Δείτε πώς στήνεται η τερατολογία εναντίον της νέας δραχμής

Του Δημήτρη Καζάκη

Γέμισαν με ζοφερές προβλέψεις τα μέσα μαζικής εξαπάτησης. Όχι για το θανατικό που θα φέρει η νέα συμφωνία και η υπαγωγή της Ελλάδας στη μηχανή του κιμά, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Όχι βέβαια. Το πρόβλημα δεν είναι η απόλυτη καταστροφή και το αδιέξοδο που βιώνει η χώρα υπό καθεστώς ευρώ, αλλά η υποτιθέμενη καταστροφή που θα συμβεί αν τυχόν και η Ελλάδα φύγει από το ευρώ και την ΕΕ.

Κι επειδή η τερατολογία των ηλιθίων επί χρήμασι στα ΜΜΕ, πιάνει πια μόνο σε αντίστοιχου διανοητικού επιπέδου ιθαγενείς, χρειάζονται επειγόντως ενισχύσεις. Κι έτσι εμφάνισαν μια υποτιθέμενη μελέτη της Ernst & Young. Πού είναι αυτή η μελέτη; Πουθενά. Δεν υφίσταται καμιά τέτοια μελέτη. Δεν δημοσιεύτηκε πουθενά για να αξιολογηθεί. Και δεν απασχόλησε κανέναν στη διεθνή κοινότητα οικονομικής ανάλυσης.

Τυχαίο; Όχι βέβαια. Πρόκειται για τις γνωστές εκστρατείες ψεύδους, που σε μια ευνομούμενη πολιτεία θα είχαν προκαλέσει την επέμβαση του εισαγγελέα τουλάχιστον για διασπορά ψευδών ειδήσεων, παραπληροφόρησης και πρόκλησης πανικού.

Δείτε πώς στήθηκε το παραμύθι. Η ελληνική θυγατρική της Ernst & Young, σε συνεργασία με την Oxford Economics, διεξήγαγε μελέτη για λογαριασμό ξένων επενδυτών, με βάση τα σενάρια για το τι θα συμβεί σε περίπτωση Grexit. Τα συμπεράσματα της μελέτης διέρρευσαν στον Τύπο χθες, αλλά όχι η μεθοδολογία, ούτε οι βασικές μετρήσεις της. Φυσικά δεν διέρρευσε ούτε αυτός που πλήρωσε για την εν λόγω μελέτη.

Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν καμιά σημασία για τους επώνυμους δημοσιοκάφρους που έτρεξαν να την υιοθετήσουν και να μετατρέψουν σε πηχαίους τίτλους τα δήθεν συμπεράσματά της. Δεν πρόκειται για ενημέρωση, αλλά για κλασσική προπαγάνδα, που μπροστά της ο Γκέμπελς ωχριά. Το ζητούμενο δεν είναι να συζητηθεί η εν λόγω ανύπαρκτη μελέτη, αλλά να εντυπωθούν στον ιθαγενή τα τερατώδη δήθεν συμπέρασμά της.

Το βασικό σενάριο της εν λόγω ανύπαρκτης μελέτης προβλέπει μια συντονισμένη έξοδο. Δηλαδή «συντονισμό» με τους πιστωτές που θα συνεπαγόταν μια συμφωνία για ένα κούρεμα όχι μικρότερο από 50%, το οποίο θα σήμαινε ότι ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ θα παραμείνει στην περιοχή του 130%.

Με άλλα λόγια η δήθεν μελέτη ξεκινά με την παραδοχή όχι μιας ολοκληρωτικής διαγραφής του χρέους της Ελλάδας με βάση τα προβλεπόμενα από τον ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο, αλλά με μια "συναινετική" διαγραφή του 50%. Όπως δηλαδή το 2012. Το υπόλοιπο χρέος υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να το πληρώνει.

Κι όχι μόνο αυτό. Μια ακόμη παραδοχή της ανύπαρκτης μελέτης είναι ότι η Ελλάδα θα φύγει μεν από το ευρώ, αλλά θα παραμείνει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι υπό καθεστώς ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας, δηλαδή των γνωστών κοινοτικών κεκτημένων.

Μια ακόμη παραδοχή είναι ότι οι τράπεζες παραμένουν όπως σήμερα και λειτουργούν κατά τα προβλεπόμενα της τραπεζικής ένωσης της ΕΚΤ. Κατά συνέπεια τα μόνα capital controls που μπορούν να υπάρξουν είναι αυτά που έχουν επιβληθεί σήμερα.

Από κει και πέρα, είναι εύκολο να βγάλει κανείς όποιο καταστροφικό συμπέρασμα θέλει. Το ερώτημα βέβαια είναι ποιος έχει τέτοια πρόταση εξόδου από το ευρώ; Η κ. Κωνσταντοπούλου και η Αριστερή Πλατφόρμα μιλάνε μεν για έξοδο από το ευρώ, αλλά δεν λένε τίποτε συγκεκριμένο, ούτε έχουν καταθέσει πρόταση. Μιλάνε μόνο με συνθήματα στο κομματικό τους ακροατήριο.

Ποιος άλλος έχει προτείνει έξοδο από το ευρώ με τις παραδοχές της συγκεκριμένης ανύπαρκτης μελέτης; Κανένας άλλος εκτός από τον κ. Σόιμπλε. Επομένως στην καλύτερη περίπτωση η εν λόγω ανύπαρκτη μελέτη συνάγει συμπεράσματα για την έξοδο από το ευρώ, όπως την προτείνει ο ίδιος ο Σόιμπλε. Τότε ναι. Ένα τέτοιο Grexit, σαν εκείνο που προτείνει ο Σόιμπλε, θα εξαϋλώσει ότι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία.

Όμως η έξοδος από το ευρώ δεν νοείται χωρίς ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Το ζητούμενο είναι ένα νέο εθνικό κρατικό νόμισμα, μια νέα δραχμή υπό καθεστώς προστατευμένης οικονομίας προκειμένου να αναπτυχθεί ραγδαία η παραγωγική βάση της. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν διαπλεκόμενες τοκογλυφικές τράπεζες με τα κυκλώματα διεθνών κερδοσκόπων, όπως συμβαίνει σήμερα. Σημαίνει καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας για την εγχώρια παραγωγή.

Σημαίνει επίσης καθεστώς ελέγχου στην εισροή και εκροή κεφαλαίου. Κι αυτό καθόλου δεν σημαίνει το καθεστώς πιστωτικής ασφυξίας που ισχύει σήμερα λόγω του ευρώ και της ΕΕ. Και φυσικά σημαίνει ολοκληρωτική μονομερής διαγραφή του δημοσίου χρέους ως παράνομου, αθέμιτου και απεχθούς.

Υπό αυτές τις παραδοχές και συνθήκες, όπου η ελληνική οικονομία θα έχει ξεφύγει από τα δεσμά της ΟΝΕ και της ΕΕ, η άνθηση θα έρθει τάχιστα. Η Ελλάδα θα μπορεί επιτέλους να ανοιχθεί ελεύθερα στις διεθνείς συναλλαγές, ώστε να πετύχει καλύτερους όρους εμπορίου από εκείνους που της έχουν επιβάλλει εντός ΕΕ. Μόνο η κίνηση αυτή θα επιτρέψει να πέσουν οι τιμές εισαγωγών και εσωτερικής αγοράς γύρω στο 20-30%.

Η ελληνική οικονομία λόγω ΕΕ πληρώνει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που εισάγει 30-45% υψηλότερα απ' ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Ακόμη κι αν είναι της δικής της εγχώριας παραγωγής. Αυτές οι μονοπωλιακά υψηλές τιμές θα πάψουν να υφίστανται με την έξοδο από την ΟΝΕ και την ΕΕ. Ειδικά στον τομέα των καυσίμων και των πρώτων υλών.

Αρκεί να υπάρχει από την πρώτη στιγμή αύξηση του πραγματικού εισοδήματος στην πλειοψηφία του πληθυσμού και ευρύτατο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, με βάση τις πραγματικές ανάγκες σε παραγωγικό δυναμικό και υποδομές. Με την ανεργία να μειώνεται στο μισό μόλις τον πρώτο χρόνο της εξόδου από το ευρώ και την εξαθλίωση να εξαλείφεται με την κατοχύρωση για κάθε Έλληνα του δικαιώματος σε βασικό εισόδημα τουλάχιστον στο ύψος των βασικών καταναλωτικών αναγκών του.

Το μόνο που χρειάζεται για να γίνει κάτι τέτοιο είναι να δημιουργείς το δικό σου χρήμα και να διαθέτεις μια αληθινά δημοκρατική κυβέρνηση που ξέρει να υπερασπίζεται πατρίδα και λαό.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος, ιδρυτικό μέλος και Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

2 Σχόλια
  • Χρήστος

    αἰδώς Ἀργεῖοι νῦν ἄρκιον ἤ ἀπολέσθαι
    «Ντροπή Αργείοι! Το μόνο βέβαιο που τώρα μας περιμένει είναι να χαθούμε».

    Ταπείνωση.
    Αυτή είναι η λέξη πού περιγράφει τα γεγονότα αυτών των ημερών. Μία βουλή πού εκτελεί τελεσίγραφα ξένων δυνάμεων και οι περισσότεροι βολευτές ναι βολευτές διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ότι σώζουν από τα χειρότερα τον Ελληνικό λαό. Είναι τόσο μεγάλος ο οίστρος τους για υπακοή πού ψηφίζουν χωρίς να έχουν διαβάσει τα νομοσχέδια των Γερμανών, προϊόντα συμβιβασμού με την Γαλλία και τις ΗΠΑ, για να είμαι πιο ακριβοδίκαιος.
    Τελεσίγραφα πού σε άλλες εποχές θα σήμαιναν κήρυξη πολέμου. Σήμερα όμως σαν ατομιστές μπακαλόγατοι (χωρίς να θέλω να θίξω αυτό το επάγγελμα) δύο το λάδι , τρείς το ξύδι πέντε το λαδόξυδο αποφαινόμαστε, επειδή έτσι μας βολεύει, ότι δεν μας βγαίνει ο λογαριασμός.
    Το περίεργο της όλης ιστορίας είναι ότι είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση από το 1941 μέχρι σήμερα με την Γερμανία επειδή πεισματικά δεν υπογράφει συνθήκη ειρήνης μαζί μας*.
    Για να μην παρεξηγηθώ, τηρουμένων των αναλογιών, δεν εννοώ πόλεμο στρατιωτικό αλλά οπωσδήποτε διακοπή διπλωματικών σχέσεων, καταγγελία για οικονομικό πόλεμο, ,καταγγελία για σωρεία εκβιασμών, απόπειρες εκφοβισμού ,καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατάλυση δημοκρατίας ξένου κράτους κλπ σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς.
    Οι πολιτικοί μας μάθανε στην εξασφαλισμένη καλοπέραση του βίου τους. Άνευ ευθυνών, αργυρώνητοι και διαφθείροντας τους πάντες.
    Και αυτή την εξασφάλιση την εγγυόταν η προστασία των μεγάλων δυνάμεων πότε των ΗΠΑ, πότε της Γερμανίας κλπ.
    Το δυστύχημα των σημερινών πολιτικών είναι ότι έχουν απολέσει όλα τα κοινωνικά συναισθήματα πού παλαιότερα υπήρχαν έως ένα βαθμό όπως του καθήκοντος, της τιμής **, της υπόληψης, του φιλότιμου, της ευθύνης, του πατριωτισμού ,της ταπείνωσης μίας χώρας ,της αξιοπρέπειας κλπ.
    Η συνεχής κοροϊδία των κομμάτων εξουσίας πριν και μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση και τού δημοψηφίσματος δείχνει την διαρκή σύγκρουση θέλησης της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος με την εκάστοτε εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική. Έχοντας χάσει κάθε νομιμοποιητικό έρεισμα η κάθε κυβέρνηση των τελευταίων έξι ετών δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την βίαιη εξέγερση του λαού. Και επειδή αυτό το γνωρίζουν, λύνοντας και τα εσωκομματικά τους προβλήματα πιθανότατα αργότερα να δούμε κανένα κακοστημένο θέατρο με εκβιασμούς; για να ξανακλέψουν την ψήφο του Ελληνικού λαού.
    Ο κατήφορος πού έχει πάρει το πολιτικό σύστημα στην χώρα μας είναι τραγικός και θα κοστίσει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα πολύ οδυνηρά στην χώρα μας και στον Ελληνικό λαό.

    Ταπείνωση.
    Αυτό το συναίσθημα θα έπρεπε λογικά να είναι το κυρίαρχο μέσα στον ελληνικό λαό.
    Κι όμως δεν είναι. Εδώ υπάρχει ένα δείγμα.
    http://www.zougla.gr/politiki/article/ti-edikse-i-kalpi-tis-diadiktiakis
    Αν το θεωρήσουμε αξιόπιστο τότε (Στο ερώτημα εάν ο πρωθυπουργός έπρεπε να συμφωνήσει ή να διακινδυνεύσει την έξοδο της χώρας από το ευρώ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, το 64% θεωρεί ότι έπρεπε να αποδεχθεί τον επώδυνο συμβιβασμό ενώ το 31% να πάει σε ρήξη και να ρισκάρει την έξοδο της χώρας από το κοινό νόμισμα.). βλέπουμε ότι η κοινωνία άγεται και φέρεται από τις ανάγκες τις στιγμής ,από τις αυταπάτες πού του καλλιεργούν έντεχνα τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης ( Τηλεόραση ,ράδιο, έντυπα ,εφημερίδες κλπ – Μελετώντας ποιοι έχουν στα χέρια τους αυτά τα μέσα και τι ρόλο παίζουν) ,από φοβίες ,από έλλειψη παιδείας και από βλακεία.
    Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ότι η ΕΟΚ ενδιαφέρεται για την ευμάρεια όλων των κρατών. Ανατρέχοντας τα πιο απλά βιβλία ιστορίας για την Γερμανία σαν αποικιοκρατική δύναμη πού ήταν και πού διεκδίκησε αιματηρά δύο φορές την κυριαρχία του κόσμου, τι μας κάνει να πιστέψουμε ότι άλλαξε το DNA της;
    Επειδή αυτό διακηρύσσουν οι Γερμανοί ; Η αλήθεια δεν παύει να υπάρχει όταν την αγνοούμε. Ζωτικό χώρο ψάχνανε και τότε και τώρα για τις εξαγωγές τους υπό μορφή εμπορευμάτων και κεφαλαίου.
    Στην Εξελικτική αλυσίδα του Ανθρώπου (Ο Άνθρωπος είναι το μόνο σωζόμενο υποείδος του Homo sapiens( άνθρωπος ο σοφός), έχουμε στην νεώτερη εποχή μας ένα καινούργιο υποείδος το οποίο εξαπλώθηκε με ταχείς ρυθμούς – Τον καταναλωτικό άνθρωπο (Homo Consumer ).
    Τον Άνθρωπο της εύκολης, γρήγορης υλικής και πνευματικής τροφής. Όλα σερβιρισμένα και έτοιμα από τα ταχυφαγεία, από την τηλεόραση, τα περιοδικά κλπ. Κυνηγώντας Ανεμόμυλους κρίνουν τόσο τη δική τους επιτυχία όσο και των τρίτων βάσει της ποσότητας και της ποιότητας των αποκτημάτων που συσσωρεύουν (Richins & Rudmin).
    Με δύο λόγια ένα δίποδο ζώο με τα ελαττώματα της καπιταλιστικής τεχνολογικής εποχής μας.
    Ποιος θα νικήσει τελικά ; Ο Άνθρωπος ή ο Homo Consumer ;
    Οψόμεθα.

    * Γιατί δεν υπογράφουν
    Για όλα αυτά υπάρχει ένας τεράστιος λογαριασμός, που βασίζεται σε διεθνείς αποφάσεις, αλλά η Γερμανία υπεκφεύγει, υποστηρίζοντας ότι δεν είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση και γι΄ αυτό δεν υπογράφει Συνθήκη Ειρήνης με την Ελλάδα, διότι τότε θα πρέπει να καταβάλει άμεσα τα χρέη αυτά. Σύμφωνα με τον Μανώλη Γλέζο αυτή πρέπει να είναι η κεντρική επιδίωξη της Ελλάδας.
    Την άποψη αυτή υποστηρίζει και ο καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος (3), ο οποίος επισημαίνει ότι «το 1953, με τη Συμφωνία του Λονδίνου, δεν «χαρίσθηκαν» στη Γερμανία οι οφειλές της λόγω πολεμικών αποζημιώσεων, όπως η γερμανική πλευρά “τεχνηέντως” φαίνεται να διατείνεται. Η Συμφωνία αυτή απλώς έθεσε «σε αδράνεια» τις οφειλές της Γερμανίας ως την υπογραφή, κατά το Διεθνές Δίκαιο (Δίκαιο του Πολέμου) “Συμφώνου Ειρήνης” μεταξύ της τελευταίας και των Δυνάμεων που νίκησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται νομικώς για ένα είδος “αναβλητικής αίρεσης” (lato sensu) σχετικά με την εξόφληση των υποχρεώσεων της Γερμανίας, επειδή τότε θεωρήθηκε ότι αυτή δεν διέθετε –πρωτίστως λόγω της διαίρεσής της σε Δυτική και Ανατολική- την κατά το διεθνές δίκαιο απαιτούμενη πολιτειακή υπόσταση για ανάληψη και εκπλήρωση συναφών υποχρεώσεων». Η ικανότητα σύναψης «Συμφώνου Ειρήνης» επήλθε το 1990 και τότε υπογράφηκε το λεγόμενο «Σύμφωνο 2 + 4» μεταξύ της ενωμένης πλέον Γερμανίας και ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Γαλλίας και Αγγλίας. Ο Παυλόπουλος υποστηρίζει πως «καλύπτει, λόγω της νομικής φύσης του αλλά και γενικότητάς του, και τα μη συμβαλλόμενα πλην όμως παθόντα από την γερμανική κατοχή κράτη, όπως η Ελλάδα».

    **Από το βιβλίο ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙ∆ΕΙΑΣ Το συναίσθημα της τιμής αποτελεί ένα από τα κίνητρα των ανθρωπίνων πράξεων και της ανθρώπινης συμπεριφοράς γενικότερα, και ίσως το σπουδαιότερο, αφού η τιμή, η υπόληψη, το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια γίνονται η αιτία και το κίνητρο που υπαγορεύει στον άνθρωπο το πρακτέον. Το συναίσθημα αυτό της τιμής, είτε αφορά στο άτομο είτε στο λαό, αποβαίνει ο ρυθμιστής της συμπεριφοράς του και το βασικό αίτιο της τύχης του. Μάλιστα η υστεροφημία, σε ό,τι αφορά στα ιδεώδη και στα ιδανικά, εξαρτάται από το βαθμό λειτουργίας της υπόληψης και του φιλότιμου.

pingbacks / trackbacks
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ