, αποκλείεται. Το «δόγμα Calvo» έτσι, στερεί τις ξένες (κρατικές και ιδιωτικές) επενδύσεις από την «διπλωματική ασυλία» και την «νόμιμη» στρατιωτική των προστασία από το ισχυρότερο κράτος-επενδυτή. Το «δόγμα Calvo» συνιστά συνεπώς μια μορφή «δικαστικού εθνικισμού».

Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζεται και διασφαλίζεται διεθνώς, η δίκαιη κατανομή του πλούτου με όρους αμοιβαίου σεβασμού, ισότητας και δικαιοσύνης μεταξύ των κρατών και των λαών των και αποκλείεται η συνέχιση και επαναφορά της δουλείας -με άλλη μορφή- και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Το «δόγμα» Calvo, ήταν η πρώτη αντίδραση του Δικαίου κατά της άγριας και απάνθρωπη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στις αποικιοκρατούμενες χώρες από τους Ευρωπαίους δυνάστες αποικιοκράτες του 19ου αι.

Έκτοτε το δόγμα αυτό, συμπεριελήφθη σε όλα τα συντάγματα των κρατών της Ν. Αμερικής και κατέστη μέρος και του Διεθνούς Δικαίου από το 1962 με τις προαναφερόμενες συνθήκες: Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962.

Οι αρχές του «δόγματος Calvo» ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος. Η αναγκαστική ισχύ των παραπάνω αρχών του «δόγματος Calvo» στα πλαίσια του Διεθνούς και Εθνικού Δικαίου για την ακύρωση των Διεθνών Συνθηκών και η δέσμευση των αντισυμβαλλομένων μερών της Δανειακής Σύμβασης της «ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικας», για τον σεβασμό και την εφαρμογή των σχετικών δικαστικών αποφάσεων, συνομολογείται στο άρθρο 6 παρ.6α,β, της Σύμβασης (του κεφ: Αποπληρωμή, Πρόωρη Αποπληρωμή, Υποχρεωτική Αποπληρωμή και Ακύρωση).

Στο «δόγμα Calvo» και στην συναφή παραπάνω συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου στηρίχθηκαν οι 10άδες των νόμιμων εθνικοποιήσεων κατά διάφορων, ευρωπαϊκών κυρίως, αποικιοκρατικών εταιρειών και επιχειρήσεων που λειτουργούσαν σε αποικιοκρατούμενες χώρες του τρίτου κόσμου και οι οποίες λυμαίνονταν τον ντόπιο πλούτο σε συνθήκες ανθρώπινης δουλείας και εξευτελισμού του ντόπιου λαού.

Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε επίσης και η άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από την κυβέρνηση του Ι. Μεταξά το 1934, η οποία δικαιώθηκε με την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ. 78/15-06-1934 καθώς και η άρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών και η οποία (Αργεντινή) δικαιώθηκε επίσης με την από 8 Μαΐου 2007 απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα.

Και τέλος, στο νομικό αυτό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το καλοκαίρι του 2009, χωρίς ουδεμία συνέπεια».

Έκτο: Από πότε ένας οφειλέτης και μάλιστα κράτος, δηλαδή λαός, είναι υπόχρεος για δάνεια που έχουν κριθεί παράνομα και καταχρηστικά; Τα οποία, μάλιστα, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα. Σύμφωνα με το πιο πρόσφατο Δελτίο του Δημόσιου Χρέους (Νο 74) οι οφειλές προς τον μηχανισμό στήριξης ανέρχονται σε 219,7 δις ευρώ, από σύνολο 322,4 δις ευρώ τον Ιούνιο του 2014. Δηλαδή αποτελούν πάνω από το 68% του συνολικού δημόσιου χρέους, το οποίο είναι προϊόν ενός παράνομου και καταχρηστικού μηχανισμού.

Όποιον ορισμό κι αν πάρει κανείς για το απεχθές (odious) χρέος, που υφίσταται στη διεθνή νομολογία, οι οφειλές από τις αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα καταργώντας ασυλίες, εθνική κυριαρχία και θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα είναι παράνομες και καταχρηστικές.

Το υπόλοιπο δημόσιο χρέος, που δεν αφορά σε δάνεια από τον μηχανισμό στήριξης, ανέρχεται σε 102,7 δις ευρώ. Από αυτά γύρω στα 25 δις ευρώ είναι στο χαρτοφυλάκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με μέση ληξιπρόθεσμη διάρκεια 3,4 χρόνια. Τα ομόλογα αυτά τα έχει αποκτήσει η ΕΚΤ αποκλειστικά από τη δευτερογενή αγορά και της αποφέρουν ετήσια κέρδη γύρω στο μισό δις ευρώ μόνο σε πληρωμές τόκων. Επίσης τα ομόλογα αυτά είναι αποκλειστικά σε εθνικό δίκαιο της Ελλάδας.

Τι κάνουμε μ’ αυτά; Γιατί δεν απαιτούμε να τα διαγράψει η ΕΚΤ; Το κάνει ήδη για ομόλογα με εμπράγματες εγγυήσεις χωρίς απόδοση για τις ιδιωτικές τράπεζες. Γιατί να μην απαιτήσουμε να το κάνει και για την Ελλάδα; Γιατί αυτά τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά;

Γιατί ενώ η ΕΚΤ κερδοσκοπεί με τα ελληνικά ομόλογα, συμμετέχει στον στραγγαλισμό του ελληνικού λαού μέσω της τρόικα;

Ένα άλλο μέρος του δημόσιου χρέους γύρω στα 26 δις ευρώ το κατέχουν οι εγχώριες συστημικές τράπεζες. Με δανεικά χρήματα που επιβαρύνθηκε ο ελληνικός λαός έγινε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Με βάση ποια λογική δεν «σβήνονται» αυτά τα ομόλογα, ώστε να ξεχρεώσουν οι ίδιες οι τράπεζες ένα μέρος των ανακεφαλαιοποιήσεων που έγιναν με δημόσιο χρήμα; Γιατί το κράτος, αντί να παίρνει μετοχές δίχως αντίκρισμα για το χρήμα των φορολογουμένων που δίνει στις τράπεζες, να μην απαιτήσει το ισοφάρισμα με διαγραφή των ομολόγων που κατέχουν από πριν;

Το υπόλοιπο μέρος του δημόσιου χρέους περί τα 51 δις ευρώ διακινείται κυρίως από επαγγελματίες κερδοσκόπους, διαχειριστές κεφαλαίων, hedge funds, που συνδέονται και με τα κομματικά ταμεία των κυβερνώντων. Αν ανοίξουμε τα κιτάπια τους, είναι σίγουρο ότι θα βρούμε εικονικούς λογαριασμούς και πρόσωπα απ’ όπου ξεπλένεται χρήμα πολιτικό, επιχειρηματικό και οργανωμένου εγκλήματος.

Οι τρεις πτυχές αυτές του χρήματος, πολιτικό, επιχειρηματικό και εγκλήματος, είναι τόσο ταυτόσημες στις κορυφές της πολιτικής και της οικονομίας στην Ελλάδα, όσο σε λίγες χώρες στον κόσμο. Όταν βγουν όλα στην επιφάνεια θα διαπιστώσουμε, ότι οι μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοπολιτικοί και μεγαλοεπιχειρηματίες είναι ταυτόχρονα και τα μεγαλύτερα αφεντικά στον κόσμο του εγκλήματος. Έτσι συνέβαινε πάντα σ’ αυτόν τον τόπο, αλλά ποτέ όσο σήμερα.

Έβδομο: Αλλά ακόμη και με το «περίφημο» αγγλικό δίκαιο να πάνε κάποιοι, δεν πρόκειται να στοιχειοθετήσουν νομιμότητα στο ελληνικό χρέος όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το 2010. Το αγγλικό εμπορικό δίκαιο του 1976, που ισχύει ακόμη και σήμερα στην Βρετανία, ορίζει τι σημαίνει ληστρικό χρέος. Όταν ένας δανειστής οδηγεί τον οφειλέτη του στη χρεοκοπία απαιτώντας να πληρωθούν με δυσβάσταχτο τρόπο όροι και συνθήκες και δεσμεύσεις υπέρ του, τότε αυτό το χρέος είναι ληστρικό και καταγγέλλεται.

Όγδοο: Πολλά κράτη ήδη έχουν καταγγείλει ανάλογα χρέη ως ληστρικά. Από τα τελευταία κράτη που το έχουν κάνει είναι η Ισλανδία και μάλιστα μέσω τραπεζών, δεν ήταν καν δημόσιο χρέος. Είναι ακόμα χειρότερο, γιατί εκεί επρόκειτο για ιδιώτες οι οποίοι χρωστάνε σε ιδιώτες. Πως παρεμβαίνει το κράτος να διαγράψει χρέη ιδιωτών; Εκεί υπήρχε και το πάτημα εκ μέρους της Βρετανίας και της Ολλανδίας που είπαν κοιτάξτε να δείτε εγώ δεν ζητάω από το κράτος, ζητάω από τις τράπεζες. Εφόσον το κράτος εγγυάται τις τράπεζες, να λύσει το πρόβλημα το κράτος. Εγώ σαν Βρετανός ή Ολλανδός απλά θέλω να αποζημιωθώ.  Πήγαν, λοιπόν, στο Διεθνές δικαστήριο των 7, της Διεθνούς Ζώνης Εμπορίου όπου ανήκει και η Ισλανδία αλλά και η Βρετανία και η Ολλανδία και το διεθνές δικαστήριο τον Γενάρη του 2013 έβγαλε κατευθείαν απόφαση. Ακόμα και αν ήταν δεσμευμένη η Ισλανδία με σύμβαση να αποζημιώσει τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς, καλά έκανε και δεν τους αποζημίωσε, γιατί προέχει η ευνομία, η τάξη και τα δικαιώματα μιας χώρας που έχει τεθεί σε διαδικασία παγκόσμιας κρίσης. Λόγω της απειλής της παγκόσμιας κρίσης η κυβέρνηση έπρεπε πρώτα να φροντίσει το λαό της και την οικονομία της. Αυτό είπε το δικαστήριο και αυτό είναι βασική αρχή στο Διεθνές δίκαιο. Η δέσμευση που έχει μια κυβέρνηση απέναντι στον λαό της υπερτερεί έναντι οποιασδήποτε άλλης δέσμευσης, δανειστών ή οποιουδήποτε άλλου κράτους.

Ένατο: Το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο και προκειμένου να θεωρείται «βιώσιμο» θα στραγγαλίζεται στο διηνεκές η ελληνική οικονομία και ο λαός. Το τελευταίο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (2014), αποδέχεται, ότι η αναδιάρθρωση και η διαγραφή του χρέους είναι κυριαρχικό δικαίωμα του κράτους και δεν μπορεί να εμποδίζεται από κανέναν ιδιώτη δανειστή, ή άλλο κράτος. Αποδέχεται, επίσης, ότι η «βιωσιμότητα» του χρέους εξαρτάται από το αν μπορεί να εξυπηρετηθεί, χωρίς να θίγεται ο πυρήνας των ανθρώπινων, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ενός λαού.

Το ψήφισμα, έστω έμμεσα, θεωρεί κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους τις μονομερείς ενέργειες, για την αναδιάρθρωση του χρέους του.

Δέκατο: Οι ομολογίες σε ανώτατο επίπεδο στελεχών της Ε.Ε. και του ίδιου του Γιούνγκερ, ότι γνώριζαν από παλιά τη δυναμική του χρέους της Ελλάδας, αλλά δεν έκαναν κάτι, επειδή θα έπαυαν να κερδίζουν από το ελληνικό χρέος οι Γερμανοί και οι Γάλλοι.

Το δίλημμα είναι καθαρό.

Φυσικά το να επικαλεσθεί κανείς τους παραπάνω λόγους και αυτό να γίνει αποδεκτό από τους δανειστές, ξεπερνάει κάθε φαντασία. Ειδικά στο βαθμό που η ετεροβαρής σχέση δανειστή κι οφειλέτη επιβαρύνεται με τον τρόπο που έχει δεθεί η χώρα στην ευρωζώνη, όπου ο εκβιασμός για άμεση παύση της χρηματοδότησης θα λειτουργήσει καταλυτικά για όποιον επιζητήσει την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου. Αν δεν σπάσει η ετεροβαρής αυτή σχέση κι αν δεν εξαλειφθεί το εργαλείο του εκβιασμού που είναι η χρηματοδότηση μέσω της ΕΚΤ, δηλαδή το ευρώ, καμία πιθανότητα δεν υπάρχει να βρούμε το δίκιο μας.

Γι εμάς το δίλημμα είναι καθαρό: Είτε συμβιβάζεσαι με την υπάρχουσα κατάσταση και απλά διεκδικείς τρόπους να την διαχειριστείς καλύτερα, χωρίς όμως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, είτε την ανατρέπεις. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Όσο περιμένουμε τον από μηχανής Θεό να μας γλυτώσει με κάποιο θαύμα, τόσο τα πράγματα θα χειροτερεύουν και η αντιστροφή θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη.

Τι πρέπει να γίνει;

Πρώτο: Να σταματήσουμε να εξαρτιόμαστε από τις δόσεις των δανείων της ευρωζώνης που δίνονται με ρήτρα την καταστροφή και το ξεπούλημα της χώρας. Η άρνηση πληρωμής θα πρέπει να συνοδευτεί με αποκήρυξη του χρέους ως παράνομου και καταχρηστικού με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, όπως ακριβώς περιγράφηκε προηγουμένως και αποτελεί αναφαίρετο και μη παραιτήσιμο υπέρ του ελληνικού λαού Δικαίωμα!.

Αν δεν ξεμπερδέψουμε ολοκληρωτικά από το χρέος δεν μπορούμε να μιλάμε για οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για άλλη πολιτική, εκτός αν θέλουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Ή διαπραγματευόμαστε για να περικόψουμε κάποιο μέρος, να το επιμηκύνουμε και ό,τι άλλο ακούγεται τελευταία, αλλά αυτό σημαίνει, προφανέστατα, ότι αναγνωρίζουμε τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα προκειμένου να πάρει τα δάνεια αυτά και συνεχίζουμε την καταστροφική πορεία. Ή, μονομερώς καταγγέλλουμε ως απεχθείς τις συμβάσεις και τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα και επομένως διαγράφουμε μονομερώς το προϊόν αυτών των συμβάσεων. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Η μονομερής διαγραφή του χρέους, μετά από καταγγελία του, έξοδο από το ευρωσύστημα, χρεοκοπία των εγχώριων τραπεζών υπό δημόσιο έλεγχο, εκκαθάριση τους σε καθεστώς λειτουργίας και με ταυτόχρονη προστασία των καταθέσεων των πολιτών, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο.

Ο 'Οθων Κουμαρέλλας είναι αναπληρωματικό μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ.

 

4 Σχόλια
  • EmilofCrete

    Αν (όχι πως τα αμφισβητώ, απλώς δεν μπορώ να πω ότι τα γνωρίζω) όλα αυτά είναι αληθή, πώς και δεν τα χρησιμοποιεί η κυβέρνηση, πώς και γιατί δεν δημοσιοποιούνται Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια ώστε η κοινή γνωμη να δει και να πάρει θέση και να ξεφτιλιστούν όλοι οι εμπλεκόμενοι, ώστε να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε τελικά;

    Μια ίσως ανόητη απορία.

  • EmilofCrete

    Κυκλοφόρησε κι αυτό (Χ"στεφάνου):
    http://info-war.gr/wp-content/uploads/2015/07/Report_GR_final.pdf
    (Σελ. 65 και μετά)

    <>

    Πιθανότατα θα το γνωρίζετε, απλώς το παραθέτω για όσους δεν...

  • EmilofCrete

    (Διαγράφηκε το απόσπασμα εξ αιτίας των )

    (Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος)

    B. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟ
    ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ
    1. Είναι το χρέος προς το Διεθνές
    Νομισματικό Ταμείο νόμιμο;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος το οποίο συνά-
    φθηκε με όρους αντίθετους στο νόμο ή τη δημόσια
    τάξη είναι παράνομο, το χρέος προς το Διεθνές Νο-
    μισματικό Ταμείο πρέπει να θεωρηθεί παράνομο, δι-
    ότι τα μέτρα που συναρτώνται με τα δάνεια του ΔΝΤ
    προς την Ελλάδα παραβίασαν θεμελιώδεις κανόνες,
    οι οποίοι εμπεριέχονται στο Σύνταγμα της χώρας,
    στο εθιμικό δίκαιο και στις διεθνείς συνθήκες που η
    Ελλάδα έ χει κ υρώσει. Οι αυστηροί ό ροι του δ ανει-
    σμού επιδείνωσαν δραματικά τα οικονομικά προβλή-
    ματα της Ελλάδας και την υποχρεώνουν να επιλέξει
    ανάμεσα στην αποπληρωμή του ΔΝΤ και στην κάλυ-
    ψη βασικών κοινωνικών δαπανών για τη διατήρηση
    επαρκούς βιοτικού επιπέδου και την προάσπιση θεμε-
    λιωδών δικαιωμάτων του λαού της. Δεδομένου ότι οι
    αυστηροί όροι (αιρεσιμότητες)του δανεισμού επιβλή-
    θηκαν άμεσα από το ΔΝΤ και ελέγχονται από αυτό,1
    το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο φέρει ευθύνη για τις
    επαγόμενες παράνομες συνέπειες.
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι χρέος το οποίο συνά-
    φθηκε με σαφή παράβαση των κειμένων διατάξεων
    είναι παράνομο, το χρέος προς το ΔΝΤ πρέπει να θε-
    ωρηθεί παράνομο διότι το ΔΝΤ ενήργησε με κακή
    πίστη (δηλαδή παράνομα) επειδή:
    ■ Αρκετά μέλη του Εκτελεστικού Συμβουλίου
    του ΔΝΤ είχαν προειδοποιήσει, τον Μάιο του 2010,
    ότι «η Ελλάδα ενδέχεται να καταλήξει σε χειρότερη
    κατάσταση μετά την εφαρμογή του συγκεκριμένου
    προγράμματος» και ότι η επιχειρούμενη δημοσιο-
    νομική περιστολή συνιστά «βάρος μαμούθ, που δεν
    μπορεί να αντέξει η οικονομία».2
    ■ Η Έκθεση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, ανα-
    γνώριζε ότι: «η προσαρμογή που θα ακολουθήσει
    θα είναι κοινωνικά επώδυνη», παρατήρηση η οποία
    επαναλήφθηκε το 2012.3 Το ΔΝΤ δεν έλαβε πρακτι-
    κά υπόψη τις ενστάσεις του ενός τρίτου των μελών
    του Συμβουλίου του, αναφορικά με την κατανομή
    οφελών και επιβαρύνσεων που επάγεται το πρώτο
    πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας.4 Αντίθε-
    τα, το πρόγραμμα παρουσιάστηκε δημόσια μέσω
    ενός δελτίου τύπου του Εκτελεστικού Συμβουλίου
    του ΔΝΤ ανακοινώνοντας τον Διακανονισμό Χρη-
    ματοδότησης Άμεσης Ετοιμότητας του ΔΝΤ (SBA)
    από τον διευθύνοντα συμβουλο του ΔΝΤ Ντομινίκ
    Στρος-Καν, ως «δέσμευση του ΔΝΤ να ενεργήσει
    σύμφωνα με τις δυνατότητές του, για να βοηθήσει
    την Ελλάδα και τον λαό της».5
    ■ Υπήρξαν μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ, αφενός
    μεν της απόρρητης Ανάλυσης Βιωσιμότητας Χρέ-
    ους του Φεβρουάριου του 2012, που ανέφερε ότι «η
    εσωτερική υποτίμηση που χρειάζεται προκειμένου
    να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της Ελλά-
    δας θα αυξήσει αναπόφευκτα την αναλογία δημό-
    σιου χρέους- ΑΕΠ στο εγγύς μέλλον», συμπεραίνο-
    ντας ότι υφίστανται πιθανότητες «μιας πορείας με
    κατά πολύ υψηλότερο χρέος» που ίσως να έφθανε
    το 160% του ΑΕΠ το 2020,6 κ αι α φετέρου σ τη δ η-
    μόσια εκδοχή της, στις 9 Μαρτίου 2012, στην οποία
    η εν λόγω εκτίμηση αντικαθίσταται από ένα βασι-
    κό σενάριο που υπολογίζει ποσοστό 116,5% για το
    2020.7
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος που παραβιάζει
    τις θεσπισμένες νομικές διαδικασίες είναι παράνομο,
    το χρέος προς το ΔΝΤ πρέπει να θεωρηθεί παράνο-
    μο, διότι:
    ■ Το ΔΝΤ παραβίασε το ίδιο το Καταστατικό του.
    Όπως εκθέσαμε στο Πέμπτο Κεφάλαιο, οι ενέργει-
    ες του ΔΝΤ, όσον αφορά την Ελλάδα, παραβίασαν
    σαφώς και με πρόθεση, τους στόχους του Ταμείου.
    Σύμφωνα με το Καταστατικό του, το Διεθνές Νομι-
    σματικό Ταμείο οφείλει να «σέβεται τις εγχώριες
    κοινωνικές και πολιτικές επιλογές των κρατών με-
    λών και, κατά την εφαρμογή των αρχών αυτών, το
    Ταμείο οφείλει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη την κα-
    τάσταση των μελών».8
    ■ Οι Κατευθυντήριες Γραμμές του ΔΝΤ, οι οποίες
    απαιτούν την εθνική αποδοχή του προγράμματος,9
    αγνοήθηκαν κατάφωρα υπέρ της συνεργασίας με
    μια μη αντιπροσωπευτική κυβέρνηση που πρακτικά
    ελεγχόταν από την Τρόικα σε συνθήκες δημοσιονο-
    μικής κατοχής.
    ■ Ο εντοπισμός του συστημικού κινδύνου εκ μέ-
    ρους του ΔΝΤ είναι ανεπαρκής,10 το οικονομικό του
    σχέδιο για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους
    στηρίχθηκε σε εσφαλμένη βάση11 και, εάν πράγματι
    το Ταμείο δεν επεξεργάστηκε μια λεπτομερή εκτίμη-
    ση του συστημικού κινδύνου, πέραν των ενδείξεων
    πως υπήρχε μεγάλη έκθεση των ευρωπαϊκών τρα-
    πεζών,12 τότε η απόφαση του Συμβουλίου παραβίασε
    το εσωτερικό δίκαιο του Ταμείου.
    2. Είναι το χρέος προς το Διεθνές
    Νομισματικό Ταμείο αθέμιτο;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα χρέος είναι αθέμι-
    το, όταν οι όροι που συνοδεύουν τον δανεισμό συ-
    μπεριλαμβάνουν υπαγορεύσεις πολιτικής, οι οποίες
    παραβιάζουν την εθνική νομοθεσία ή τα ανθρώπινα
    δικαιώματα, τα δάνεια του ΔΝΤ είναι αθέμιτα, για
    τους ίδιους λόγους για τους οποίους είναι και παρά-
    νομα, διότι οι όροι τους περιλαμβάνουν υπαγορεύ-
    σεις πολιτικής που υποχρεώνουν σε παραβίαση των
    ανθρωπίνων δικαιωμάτων (βλ. παραπάνω).
    Το χρέος είναι επίσης αθέμιτο, επειδή μετατρά-
    πηκε από ιδιωτικό (εμπορικό) σε δημόσιο χρέος υπό
    την πίεση των πιστωτών.
    ■ Η δήλωση προς το Εκτελεστικό Συμβούλιο του
    ΔΝΤ, που εξετάστηκε στη σύσκεψη της 9ης Μαΐου
    2010, ανέφερε ότι «Οι διακινδυνεύσεις του προ-
    γράμματος είναι τεράστιες (…) Στην τρέχουσα κατά-
    στασή του, το πρόγραμμα διακινδυνεύει να αντικα-
    ταστήσει την ιδιωτική με θεσμική χρηματοδότηση.
    Με άλλη, πιο απερίφραστη διατύπωση, ενδέχεται
    να εκληφθεί όχι ως διάσωση της Ελλάδας η οποία
    ωστόσο θα χρειαστεί να υποστεί βασανιστική προ-
    σαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων
    χρέους της Ελλάδας, κυρίως των ευρωπαϊκών χρη-
    ματοπιστωτικών ιδρυμάτων».13
    67
    ■ Ο ενδεχόμενος κίνδυνος, το πρόγραμμα να
    υπονομεύσει την ικανότητα της Ελλάδας να απο-
    πληρώσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τονίζε-
    ται κατ’ επανάληψη στις Εκθέσεις Αξιολόγησης του
    προγράμματος.14 Το ΔΝΤ καθυστέρησε υπερβολικά
    την αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία εξαρχής
    είχε αναγνωριστεί ως αναπόφευκτη, ενώ αρκετοί
    εκτελεστικοί διευθυντές του είχαν προειδοποιήσει
    έντονα ότι θα έπρεπε να είχε τεθεί προς συζήτηση
    το 2010.15 Ο αποκλεισμός της αναδιάρθρωσης θεω-
    ρήθηκε πως είχε πολιτικό κίνητρο, δηλαδή να ικανο-
    ποιήσει το ΔΝΤ ισχυρά ευρωπαϊκά συμφέροντα και
    να προφυλάξει τον ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό
    τομέα. Αυτό επιβεβαιώνει η δήλωση του διοικητι-
    κού διευθυντή του ΔΝΤ στις 28 Απριλίου 2010: «η
    κατάσταση είναι σοβαρή, όχι μόνο για την Ελλάδα,
    αλλά, πλέον, για όλη την ευρωζώνη. Το πραγματικό
    διακύβευμα είναι η σταθερότητα της ευρωζώνης».16
    Είναι πασίδηλο το γεγονός, ότι η παρέμβαση του
    ΔΝΤ αποσκοπούσε αποκλειστικά στην προάσπιση
    των συμφερόντων των ιδιωτών πιστωτών.
    3. Είναι το χρέος προς το Διεθνές
    Νομισματικό Ταμείο επονείδιστο;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος είναι επονείδι-
    στο, εάν ο δανειστής γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει
    ότι το δάνειο περιλαμβάνει καταχρηστικούς για τον
    δανειζόμενο όρους συνέπεια των οποίων είναι η
    προσβολή θεμελιωδών συνταγματικών, πολιτικών,
    οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαι-
    ωμάτων, το χρέος προς το ΔΝΤ είναι επονείδιστο,
    διότι το ΔΝΤ γνώριζε ότι τα μέτρα ήταν αναποτε-
    λεσματικά και οδηγούσαν σε σοβαρές παραβιάσεις
    κοινωνικοοικονομικών δικαιωμάτων. Πράγματι:
    ■ Το ΔΝΤ γνώριζε ότι τα δάνεια που χορηγούσε
    και οι προϋποθέσεις δανεισμού περιείχαν καταχρη-
    στικούς όρους, σε βάρος της δανειζόμενης χώρας,
    όπως εκθέσαμε παραπάνω.
    ■ Επίσης, όπως έχουν αποδείξει επαρκώς δεκα-
    ετίες διαρθρωτικής αναπροσαρμογής υπό την καθο-
    δήγηση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στον
    αναπτυσσόμενο κόσμο, ήταν περισσότερο από προ-
    βλέψιμο ότι τα μέτρα που επέβαλε η Τρόικα στην
    Ελλάδα θα έπλητταν ουσιωδώς τα ανθρώπινα δι-
    καιώματα. Ήταν συνεπώς παράλογο εκ μέρους των
    πιστωτών να επιβάλουν τέτοιους αυστηρούς όρους
    (αιρεσιμότητες) στην Ελλάδα. Επομένως, η οικονο-
    μική και κοινωνική κρίση μπορεί να θεωρηθεί άμεσο
    αποτέλεσμα μη εύλογων αυστηρών όρων.
    Γ. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ
    ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
    1. Είναι το χρέος προς την Ευρωπαϊκή
    Κεντρική Τράπεζα νόμιμο;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος που παραβιάζει
    θεσπισμένες νομικές διαδικασίες είναι παράνομο, το
    χρέος προς την ΕΚΤ πρέπει να θεωρηθεί παράνομο,
    διότι:
    ■ Η ΕΚΤ υπερέβη την εντολή της, επιβάλλοντας,
    μέσω της συμμετοχής της στην Τρόικα, την εφαρ-
    μογή προγραμμάτων μακροοικονομικής προσαρ-
    μογής (λόγου χάρη, την απο-ρύθμιση της αγοράς
    εργασίας).
    Σύμφωνα με το Άρθρο 130 της Συνθήκης για τη
    Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ): «ούτε
    η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ούτε οι εθνικές κε-
    ντρικές τράπεζες, ούτε κανένα μέλος των οργάνων
    λήψης αποφάσεων των ιδρυμάτων αυτών, δεν ζη-
    τάει, ούτε δέχεται υποδείξεις από τα θεσμικά ή λοι-
    πά όργανα ή οργανισμούς, από την κυβέρνηση κρά-
    τους μέλους ή από άλλο οργανισμό. Τα θεσμικά και
    λοιπά όργανα ή οργανισμοί της Ένωσης, καθώς και
    οι κυβερνήσεις των κρατών μελών, αναλαμβάνουν
    την υποχρέωση να τηρούν την αρχή αυτή και να
    μην επιδιώκουν να επηρεάζουν τα μέλη των οργά-
    νων λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
    Τράπεζας ή των εθνικών κεντρικών τραπεζών, κατά
    την άσκηση των καθηκόντων τους». Η ΕΚΤ επέβαλε
    αυστηρούς όρους (αιρεσιμότητες) που συνδέουν το
    Πρόγραμμα Αγοράς Τίτλων (SMP) με τις πολιτικές
    των εν λόγω κρατών μελών και ιδίως με την αυστη-
    ρή εφαρμογή δημοσιονομικών μέτρων (βλ. Τρίτο
    Κεφάλαιο), η οποία είναι παράνομη, επειδή παρα-
    βιάζει την προβλεπόμενη ανεξαρτησία της κεντρι-
    κής τράπεζας. Παρ’ όλα αυτά, η ΕΚΤ ανακοίνωσε το
    2012 την ανάληψη ενός νέου προγράμματος, απευ-
    θείας αγοράς ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά
    (OMT), προσθέτοντας ότι για την αγορά ομολόγων
    μιας χώρας μέλους «απαραίτητη προϋπόθεση του
    προγράμματος OMT αποτελεί η αυστηρή και απο-
    τελεσματική [τήρηση από την εν λόγω χώρα] των
    αυστηρών όρων (αιρεσιμοτήτων) που περιλαμβάνο-
    νται στο αλληλένδετο πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού
    Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας / Ευρω-
    παϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας».
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος το οποίο ενέχει
    σαφή παράβαση εκ μέρους του δανειστή, αλλά και
    ο δανεισμός υπό όρους αντίθετους στο νόμο ή τη
    δημόσια τάξη πρέπει να θεωρούνται παράνομα, το
    χρέος προς την ΕΚΤ είναι παράνομο, διότι:
    ■ Τα μέτρα που ορίζονται στα Μνημόνια Συνεν-
    νόησης και τα οποία αποτελούν εν τοις πράγμασι
    όρους που συνοδεύουν το Πρόγραμμα SMP, παρα-
    βιάζουν δικαιώματα που προστατεύονται από το Σύ-
    νταγμα της Ελλάδας όπως και από διεθνείς συνθή-
    κες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η ΕΚΤ, ως μέλος
    της Τρόικας, είναι συνυπεύθυνη για την παραβίαση
    των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
    ■ Η ΕΚΤ ενήργησε με κακή πίστη (δηλαδή παρά-
    νομα) στο πλαίσιο του προγράμματος SMP επειδή
    αγόρασε ελληνικά ομόλογα στη δευτερογενή αγο-
    ρά, αλλά απαίτησε την πλήρη επιστροφή και του
    κεφαλαίου (ονομαστική αξία) και των σωρευμένων
    τόκων.
    ■ Η ΕΚΤ αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλά-
    δα το κέρδος της επί του κεφαλαίου και των τόκων,
    αλλά μόνο με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα
    συμφωνούσε να εφαρμόσει τις «μεταρρυθμίσεις»
    που επιβλήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος.
    Η απόφαση παρακράτησης των σωρευμένων τόκων
    στα ελληνικά ομόλογα, και επομένως η άρνηση να
    δοθούν στον νόμιμο δικαιούχο τους (δηλαδή στην
    68
    Ελλάδα) συνιστά σαφή περίπτωση καταναγκασμού
    με τον οποίο μια κυβέρνηση υποχρεώνεται να δεχθεί
    όρους που επιβάλλουν οι πιστωτές της.
    ■ Η ΕΚΤ άσκησε παράνομη πίεση στην ελληνική
    κυβέρνηση. Στις 4 Φεβρουαρίου 2015, η Ευρωπαϊκή
    Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε ότι, από τις 11 Φε-
    βρουαρίου, θα έπαυε να δέχεται ελληνικά ομόλογα
    ως ενέχυρο, δηλώνοντας ότι «δεν διαφαίνεται επί
    του παρόντος μια επιτυχημένη ολοκλήρωση της
    αποτίμησης του προγράμματος». Πιέζοντας την ελ-
    ληνική κυβέρνηση, η οποία βρισκόταν τότε εν μέσω
    διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές της, η ΕΚΤ πα-
    ραβίασε το Άρθρο 130 της Συνθήκης για τη Λειτουρ-
    γία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ).17 Συνεπώς, η
    ΕΚΤ επιδείνωσε την κρίση και ενίσχυσε τη χρηματο-
    οικονομική αστάθεια του ευρώ και της ευρωζώνης,
    παραβιάζοντας κατάφωρα την εντολή της.
    2. Είναι το χρέος προς την
    Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θεμιτό;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα χρέος είναι αθέμιτο
    εάν οι συνοδευτικοί όροι του υπήρξαν κατάφωρα
    άδικοι, παράλογοι, καταχρηστικοί ή άλλως ανάρμο-
    στοι, ή με ετεροβαρείς για τον δανειζόμενο όρους, ή
    επειδή οι προϋποθέσεις που συνοδεύουν το δάνειο,
    την ασφάλεια ή την εγγύηση περιλαμβάνουν υπα-
    γορεύσεις πολιτικής κατά παράβαση της εθνικής νο-
    μοθεσίας ή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το χρέος
    προς την ΕΚΤ είναι αθέμιτο για τους ίδιους λόγους
    για τους οποίους είναι και παράνομο (βλ. παραπάνω:
    το χρέος προς την ΕΚΤ περιλαμβάνει σαφείς παρα-
    βάσεις εκ μέρους της ΕΚΤ, ενώ οι όροι των Μνη-
    μονίων Συνεννόησης αντιτίθενται στο νόμο και τη
    δημόσια τάξη).
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα χρέος είναι αθέμι-
    το εάν το δάνειο, το χρεόγραφο ή η εγγύηση δεν
    χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του πληθυσμού, το
    χρέος προς την ΕΚΤ είναι αθέμιτο, διότι η κύρια αι-
    τία του προγράμματος SMP ήταν να εξυπηρετηθούν
    τα συμφέροντα του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού
    τομέα, επιτρέποντας στις μεγάλες ευρωπαϊκές ιδι-
    ωτικές τράπεζες να διαθέσουν τα ελληνικά ομόλογα
    που είχαν στην κατοχή τους.
    3. Είναι το χρέος προς την
    Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
    επονείδιστο;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος είναι επονείδι-
    στο, εάν ο δανειστής γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει
    ότι το συνοδεύουν καταχρηστικοί για τον δανειζό-
    μενο όροι, με συνέπεια να πλήττονται θεμελιώδη
    ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολι-
    τιστικά δικαιώματα, το χρέος προς την ΕΚΤ είναι
    επονείδιστο, εξαιτίας της απόφασης της ΕΚΤ να
    συνδέσει την επαναγορά των ελληνικών ομολόγων
    με το πρόγραμμα SMP, απαιτώντας έτσι από την Ελ-
    λάδα εφαρμογή των Μνημονίων. Η ΕΚΤ (η οποία ως
    θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέτυχε να εκπλη-
    ρώσει τις πλέον στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να
    αποτρέψει την υπονόμευση των ανθρωπίνων δικαι-
    ωμάτων από τις πολιτικές που προωθεί) γνώριζε ή
    όφειλε να γνωρίζει ότι οι όροι που περιλαμβάνουν
    τα Μνημόνια είναι παράνομοι και εμφανώς αντίθε-
    τοι στα συμφέροντα του ελληνικού λαού και του
    ελληνικού κράτους, κυρίως εξαιτίας των καταχρη-
    στικών όρων που περιέχουν οι συμβάσεις μεταξύ
    Ελλάδας και πιστωτών. Συνέπεια αυτών των όρων
    ήταν η παραβίαση των θεμελιωδών ατομικών, πο-
    λιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών
    δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, αλλά και ο περι-
    ορισμός ή ακόμη και η κατάλυση της κυριαρχίας του
    ελληνικού κράτους.
    Δ. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
    ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΑΜΕΙΟ
    ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ
    ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ
    1. Είναι το χρέος προς το Ευρωπαϊκό
    Ταμείο Χρηματοπιστωτικής
    Σταθερότητας νόμιμο;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος που δεν συνή-
    φθη με τις αρμόζουσες νομικές διαδικασίες είναι πα-
    ράνομο, παρέπεται ότι το χρέος προς το Ευρωπαϊκό
    Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας πρέπει να
    θεωρηθεί παράνομο, διότι:
    ■ παραβιάστηκε το Άρθρο 122(2) της Συνθήκης
    για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ).
    Η νομική αιτιολόγηση της Επιτροπής και του Συμ-
    βουλίου για το δάνειο της ΕΕ προς την Ελλάδα στη-
    ρίχθηκε κατά βάση στο Άρθρο 122(2), το οποίο επι-
    τρέπει τη χρηματοδότηση ενός κράτους-μέλους από
    τα άλλα, όταν αυτό «αντιμετωπίζει δυσκολίες ή δι-
    ατρέχει μεγάλο κίνδυνο να αντιμετωπίσει σοβαρές
    δυσκολίες, οφειλόμενες σε φυσικές καταστροφές ή
    έκτακτες περιστάσεις που διαφεύγουν του ελέγχου
    του». Ωστόσο, δεν ήταν αυτή η περίπτωση της Ελ-
    λάδας, διότι η κατάστασή της ήταν τότε συγκρίσιμη
    με άλλων κρατών της ΕΕ και επιδεινώθηκε, μόνον
    αφότου άρχισαν να εφαρμόζονται οι αυστηροί όροι
    (αιρεσιμότητες) που περιλαμβάνονταν στα σχετικά
    Μνημόνια. Μάλιστα, χρησιμοποιήθηκαν παραποιη-
    μένα στατιστικά στοιχεία προκειμένου να αυξηθεί
    δραματικά το δημοσιονομικό έλλειμμα (βλ. Δεύτερο
    Κεφάλαιο) και να δικαιολογηθούν τα προγράμματα
    διάσωσης (Μνημόνια Συνεννόησης).
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι χρέος το οποίο συνήφθη
    με σαφώς ανάρμοστη συμπεριφορά (misconduct) εκ
    μέρους του δανειστή ή το οποίο περιλαμβάνει όρους
    που αντίκεινται στο Δίκαιο ή στη δημόσια τάξη, πρέ-
    πει να θεωρείται παράνομο, το χρέος προς το Ευ-
    ρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας
    είναι παράνομο, διότι:
    ■ τα μέτρα που περιλαμβάνονται στα Μνημόνια
    Συνεννόησης, τα οποία με τη σειρά τους συνίστα-
    νται σε όρους που επιβάλλει το Ευρωπαϊκό Ταμείο
    Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, παραβιάζουν
    αρκετά κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα και ατομι-
    κές ελευθερίες που προστατεύονται από το Σύνταγ-
    μα της Ελλάδας, καθώς και ευρωπαϊκές και διεθνείς
    συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
    69
    ■ Η Συμφωνία-Πλαίσιο για το Ευρωπαϊκό Ταμείο
    Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας του 2010, καθώς
    και η Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης
    του 2012, περιλαμβάνουν αρκετούς καταχρηστικούς
    όρους (που αποκαλύπτουν σαφή ανάρμοστη συμπε-
    ριφορά εκ μέρους του δανειστή). Για παράδειγμα,
    ορίζεται ότι η συμφωνία θα πρέπει να εφαρμοστεί,
    ακόμη και αν κριθεί παράνομη. Εάν εφαρμόζονταν
    οι σχετικές ρήτρες, τότε θα έπρεπε να θεωρηθεί ότι
    τα κράτη που συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό Ταμείο
    Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας εμπλέκονται σε
    παράνομες δραστηριότητες.
    2. Είναι το χρέος προς το Ευρωπαϊκό
    Ταμείο Χρηματοπιστωτικής
    Σταθερότητας θεμιτό;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα χρέος είναι αθέμι-
    το, εάν οι όροι και οι προϋποθέσεις που συνοδεύουν
    το δάνειο, την εξασφάλιση ή την εγγύηση (από τα
    οποία προέρχεται) παραβίασαν το νόμο (εσωτερικό
    ή διεθνή) ή τη δημόσια τάξη, ή εάν οι εν λόγω όροι
    ή προϋποθέσεις ήταν κατάφωρα άδικοι, παράλογοι,
    καταχρηστικοί ή άλλως ανάρμοστοι ή με υπερβολι-
    κούς για τον δανειζόμενο όρους, ή επειδή οι αυστη-
    ροί όροι (αιρεσιμότητες) που συνόδευαν το δάνειο,
    την ασφάλεια ή την εγγύηση περιλάμβαναν υπα-
    γορεύσεις πολιτικής, κατά παράβαση της εθνικής
    νομοθεσίας ή ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα,
    παρέπεται ότι το χρέος προς το ΕΤΧΣ είναι αθέμι-
    το, για τους ίδιους λόγους για τους οποίους είναι
    και παράνομο (βλ. παραπάνω: η Συμφωνία-Πλαίσιο
    για το ΕΤΧΣ του 2010, όσο και η Κύρια Σύμβαση
    Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης του 2012 περιλαμ-
    βάνουν αρκετούς καταχρηστικούς όρους, ενώ τα
    Μνημόνια Συνεννόησης παραβιάζουν το Σύνταγμα
    της Ελλάδας, καθώς και αρκετά διεθνή σύμφωνα
    για τα ανθρώπινα δικαιώματα). Μάλιστα, τα χρήμα-
    τα της διάσωσης από το ΕΤΧΣ διοχετεύθηκαν προς
    έναν δεσμευμένο λογαριασμό (escrow account) ο
    οποίος ελέγχεται από έναν εξωτερικό «επίτροπο»
    της Τρόικας.18
    Η πλειονότητα των κεφαλαίων του δεύτερου
    «πακέτου διάσωσης» δεν πέρασαν ποτέ από τον
    κρατικό προϋπολογισμό. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρη-
    ματοπιστωτικής Σταθερότητας δεν σεβάστηκε τα
    κυριαρχικά δικαιώματα της Ελληνικής Δημοκρατίας
    στη διαχείριση των χρημάτων της.
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα χρέος είναι αθέμιτο,
    εάν το δάνειο, η εξασφάλιση ή η εγγύηση στα οποία
    στηρίχθηκε δεν προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν
    ή δεν χρησιμοποιήθηκαν πράγματι προς όφελος του
    λαού, τα χρέη προς το ΕΤΧΣ είναι αθέμιτα, διότι:
    ■ Όπως αναδείχθηκε στο Τέταρτο Κεφάλαιο, ο
    στόχος του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστω-
    τικής Σταθερότητας με τη Σύμβαση του 2012 ήταν
    ρητά η «ανακεφαλαιοποίηση των χρηματοπιστωτι-
    κών ιδρυμάτων».19 Το Πρόγραμμα Συμμετοχής του
    Ιδιωτικού Τομέα (PSI) ανακυκλώνει κάποιες απροσ-
    διόριστες «λοιπές» υποχρεώσεις σε νέο χρέος προς
    το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθε-
    ρότητας, χωρίς κανένα όφελος για την Ελλάδα. Το
    ΕΤΧΣ επιβάλλει στην Ε λλάδα καταχρηστικά έξοδα,
    ακόμη και αν δεν πραγματοποιηθεί η εκταμίευση δα-
    νείου.
    ■ Η θέση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπι-
    στωτικής Σταθερότητας, από άποψη χρηματοοικο-
    νομικής ρύθμισης, ωφελεί τις τράπεζες. Τα διεθνή
    ρυθμιστικά πλαίσια Βασιλεία ΙΙ και ΙΙΙ, καθώς και
    τα ευρωπαϊκά ρυθμιστικά πλαίσια, κατατάσσουν
    τα στοιχεία ενεργητικού του ΕΤΧΣ ως σταθμισμέ-
    να στοιχεία μηδενικού κινδύνου (0%), ποσοστό το
    οποίο δεν αντιστοιχεί επ’ ουδενί στην πιστοληπτι-
    κή του ικανότητα. Οι τράπεζες επωφελούνται από
    τις δημόσιες εγγυήσεις και τους ευνοϊκούς κανονι-
    σμούς για να αυξάνουν τα κέρδη τους, ενώ διατη-
    ρούν αμετάβλητους τους κεφαλαιακούς δείκτες.20
    3. Είναι το χρέος προς το Ευρωπαϊκό
    Ταμείο Χρηματοπιστωτικής
    Σταθερότητας επονείδιστο;
    Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος είναι επονείδι-
    στο, εάν ο δανειστής γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει
    ότι αυτό προέκυψε κατά παράβαση δημοκρατικών
    αρχών (συμπεριλαμβανομένης της συναίνεσης, της
    συμμετοχής, της διαφάνειας και της λογοδοσίας) και
    χρησιμοποιήθηκε ενάντια στο συμφέρον του πλη-
    θυσμού του δανειζόμενου κράτους ή είναι κατά άλ-
    λους τρόπους καταχρηστικό, με συνέπεια να πλήττει
    θεμελιώδη ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά
    και πολιτιστικά δικαιώματα, το χρέος προς το Ευ-
    ρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας
    είναι επονείδιστο, επειδή:
    ■ Το ΕΤΧΣ γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι οι
    αυστηροί όροι (αιρεσιμότητες) που ενσωματώθηκαν
    στα Μνημόνια παραβίαζαν τα ανθρώπινα δικαιώμα-
    τα. Όπως σημειώθηκε στο Έβδομο Κεφάλαιο, κάθε
    ένα από τα δανείζοντα κράτη-μέλη της ευρωζώνης
    πρέπει να εξασφαλίζει ότι οι μη κρατικοί φορείς
    (όπως το ΕΤΧΣ), τη στάση των οποίων το κράτος
    είναι σε θέση να επηρεάζει, απαγορεύεται να πλήτ-
    τουν την άσκηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
    ■ Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στα-
    θερότητας γνώριζε ότι οι καταχρηστικοί όροι στις
    συμφωνίες ήταν ενάντια στο συμφέρον του ελλη-
    νικού λαού και του ελληνικού κράτους. Συνέπεια
    αυτών των όρων ήταν να πληγούν τα θεμελιώδη
    ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολι-
    τιστικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, αλλά και η
    κυριαρχία του ελληνικού κράτους.
    Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι το ΕΤΧΣ πάσχει
    από σοβαρό έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης.
    Μολονότι διαχειρίζεται δημόσια κεφάλαια της Ευ-
    ρωπαϊκής Ένωσης, συστήθηκε ως ιδιωτική εταιρεία
    εκτός του πεδίου εφαρμογής του δικαίου της ΕΕ, με
    τη μορφή Φορέα Ειδικού Σκοπού, παρόμοια με κείνη
    των αμοιβαίων κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου
    (hedge funds), με έδρα το Λουξεμβούργο, έναν από
    τους μεγαλύτερους φορολογικούς παραδείσους δι-
    εθνώς. Συνεπώς, δεν αποτελεί θεσμό ερειδόμενο
    σε δημοκρατικές αρχές, και ιδίως στη διαφάνεια, τη
    λογοδοσία, τη νομιμοποίηση, την αντιπροσωπευ-
    τικότητα και την προσήλωση στην προστασία των
    θεμελιωδών δικαιωμάτων.

  • sabbas

    συμφωνώ απολύτως

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ