Ο καλύτερος εταίρος των εκβιαστών

Του Δημήτρη Καζάκη

Ο κ. Τσίπρας ξεπέρασε κάθε προηγούμενο ενδοτισμού, ιδιωτέλειας και εμπαιγμού. Δίκαια η Die Welt έγραφε με πηχαίους τίτλους την επομένη της ψήφισης του πρώτου μέρους της συμφωνίας θανάτου για την Ελλάδα, ότι για Ευρώπη δεν υπάρχει κανένας καλύτερος εταίρος από τον Τσίπρα. Ποιός άλλος στην Ελλάδα θα μπορούσε να περάσει μια τόσο επωνείδηστη συμφωνία με τόσο λίγες αντιδράσεις; Ειλικρινά ποιός άλλος; Μόνο η αριστερά του Τσίπρα.

Στο μυαλό μας ήρθε η παλιά ρήση του βαρώνου της Fiat Ανιέλι που κάποτε είχε πει: Ό,τι δεν μπορείς να περάσεις με τη δεξιά, βάζεις την αριστερά να το περάσει. Η δήλωση αυτή αφορούσε στην αριστερή κυβέρνηση Νταλέμα, που στήθηκε το 1998 για να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί η Ιταλία ως ορμητήριο του ΝΑΤΟ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και να κάμψει κάθε λαϊκή αντίσταση για την ένταξη της Ιταλίας στο ευρώ. Η κυβέρνηση Νταλέμα κράτησε για 427 ημέρες και έσβησε οριστικά την αριστερά από τον πολιτικό χάρτη της Ιταλίας. Όχι άδικα.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα με τον Τσίπρα, αλλά δυστυχώς ο ελληνικός λαός και η πατρίδα δεν θα την σκαπουλάρει τόσο εύκολα. Η αριστερά του Τσίπρα και των συντρόφων του δεν έχει τελειώσει ακόμη την αποστολή της. Τις ημέρες της συμφωνίας θανάτου, ο υπουργός εξωτερικών επ' ονόματι Ν. Κοτζιάς επέλεξε ουσιαστικά να αναγνωρίσει το Κόσοβο και να ανοίξει μ' αυτό τον τρόπο άλλο ένα μέτωπο απειλών για την εθνική ακεραιότητα της χώρας.

Να μου το θυμηθείτε. Η αριστερά του Τσίπρα και των συντρόφων του άρχισε με το να βάλει πλάτες στην ξεθεμελίωση της καταρέουσας ελληνικής οικονομίας και θα τελειώσει με τον εθνικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας. Άλλωστε οι κύριοι αυτοί δεν ήταν ποτέ πατριώτες, δεν έχουν ιδέα του τι σημαίνει πατρίδα. Είναι Ευρωπαίοι κι επομένως μια διαλυμένη, καθημαγμένη και κατακερματισμένη Ελλάδα δεν σημαίνει απολύτως τίποτε σ' αυτούς, αρκεί να παραμένει προσάρτημα της δικής τους Ευρώπης, της Ευρώπης του νέου άξονα, της Ευρώπης των Ράιχ.

«Με ειλικρίνεια θέτω το ερώτημα σε όσους ψηφίζουν: ο εκβιασμός θεωρείτε ότι είναι πραγματικός ή πλαστός; αν θεωρείτε ότι είναι πλαστός, είμαι ανοιχτός να ακούσω εναλλακτικές και να προχωρήσουμε. Αν θεωρείτε ότι είναι πραγματικός, τότε δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να μοιραστούμε όλοι το βάρος αυτής της ευθύνης,» έλεγε στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας στις 15/7.

Τι μας λέει ο εν λόγω κύριος; Ό,τι εκβιάστηκε και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δηλαδή ομολογεί ότι παραβιάστηκε ο σκληρός πυρήνας του διεθνούς δικαίου, αλλά και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του ελληνικού κράτος δηλώνει ότι δεν μπορεί παρά να ενδώσει στον εκβιασμό. Κοιτάξτε που καταντήσαμε σαν λαός και σαν χώρα. Να μας λένε οι πρωθυπουργοί μας κατάφατσα ότι εκβιάζονται κι επομένως το πιο φυσικό γι' αυτούς είναι να υποχωρήσουν και να παραδώσουν πατρίδα και λαό στη σφαγή.

Καταλυθήκαμε ακόμη και σαν έθνος, διότι κανένα κυρίαρχο έθνος, κανένας λαός δεν θα αποδεχόταν τέτοια ατιμωτική συνθηκολόγηση από τους κυβερνήτες του. Και μάλιστα με την δικαιολογία ότι ο κ. Τσίπρας δεν βλέπει άλλη εναλλακτική. Μα είναι ποτέ δυνατό να μην υπάρχει εναλλακτική του εκβιασμού;

Με το δόγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ

Το δόγμα δεν υπάρχει εναλλακτική, There is no Alternative, το έκανε πασίγνωστο η Μάργκαρετ Θάτσερ καθώς σάρωνε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 κάθε κοινωνικό και πολιτικό δικαίωμα που στεκόταν εμπόδιο στην απελευθέρωση των αγορών. Ήταν το λάιτ μότιφ του πολιτικού της credo, το οποίο ανέδυε τη βαριά δυσοσμία του μεσαίωνα.

Η αλήθεια είναι ότι το δόγμα αυτό εντυπώθηκε στην ιστορία από την αρχαιότητα κάθε φορά που η αδίστακτη τυραννία αποτελούσε τη μόνη διέξοδο όταν τα συμφέροντα των λίγων βρίσκονταν υπό απειλή. Κάθε φορά που ένας δικτάτορας, ή τύραννος ανερχόταν για να θάψει τις δημοκρατικές προσδοκίες του απλού κόσμου, αλλά και τα αιτήματά του, το δόγμα αυτό ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Όσο σκληρή κι αν είναι η τυραννία, δεν υπάρχει εναλλακτική. Έτσι πάντα έλεγαν οι απολογητές της.

Ο Μακιαβέλι, ένας από τους πιο γνωστούς θιασώτες του απολυταρχικού αυτού δόγματος, έγραφε στο Discorsi sui primi dieci libri di Tito Livio: "Ισχυρίζομαι ότι δημοκρατίες που, όταν βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο, δεν προσφεύγουν σε μια δικτατορία, ούτε σε κάποια άλλη ανάλογη μορφή αρχής, τότε θα καταστρέφονται πάντα όταν επέρχεται κάποια σοβαρή απειλή." Όπως ισχυρίζεται ο Μακιαβέλι, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική, non est alternative.

Η δημοκρατία στην οποία αναφέρεται ο Μακιαβέλι δεν ήταν ποτέ η δημοκρατία σύφωνα με την των Αθηναίων Πολιτεία. Ήταν η δημοκρατία όπου οι "πρίγκιπες είναι ανώτεροι από τον λαό στην κατάρτιση νόμων, κωδίκων πολιτικής ζωής, συνταγμάτων και νέων θεσμών, ενώ ο λαός είναι πολύ ανώτερος στο να διατηρεί ό,τι έχει συσταθεί και το οποίο προσθέτει αναμφίβολα στη δόξα εκείνων που τα έχουν καθιερώσει." Δηλαδή ο λαός είναι ανώτερος όταν σπαταλά τον ιδρώτα του και το αίμα του για τη διατήρηση της εξουσίας των πριγκήπων. Μόνο που ο λαός σε μια τέτοια μακιαβελική δημοκρατία δεν είναι πολίτης, αλλά υπεξούσιος, υπήκοος, υποταχτικός.

Αυτή τη δημοκρατία κληρονομήσαμε με τη μορφή του κοινοβουλευτισμού, που στην πατρίδα μας έχει πάρει τη χειρότερη και πιο διεφθαρμένη μορφή του. Ο Αλέξανδρος Σβώλος, ο πρύτανης της δημοκρατικής συνταγματικής σκέψης στην Ελλάδα, αυτή τη δημοκρατία ονόμαζε πολιτική. Κι έλεγε:

"Η σύγχρονος δημοκρατία είναι πολιτική, αλλά δεν έγινεν ακόμη κοινωνική. Στερείται εξ αντικειμενικών λόγων κοινωνικής αλληλεγγύης. Διότι εις το περιεχόμενόν της δεν ανευρίσκεται η ενότης αλλ' επί μάλλον και μάλλον η διάκρισις της κοινωνίας εις αντιπάλους τάξεις και η υπεροχή της αστικής τάξεως. Και η δημοκρατία, υπό την πίεσιν της κρίσεως, τείνει να ταυτισθή μάλλον ή ήττον με ωρισμένην τάξιν. Δι' αυτό και φέρεται μοιραίως προς την ενίσχυσιν του Κράτους δια την συντήρησιν της αρχούσης τάξεως και την απομάκρυνσιν των κατά της υπεροχής της, από την αυτοδύναμον ανάπτυξιν της κοινωνίας, δημιουργημένων κινδύνων, ειδηκώτερον δε δια την εξουδετέρωσιν των συνεπειών του λαϊκού ελέγχου επί της ασκήσεως των τόσον εκτεταμένων, σήμερον, αρμοδιοτήτων της πολιτικής εξουσίας."

Και σημείωνε: "Η κατάλυσις των βάσεων, ή των εγγυήσεων του συστήματος των ατομικών ελευθεριών, αποτελούντος στοιχείον ολοκληρωτικόν της φιλελευθέρας δημοκρατίας, σημαίνει καίριαν ελάττωσιν της δυναμικότητας των ασθενεστέρων τάξεων εν τω αγώνι προς την άρχουσαν." Αυτά γράφονταν το 1933, όταν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες γεννούσαν τον φασιστικό και ναζιστικό ολοκληρωτισμό καθώς non est alternative, δεν υπήρχε εναλλακτική λύση.

Οι δυό επιλογές του Τσίπρα

Ο Τσίπρας λοιπόν είχε δυο επιλογές. Να πει ΟΧΙ στον εκβιασμό και να καλέσει τον ελληνικό λαό να υπερασπιστεί τις ελευθερίες και την πατρίδα του με κάθε δυνατό μέσο και τρόπο. Η δημοκρατία και η πάλη του λαού δεν αναγνωρίζει μονόδρομους, ακόμη κι αν οι Ευρωπαίοι εκβίαζαν με πόλεμο.

Αυτό όμως θα έθετε σε κίνδυνο όχι την Ελλάδα, αλλά το καθεστώς δοσιλογισμού και κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατίας στην Ελλάδα. Θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο ολόκληρο το οικοδόμημα της ανελεύθερης νέας Ευρώπης του Ράιχ. Κι επομένως θα έθετε υπό άμεση απειλή τον ολοκληρωτισμό των αγορών που σήμερα δεν αναγνωρίζουν σύνορα, συγκροτημένα και κυρίαρχα κράτη, λαούς με αυτοδιάθεση, ανθρώπινα δικαιώματα.

Είπε ΝΑΙ με την ίδια δικαιολογία που χρησιμοποιεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα κάθε επίδοξος δικτάτορας, ή τύραννος: non est alternative, δεν υπάρχει εναλλακτική. Η ιστορία δείχνει ότι πρωθυπουργός που προσχώρησε τόσο ανοιχτά στη λογική Μακιαβέλι, το κάνει όχι από φόβο των ισχυρών, αλλά γιατί τρέμει την ανεξάρτητη και αυτόβουλη δράση του λαού. Κι επομένως είναι ικανός για τα χειρότερα. Για τα πολύ-πολύ χειρότερα.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΝΑΠΟΔΑ, τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 2015

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

 

2 Σχόλια
  • Χρήστος

    Τρία ποιήματα που αφορούν την σημερινή Ελλάδα από τον Καβάφη τον Βάρναλη και τον Παλαμά.

    Κωνσταντίνος Καβάφης «Περιμένοντας τους Βαρβάρους»

    — Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
    Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
    — Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
    Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
    Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
    Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
    Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
    —Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
    και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
    στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
    Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
    Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
    τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
    για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
    τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
    — Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
    σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
    γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
    και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
    γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
    μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
    Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
    και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
    —Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
    να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
    Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
    κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
    — Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
    κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
    Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
    κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
    Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
    Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
    και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

    ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ
    Η τραγικότητα του ξεπεσμένου ηθικά και ψυχικά ανθρώπου, ο οποίος συνειδητοποιεί ότι η ύπαρξή του είναι ανώφελη, γι' αυτό και είναι πρόθυμος να υποταχθεί και να παραδοθεί στον ισχυρό, θεωρώντας τον ως τη μόνη ελπίδα σωτηρίας του.

    (http://www.odyssey.com.cy/main/default.aspx?tabID=145&itemID=1818&mid=1425)

    Μια κοινωνία σε αδιέξοδο γιατί έχει ήδη πεθάνει, αλλά η ανάγκη να συνεχίσει να υπάρχει με οποιονδήποτε τρόπο οδηγεί στην αναζήτηση πρόχειρης και γρήγορης λύσης, οποιασδήποτε λύσης...
    Ταυτόχρονα και μία γερή υπενθύμιση, πως οι λύσεις δεν μπορεί ποτέ να είναι εξωτερικές, δηλαδή άσχετες με τα γνωρίσματα και τα χαρακτηριστικά του ίδιου του προβλήματος, οι λύσεις και οι αλλαγές είναι απαραίτητο να αναζητηθούν εντός των τειχών, από δυνάμεις εσώτερες, από τα ίδια τα αποθέματα της κοινωνίας. Μοιάζουν λίγοι αυτοί οι βάρβαροι σαν τον από μηχανής θεό που ένας μοιρολάτρης και αποχαυνωμένος λαός αναμένει να δώσει λύση μαγική (θαύμα: δηλαδή απίθανο..) και μέσα από μια απλή αλλαγή φρουράς να γεννηθεί νέα ελπίδα πως κάτι θ αλλάξει. Ψευδαίσθηση λοιπόν, αυταπάτη, απλή παράταση στον επερχόμενο θάνατο.
    Κ’ έπειτα το τελευταίο δίστιχο, αυτό το τόσο παροιμιώδες και αφομοιωμένο πλέον στην καθημερινή γλώσσα με άπειρες παραλλαγές: … Και τώρα, τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.. Με άλλα λόγια: και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς ψευδαισθήσεις, πώς θα αντιμετωπίσουμε την συνειδητοποίηση της ίδιας μας τής ασημαντότητας, της ανυπαρξίας;
    Γιατί βεβαίως η παρουσία των βαρβάρων ακόμη και ως απειλή δίνει αξία στον απειλούμενο, τον διατηρεί ζωντανό, τον υποχρεώνει σε μία κάποια αντίδραση. Μα είμαστε τόσο ασήμαντοι πια, που ούτε και οι βάρβαροι (που θαμπώνονται από τα μπιχλιμπίδια), δεν μας καταδέχονται;
    http://tasakos.com/2015/01/13/μέρος-δεύτερο-κωνσταντίνος-καβάφης-τ/

    ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ
    Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
    μες σε καπνούς και σε βρισές
    (απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
    όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·
    εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
    να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

    Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
    και κάπου εφτυούσε καταγής.
    Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
    το βάσανο είναι της ζωής!
    Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
    άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

    Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
    και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
    Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
    γαρούφαλα του δειλινού,
    λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
    χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!
    Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
    παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
    τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα
    στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
    στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
    κ’ η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

    ― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
    ― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
    ― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
    ― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
    Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
    δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.
    Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
    πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
    Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
    όπου μας έβρει μας πατεί.
    Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
    προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

    Το ποίημα περιγράφει την αθλιότητα της ζωής των μοιραίων, δηλαδή των ανθρώπων εκείνων που έχουν αποδεχτεί την άσχημη μοίρα τους και δεν κάνουν τίποτα για να την αλλάξουν...
    Στην πέμπτη ενότητα οι μοιραίοι προσπαθούν να βρουν την αιτία της δυστυχίας τους. Προτείνουν διάφορες αιτιολογίες, αλλά καμιά δεν τους ικανοποιεί. Κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το πρόβλημά τους και κανένας δεν έχει μιλήσει για απόδοση ευθυνών.
    Μην μπορώντας λοιπόν οι μοιραίοι να βρουν την αιτία για την οποία βασανίζονται τόσο από τη ζωή, σκύβουν μοιρολατρικά το κεφάλι τους στη γη και αφήνουν τον κάθε δυνατό να τους πατά σαν σκουλήκια και να μην τους υπολογίζει. Το μόνο που κάνουν είναι να περιμένουν δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι να γίνει "κάποιο θαύμα" που θα τους σώσει.
    Επειδή όμως τα θαύματα δε γίνονται, δεν πρόκειται ποτέ να γλιτώσουν από τη δυστυχία και τα βάσανά τους. Ο ποιητής διαπιστώνει ότι πρόκειται για ανθρώπους δειλούς, που δεν έχουν καθόλου αποφασίσει να ξεφύγουν από τη μοίρα τους.
    Στόχος του βασικά είναι να τους κάνει να ξυπνήσουν, να συνειδητοποιήσουν επιτέλους την κατάσταση στην οποία βρίσκονται και να επιχειρήσουν μια κοινωνική επανάσταση, που θα τους οδηγήσει στη σωτηρία.

    ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ
    Οι άνθρωποι πρέπει να αγωνίζονται και να προσπαθούν να αλλάξουν τη ζωή τους, αντιδρώντας απέναντι στις κοινωνικές αδικίες και την κοινωνική ανισότητα. Η μοιρολατρία και η παθητική στάση δε βοηθάει στην επίλυση των προβλημάτων της ζωής. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που φτιάχνουν τη μοίρα τους, γι' αυτό και πρέπει μόνοι τους να αφυπνιστούν και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

    http://www.odyssey.com.cy/main/default.aspx?tabID=145&itemID=1814&mid=1423

    Γύριζε (1908)
    Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
    ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,
    ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.
    Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια.
    Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
    κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
    Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
    Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
    Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
    ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
    κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
    τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.
    Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
    καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
    λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
    κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!
    Κωστής Παλαμάς.

    Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε το 1908 από τον Κωστή Παλαμά, όπου περιγράφει με δραματικό τρόπο την απόγνωση του για την κατάντια της χώρας.
    Στην αρχή του 20ου αιώνα, η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη, ταπεινωμένη και διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά. Μόλις στεκόταν στα πόδια της με την οικονομική “βοήθεια”-με το αζημίωτο φυσικά- των ξένων, στους οποίους είχε ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία. Ανίκανοι πολιτικοί ηγέτες κι ένας ταλαιπωρημένος λαός, που πολιτικάντηδες δημαγωγοί εύκολα τον έσερναν από τη μύτη- συνέθεταν ένα ζοφερό σκηνικό.
    Έπειτα θα ακολουθούσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913) ...

  • Χρήστος

    Και ένα ποίημα ακόμα του Σουρή.

    Το ποίημα αυτό ο Γ.Σουρής το έγραψε κατά τη χρεοκοπία του 1893, επί πρωθυπουργίας Χαρίλαου Τρικούπη. Kι ομως μετά από τόσα χρόνια…παραμένει επίκαιρο!
    «Ποιος είδε κράτος λιγοστό»
    Ποιος είδε κράτος λιγοστό
    σ' όλη τη γη μοναδικό,
    εκατό να εξοδεύει
    και πενήντα να μαζεύει;

    Να τρέφει όλους τους αργούς,
    νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
    ταμείο δίχως χρήματα
    και δόξης τόσα μνήματα;

    Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
    και να σε κλέβουν φανερά,
    κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
    τον κλέφτη να γυρεύουνε;

    Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
    ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
    οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
    δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

    Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
    κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
    Κι από προσπάππου κι από παππού
    συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

    Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
    να παριστάνει τον ευρωπαίο.
    Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
    στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

    Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
    ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
    Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
    λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

    Και ψωμοτύρι και για καφέ
    το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
    Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
    σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

    Δυστυχία σου, Ελλάς,
    με τα τέκνα που γεννάς!
    Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
    τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ