Προς το 4ο Συνέδριο του Ε.Πα.Μ. - Χ. Χαρτάλος

 

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια ζωής του Μετώπου και ταυτόχρονα τέσσερα χρόνια δικής μας εμπειρίας μέσα σε αυτό. Μια εμπειρία η οποία έχει συσσωρευτεί και πρέπει πλέον να  γίνει χρήσιμη, να αποτελέσει την βάση για να βγουν συμπεράσματα που θα βοηθήσουν το Μέτωπο να γίνει καλύτερο.

Θεωρώ δεδομένο πως άλλοι πειραματισμοί δεν χωράνε.

Στον χώρο της πληροφορικής, που είναι και ο επαγγελματικός μου χώρος, χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο ανατροφοδότηση (feedback).

Είναι η εργασία κατά την οποία χρησιμοποιούμε γνωστές πληροφορίες για να βελτιώσουμε μια συγκεκριμένη διαδικασία που θέλουμε να μας οδηγήσει σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Βελτιώνοντας την διαδικασία βελτιώνεις και το αποτέλεσμα.

 

Για εμάς, ανατροφοδότηση, είναι η εργασία κατά την οποία θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία μας (γνωστές πληροφορίες) για να βελτιώσουμε μια συγκεκριμένη διαδικασία (τρόπος λειτουργίας του Μετώπου) που θέλουμε να μας οδηγήσει σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα (ανατροπή της κυβέρνησης, ικανοποιητικό ποσοστό στις εκλογές, κοινοβουλευτική παρουσία κλπ)

Για όσο καιρό η εμπειρία αυτή μένει αναξιοποίητη και δεν χρησιμοποιείται μέσα από την ανατροφοδότηση, τόσο το Μέτωπο θα μένει στάσιμο και ακόμα χειρότερα θα συρρικνώνεται. 

 

Το Μέτωπο αποφάσισε μέσα από μια δημοκρατική διαδικασία την αλλαγή της νομικής του μορφής σε πολιτικό κόμμα, κάτι το οποίο φυσικά έγινε για να προσφέρει στο Μέτωπο την δυνατότητα να μπορεί, όποτε το κρίνει, να δίνει την μάχη των εκλογών.

Στην πραγματικότητα σήμερα έχουμε μόνο μια επιλογή και αυτή είναι η μάχη των εκλογών. Όχι συναγωνιστές, σαν μέλος ενός Μετώπου δεν πιστεύω σε θαύματα από μια εκλογική μάχη, ούτε ακόμα και από μια εκλογική νίκη, είμαι σίγουρος όμως πως στην παρούσα φάση, με τις δυνάμεις που έχουμε, με τα μέσα που έχουμε, μια οποιαδήποτε προσπάθεια μαζικής κινητοποίησης του κόσμου δεν θα δώσει καρπούς και θα έχει ακόμα περισσότερα αρνητικά αποτελέσματα για το μέλλον τόσο της Πατρίδας μας όσο και του Μετώπου αφού με μια ακόμα τέτοια αποτυχία θα απομακρυνθούμε ακόμα περισσότερο από τον στόχο μας.

 

Τι είναι όμως αυτό που θα μπορούσε ένα κόμμα, νέο, με μικρές δυνάμεις αλλά καθαρό λόγο, τόσο πολιτικό όσο και πατριωτικό να το κάνει να κερδίσει μια εκλογική μάχη?

  • Αποδοχή από την κοινωνία λόγω πολιτικών θέσεων και συστηματικής δουλειάς
  • Τύχη
  • Προβολή (Προπαγάνδα, ΜΜΕ κλπ)

Πραγματικά νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι άλλο παρά μόνο αυτές οι τρεις επιλογές.

Φυσικά δεν μπορεί να πει κανείς πως μπορούμε να βασιζόμαστε στην τύχη, αν και είναι πάντα καλοδεχούμενη, από μόνη της δεν αρκεί.

Το ίδιο ισχύει και για την προβολή, αφού όπως είναι γνωστό είμαστε αποκλεισμένοι από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πέραν του σκόπιμου αποκλεισμού δεν χάνεται καμία ευκαιρία να διαστρεβλωθούν τα λεγόμενά μας και να αλλάξει η εικόνα μας καταστρέφοντας σε λίγες ώρες όσα κοπιάζουμε να δημιουργήσουμε σε λίγα χρόνια.

 

Το μόνο που μένει είναι η πρώτη επιλογή που φυσικά κατά καιρούς έχει μονοπωλήσει συνελεύσεις πυρήνων, οργάνων μέχρι και τα συνέδριά μας.

Πέρα λοιπόν από τις αναλύσεις για τις κυβερνητικές απάτες, τον ευρωπαϊκό φασισμό, τις εκτιμήσεις του τι πρόκειται να συμβεί και άλλα πολλά, που λίγο πολύ όλες είναι στο ίδιο μήκος κύματος, το ζητούμενο είναι με ποιον τρόπο  θα αποκτήσουμε την απαιτούμενη αποδοχή από την κοινωνία.

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα συναγωνιστές είναι μια κατά την γνώμη μου:

 

Περισσότερα έργα, πολύ λιγότερα λόγια και πολύ πρωτοτυπία…

 

Γιατί λιγότερα λόγια;

Μα γιατί στην ουσία το Μέτωπο από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα λέει τα ίδια πράγματα. Όχι μόνο λέει τα ίδια, αλλά τα λέει και ο ίδιος άνθρωπος! Όλοι οι υπόλοιποι το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να πουν τα ίδια με έναν δικό τους τρόπο, που τις περισσότερες φορές έχει σαν αποτέλεσμα να αλλοιώσει ακόμα και τις θέσεις μας και τα προτάγματά μας. Γιατί αυτό; Μα γιατί την πρωτογενή σκέψη την παράγει ο σ. Καζάκης. Κανένας μα κανένας δεν έχει παράγει πρωτογενή σκέψη στο Μέτωπο και η όποια μικρή εξαίρεση που ίσως να μου διαφεύγει, το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει τον ίδιο ισχυρισμό.

 

Ας σταματήσουμε λοιπόν να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε, να γίνουμε κάποιοι που δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ, δεν υπάρχει λόγος να αναλωνόμαστε σε αναλύσεις και δαιδαλώδεις πολιτικές σκέψεις μόνο και μόνο για να καταλήξουμε στο ίδιο αποτέλεσμα. Δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να μιμηθούμε κανέναν.

 

Περισσότερα έργα λοιπόν;

Αν κάτι χαρακτηρίζει το Μέτωπο είναι ότι δεν έχει παράγει τίποτα το ουσιαστικό μέχρι σήμερα. Δεν είναι σε θέση να αφήσει τίποτα στους επόμενους για να συνεχίσουν; και με την σειρά τους αυτοί δεν έχουν να δουλέψουν πάνω σε τίποτα για να το βελτιώσουν.

Στην πραγματικότητα χάνεται πολύτιμος χρόνος, πολύτιμη ενέργεια, ψυχικά αποθέματα, ενεργά μέλη για να κάνουμε καλύτερα τα ίδια πράγματα από την αρχή εμείς, γιατί εμείς είμαστε καλύτεροι από τους άλλους…

 

Πρέπει να σταματήσει εδώ αυτό.

Το Μέτωπο χρειάζεται συνέχεια και όχι καινούρια ξεκινήματα.

 

Πρέπει να πάρουμε χαρτί και μολύβι και να κάτσουμε να δουλέψουμε ώστε να παραχθεί έργο ικανό, ώστε να είναι το ίδιο το έργο μας που θα μιλάει για μας στην κοινωνία και όχι εμείς, να είναι το έργο μας που θα εμπνέει εμπιστοσύνη και όχι τα λόγια μας, να ακούνε αυτά που έχουμε να τους πούμε γιατί τους κερδίσαμε με αυτά που κάναμε, να καταλάβει ο κόσμος ότι είμαστε νοικοκύρηδες και όχι τυχοδιώκτες. Νοικοκύρηδες στο σπίτι μας, στο Μέτωπο.  

 

Δύο είναι τα πεδία δράσης: Η Αλληλεγγύη και οι στοχευμένες δράσεις των πυρήνων.

 

Δύο στόχοι πολύ δύσκολοι, πολύ σημαντικοί, αλλά με μεγάλο θετικό αποτέλεσμα αν γίνουν πράξη, πράγμα ιδιαίτερα σπουδαίο ακόμα και για την ίδια την επιβίωση του Μετώπου.

Τα μέλη μας, τα μέλη του ΕΠΑΜ, πρέπει να αισθάνονται ασφάλεια μέσα στο Μέτωπο, να αισθάνονται ότι ο αντίπαλος είναι έξω από αυτό, να πιστέψουν πως έχουν να κάνουν με πραγματικούς συναγωνιστές, να κατανοήσουν την ανάγκη της συνεργασίας και να αποβάλουν τον ατομικισμό. Να μάθουμε στον κόσμο τι σημαίνει πραγματική Αλληλεγγύη, έτσι όπως την ξέρουμε εμείς, χωρίς να παίζουμε με αξιοπρέπειες προσφέροντας ελεημοσύνη, βοηθώντας τα μέλη μας και τον κόσμο να λύσουν τα προβλήματά τους χωρίς να πρέπει να τα λύσουμε εμείς για αυτούς, δημιουργώντας με κάθε τρόπο σε κάθε ευκαιρία τις σωστές βάσεις για την επόμενη μέρα.

Όμως όλα αυτά, συναγωνιστές, δεν γίνονται με λόγια, δεν γίνονται με ευχολόγια και σίγουρα δεν γίνονται με εντολές και αυστηρές υποδείξεις. Γίνονται μόνο με μεθοδική δουλειά, με υπομονή και επιμονή, με παραδειγματισμό και επιβράβευση.

 

Το ίδιο και οι στοχευμένες δράσεις των πυρήνων, οι οποίες φυσικά προϋποθέτουν όπως και η Αλληλεγγύη κεντρικά οργανωμένη δουλειά. Οι στοχευμένες δράσεις, θα δώσουν στα μέλη μας την δυνατότητα να βγουν στον δρόμο, να αγωνιστούν για τα προτάγματα του Μετώπου, να αγωνιστούν για την ελευθερία τους, να εφαρμόσουν την αλληλεγγύη όπου χρειάζεται, να κάνουν με κάθε τρόπο πράξη αυτό που λέμε τόσα χρόνια στους άλλους να κάνουν.

 

Και φυσικά πολύ πρωτοτυπία…

Αν πάσχει από κάτι το Μέτωπο, αν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να το διώξουμε με κάθε τρόπο μέσα από τις οργανώσεις μας,  τότε κατά την γνώμη μου αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά η παλαιοκομματική νοοτροπία. 

Τι είναι όμως παλαιοκομματική νοοτροπία? Σίγουρα δεν σημαίνει το ίδιο για όλους άρα θα τολμήσω να σας περιγράψω πως εγώ, ένας μη ενεργός πολιτικά πολίτης πριν γίνω μέλος του Μετώπου, την αντιλαμβάνομαι.

Παλαιοκομματισμός είναι:

  • Να λέμε στους άλλους τι πρέπει να κάνουν χωρίς να το κάνουμε εμείς πρώτοι,
  • Να προτρέπουμε μέλη και πυρήνες σε αυτενέργειες και πρωτοβουλίες αλλά να τους κατακεραυνώνουμε όταν κάνουν κάτι «λάθος»,
  • Να είμαστε των λόγων και όχι των έργων,
  • Να δημιουργούμε καταστάσεις και διαδικασίες σύμφωνα με τις δικές μας δυνατότητες και για τους άλλους να ισχύει το «όποιος μπορέσει, δεν είναι όλοι ίδιοι»
  • Να μην είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε το παραμικρό έργο, αλλά να καρπωνόμαστε πολιτικά οφέλη από έργα άλλων, για όσο καιρό μας συμφέρει,
  • Να μην ακούμε,
  • Να ακούμε μόνο όσους φωνάζουν δυνατά ή όσους ψιθυρίζουν μόνο δίπλα στο αυτί μας,
  • Να μην είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε την προσπάθεια των συναγωνιστών και να θεωρούμε το θάρρος της συμμετοχής μια απλή υποχρέωση,
  • Να ψάχνουμε οπαδούς και χειροκροτητές και όχι κόσμο με άποψη και διαφορετικότητα,
  • Να τους βρίσκουμε αυτούς τους οπαδούς και τους χειροκροτητές,
  • Να επιτρέπουμε στον κάθε τυχαίο να προσπεράσει μια ολόκληρη οργάνωση και να μιλάει μόνο με την ηγεσία,
  • Να περιμένουμε εφαρμόζοντας πολιτικές και πρακτικές προηγούμενων αιώνων να έχουν απήχηση σήμερα,
  • Να αντιγράφουμε τους άλλους και μάλιστα ετεροχρονισμένα,
  • Να μην αρπάζουμε την ευκαιρία,
  • Να μην καταλαβαίνουμε την ευκαιρία,
  • Να εμποδίζουμε αυτούς που την καταλαβαίνουν,
  • Να θεωρούμε ότι επαγγελματική δουλειά κάνει μόνο αυτός που πληρώνεται,
  • Και ο κατάλογος είναι μακρύς συναγωνιστές…

Από τι έχουμε ανάγκη;

  • Νέες ιδέες,
  • Μεθοδική δουλειά με χαρτί και μολύβι,
  • Επιβράβευση της κάθε προσπάθειας,
  • Υποστήριξη και όχι υπονόμευση
  • Νέους ανθρώπους να παλέψουν για το δικό τους μέλλον, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν ότι τους λένε οι παλαιότεροι,
  • Να κάνουμε λάθη, και να τα παραδεχόμαστε,
  • Να ζητάμε την συμμετοχή του νέου, του εργαζόμενου, του ενεργού πολίτη και την βοήθεια και υποστήριξη του συνταξιούχου, του άνεργου,
  • Να επικροτούμε και να αναζητούμε την πρωτοβουλία,
  • Να προστατεύουμε το Μέτωπο από διάττοντες αστέρες, από μηχανής θεούς, κόλακες και ξερόλες,
  • Να ρωτάμε και να ακούμε,
  • Να ξέρουμε να βάζουμε στόχους που να μπορούν να εφαρμοστούν, να λέμε πράγματα που μπορούν να γίνουν,
  • Να διώξουμε την προσωπολατρία,
  • Να έχει προτεραιότητα ο συναγωνιστής,
  • Να αντιλαμβανόμαστε την αξία από το υστέρημα έναντι του περισσεύματος
  • Να σεβόμαστε τα χρήματα των συναγωνιστών μας,
  • Και ότι άλλο προσθέσει ο κάθε ένας από εσάς…

Αυτή η λίστα συναγωνιστές θα πρέπει κατά την γνώμη μου να αποτελέσει και το μοναδικό κριτήριο για την επιλογή των μελών που θα απαρτίσουν τα νέα όργανα, όποια και αν είναι αυτά. Ούτε συμπάθειες, ούτε δεύτερες ευκαιρίες, ούτε ρεβανσισμοί χρειάζονται, μόνο καθαρό μυαλό για το καλό της Πατρίδας και του Μετώπου.

 

Για όλα τα παραπάνω προτείνω την δημιουργία ενός ανεξάρτητου οργάνου από το Συνέδριο, ολιγομελούς, με όχι περισσότερο από 5 τακτικά μέλη και 2 αναπληρωματικά, με μοναδική αρμοδιότητα την Αλληλεγγύη και τις κεντρικά οργανωμένες στοχευμένες δράσεις των πυρήνων.

Θα έχει την δυνατότητα της απόσπασης μελών από τους πυρήνες αλλά και της συγκρότησης βοηθητικών επιτροπών (πχ σύσταση της ΕΜΙΑΛ) μόνο για τον σκοπό αυτό. Τα μέλη του θα παρουσιάζουν ετήσιο απολογισμό σε κάθε συνέδριο και το συνέδριο θα κρίνει αν πρέπει να αντικατασταθούν ή όχι, αξιολογώντας το έργο τους και μόνο αυτό και όχι με την χρονική διάρκεια.  Τα μέλη του θα είναι και μέλη του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου με πλήρη δικαιώματα. Η Εμβέλεια της Αλληλεγγύης αλλά και των δράσεων θα μπορεί να είναι τοπικής ή πανελλήνιας εμβέλειας. Θα συνεργάζεται σε καθημερινή βάση με τα υπόλοιπα όργανα του Μετώπου και οι όποιες αποφάσεις θα παίρνονται συλλογικά. Σε περίπτωση διαφωνίας για τις ενέργειες και τις δράσεις, αρμόδιο όργανο θα είναι το Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο και μόνο αυτό. Τα μέλη του οργάνου φυσικά θα υπόκεινται σε όλες τις διατάξεις του καταστατικού (πχ ανακλητότητα)

 

 

Γιατί συναγωνιστές είναι ωραία τα μεγάλα λόγια, οι εντυπωσιακές φράσεις και η εύκολη κριτική, όμως το αποτέλεσμα των εκλογών θα έρθει μέσα από πραγματική δουλειά, προσελκύοντας νέους συναγωνιστές που θα έρθουν για το Μέτωπο και μόνο, που θα έρθουν να αγωνιστούν και να μείνουν, πλάι πλάι όλοι μας και μαζί με τον κόσμο. Αυτό είναι το μόνο αποτέλεσμα που θα πρέπει να αναζητήσουμε και κανένα άλλο. Ένα αποτέλεσμα που θα είναι επιβράβευση της δουλειάς που έχουμε κάνει.

Χρυσόστομος Χαρτάλος
Πυρήνας Χαλανδρίου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ