Πρέπει να γίνει ΑΜΕΣΑ το άνοιγμα στην κοινωνία - Δ. Μενδρινός - Π. Θήρας

Διανύουμε την πιο ασταθή, όσο αφορά τις πολιτικές εξελίξεις, περίοδο των τελευταίων 5 ετών. Τα γεγονότα τρέχουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από όσα μπορεί ο καθένας από εμάς να αντιληφθεί και αυτό κάνει την οποιαδήποτε πρόβλεψη σχεδόν αδύνατη. Οι βάσεις, ωστόσο, για πολιτική σκέψη που έχουν δημιουργηθεί είναι, κατά την γνώμη μου, οι εξής:

1) Με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ο ελληνικός λαός απέδειξε, στην πλειοψηφία του, ότι δεν τρομοκρατείται εύκολα και δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει άλλο την κρίση που άλλοι δημιούργησαν. Με την ψήφο του έριξε την κυβέρνηση Παπανδρέου, την κυβέρνηση Παπαδήμου, την  κυβέρνηση Σαμαρά και είπε ΟΧΙ σε νέα μνημόνια. Αργά και βασανιστικά περιμένει να του δοθεί το δικαίωμα να ψηφίσει και να στείλει το μήνυμα του σε οποιονδήποτε τον κοροϊδεύει, τον προδίδει, εφαρμόζει μνημόνια και επιδιώκει να του στερήσει το δικαίωμα της επιβίωσης.

2) Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε περίτρανα ότι λύση μέσα στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, υπέρ της πλειοψηφίας του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει. Έχει, λοιπόν, ανοίξει στην ελληνική κοινωνία η συζήτηση για το αν πρέπει ή όχι να μείνουμε στο ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ζυμώσεις που γίνονται στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας και οι γενικές συνελεύσεις που γίνονται σε πολλές πόλεις της χώρας με κεντρικό σύνθημα το ΟΧΙ έχουν ως ζητούμενο το πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητα του λαού στο πλαίσιο του πώς θα βγούμε από την Ευρωζώνη και την ΕΕ και του πώς θα προετοιμαστεί η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων για αυτή την έξοδο.

3) Στις συζητήσεις στα ΜΜΕ οι υπέρμαχοι των μνημονίων ταπεινώνουν τους, μέχρι πρότινος, «αριστερούς» αντιμνημονιακούς. Η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι γεγονός και εφόσον η ψήφιση του 3ου, «αριστερού» αυτή τη φορά, μνημονίου πρέπει να γίνει με την βοήθεια ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού δίνει το περιθώριο εξευτελισμού των στελεχών της κυβέρνησης που αρχίζουν δημόσια να υιοθετούν τα επιχειρήματα της μνημονιακής πλευράς περί μονοδρόμων, αναγκαστικών αποφάσεων για το καλό της χώρας και της καταστροφής που θα έχει η επιλογή της ρήξης και της εξόδου από το ευρώ. Ωστόσο, παρατηρείται, για πρώτη φορά, ένας πολιτικός παραλογισμός όπου βουλευτές που έχουν ψηφίσει ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ, να καλούν τον λαό σε αντίσταση και ανατροπή της δικής τους ψήφου.

4) Οι δυνάμεις που συμφωνούν στην διαγραφή του χρέους, στην έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθούν να βρουν, μετά από τρία(3) χρόνια(!) ένα κοινό πλαίσιο συμφωνίας ώστε να δημιουργεί ο αντίπαλος πόλος. Ιδεολογικές αγκυλώσεις, προσωπικές διαφορές σε επίπεδο ηγεσιών και η διαφορετική αντίληψη της πολιτικής πραγματικότητας αποτελούν τα αναχώματα σε τέτοια μέτωπα. Ωστόσο, το μήνυμα του ΟΧΙ που έστειλε ο ελληνικός λαός αποτελεί την αφετηρία υπερπήδησης των όποιων εμποδίων.

5) Οι Έλληνες δυσκολεύονται να αποδομήσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ένας λόγος είναι ότι διατηρείται ακόμα μια πελατειακή εξάρτηση ιδιαίτερα με εκείνο το κομμάτι των πολιτών που δεν έχουν ισοπεδωθεί, ακόμα, από τις μνημονιακές πολιτικές. Έτσι, δίνονται ακόμα, από τους πολιτικούς, υποσχέσεις ότι οι συνθήκες θα βελτιωθούν και προσφέρεται η ψευδαίσθηση ότι κάποιοι θα γλυτώσουν. Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι  είναι δύσκολο, για πολλούς, να αποδεχθούν ότι τα πρόσωπα εκείνα που εμπιστευόντουσαν, στήριζαν και ακολουθούσαν διαπράττουν πραξικοπήματα εις βάρος της λαϊκής κυριαρχίας και γι αυτό πρέπει να θεωρούνται δωσίλογοι και προδότες. Ένας τρίτος λόγος είναι ότι η αποτυχία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα άλλοθι για κινηματική απραξία εκφράζοντας την λογική ότι «εφόσον δεν τα κατάφερε και αυτή η κυβέρνηση τότε δεν μπορεί να γίνει τίποτα». Ωστόσο, αυτό που έχει καταγραφεί τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας και της συμπύκνωσης του ιστορικού χρόνου, είναι ότι οι αυταπάτες καταρρίπτονται με γρήγορο ρυθμό. Έτσι πρέπει να θεωρείται δεδομένη η αλλαγή στην θεώρηση του πολιτικού συστήματος.

6) Στους τρεις(3) πρώτους μήνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε στασιμότητα σε κάθε μορφή κινητοποίησης και διεκδίκησης από την μεριά των συνδικαλιστικών σωματείων. Ο κύριος λόγος είναι ότι τα διοικητικά τους συμβούλια αποτελούνταν τόσο από συνδικαλιστικές παρατάξεις προσκείμενες στα μνημονιακά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) όσο και από παρατάξεις προσκείμενες στην «Αριστερά» (κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ) που είχαν βασικό στόχο να  καθησυχάζουν την βάση και να μεταθέτουν κάθε αίτημα στο μέλλον. Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η μη προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων στο διάστημα αυτό. Δυστυχώς, ο έλεγχος των σωματείων παραμένει και σήμερα στα ίδια διοικητικά συμβούλια και πρέπει να θεωρείται εξαιρετικά δύσκολος ο συντονισμός τους και η κοινή τους εναντίωση απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές που θα εφαρμόσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή μια πιθανώς μελλοντική κυβέρνηση από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΝΔ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ.

7) Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του λαού μας που έχει γονατίσει από τα μνημόνια και στέκει ανήμπορο να σηκωθεί όρθιο και να αγωνιστεί. Το κομμάτι αυτό που έχει ως βασική του επιδίωξη την καθημερινή του επιβίωση είναι δύσκολο να αντιληφθεί το γενικότερο πλάνο αλλά δείχνει έτοιμο να ακολουθήσει ένα ρεύμα αισιοδοξίας και ελπίδας.

8) Η αποχή τόσο στις τελευταίες δύο(2) εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 και του 2015 όσο και στο δημοψήφισμα άγγιξε το 37%, ποσοστό ιδιαίτερα υψηλό που ίσως να δείχνει ότι ένα σημαντικό μέρος του λαού μας δεν πιστεύει πια στις εκλογικές αναμετρήσεις και συνειδητά απέχει ή δεν έχει εμπνευστεί από μια πολιτική δύναμη που θα του δώσει το κίνητρο να ψηφίσει.

9) Αρχίζει να γίνεται αντιληπτό από τους Έλληνες ότι η Πατρίδα μας βρίσκεται υπό κατοχή με οικονομικούς και πολιτικούς όρους. Και μόλις γίνει κτήμα του καθενός ότι ο αγώνας είναι πρώτα και κύρια εθνικοαπελευθερωτικός τότε μπορεί να επιτευχθεί η Ενότητα του λαού μας.

10) Οι πολίτες εκείνοι που αναζητούν διέξοδο και θα αποτελέσουν τον καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων έχουν ήδη πάρει, μετά από πέντε(5) χρόνια, την απόφασή τους και έχουν ενταχθεί σε έναν πολιτικό φορέα, σε μια συλλογικότητα, σε ένα κίνημα. Οι ανένταχτοι αλλά παράλληλα προβληματισμένοι πολίτες δύσκολα θα πάρουν την απόφαση απέναντι σε οποιαδήποτε ένταξη αλλά παρακολουθούν τα τεκταινόμενα και θα ακολουθήσουν όταν και όποτε δοθεί η τελική μάχη υπέρ της πλειοψηφίας του λαού.

Στο παραπάνω πλαίσιο καλείται το ΕΠΑΜ να επιβεβαιώσει τον λόγο ύπαρξης τουότι μπορεί δηλαδή να αποτελέσει την ευρύτερη δυνατή κοινωνικοπολιτική συμμαχία του ίδιου του λαού, η οποία να υπερβαίνει τις διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής ταυτότητας στις γραμμές του, να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Ωστόσο, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι για ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτείται προσήλωση, υπομονή, επιμονή αλλά πρώτα και κύρια ανθρώπινο δυναμικό. Και ενώ στα τρία(3) πρώτα στοιχεία τα μέλη του ΕΠΑΜ έχουν κάνει την υπέρβαση, ωστόσο η αριθμητική δύναμη μας αποτελεί το πιο βασικό εμπόδιο στον ζητούμενο στόχο. Στο σημείο αυτό οφείλω να επισημάνω ότι δεν εκτιμώ ότι το ΕΠΑΜ θα αυξηθεί αριθμητικά τουλάχιστον στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αλλά ακόμα και όταν συμβεί αυτό θα είναι δύσκολη η προσαρμογή των νέων μελών σε μια πολιτική λύση την οποία οι υπόλοιποι την συζητάμε και την ζυμώνουμε εδώ και τέσσερα(4) χρόνια. Άρα θα πρέπει να αναζητηθεί εναλλακτικός τρόπος δράσης και οργάνωσης.

Και κάπου εδώ είναι απαραίτητη η κριτική απέναντι στην διαδικασία που ακολουθήθηκε και στην πολιτική απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου του ΕΠΑΜ. Αυτά που έχω να παρατηρήσω είναι:

1) Χρησιμοποιήθηκε το επιχείρημα των «κρίσιμων συνθηκών», ότι επίκειται η «μάχη των μαχών», ότι ζούμε εν μέσω πολέμου ώστε να δικαιολογηθεί η άρση της ισότητας μεταξύ των μελών του ΕΠΑΜ και να δοθούν αυξημένες αρμοδιότητες σε λίγους ανθρώπους. Το γεγονός αυτό από μόνο του, σε κάποιον εκτός ΕΠΑΜ που δεν γνωρίζει πρόσωπα και τον μέχρι τώρα τρόπο λειτουργίας του Μετώπου, θυμίζει τις έκτακτες συνθήκες που επικαλούνται κατά καιρούς οι κυβερνώντες για να περάσουν τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και τα κατεπείγοντα νομοσχέδια.

2) Το αποτέλεσμα του Συνεδρίου φαινόταν, κατά την γνώμη μου, από την αρχή αναπόφευκτο. Την 1η μέρα αποφασίστηκε ότι δεν θα συζητηθούν καταστατικές αλλαγές, την 2η μέρα ψηφίστηκε η πρόταση του συν. Καζάκη που προέβλεπε άρση άρθρων του καταστατικού και πυραμιδική δομή και την 3η μέρα εκλέχθηκαν όσοι είχαν προταθεί από τον ίδιο. Είμαι βέβαιος, ότι αν μια τέτοια πρόταση είχε τεθεί έγκαιρα για συζήτηση στους πυρήνες τότε θα είχε απορριφθεί όχι ως προς το πολιτικό της περιεχόμενο αλλά ως προς την προτεινόμενη οργανωτική δομή. Στο σημείο αυτό με προβλημάτισε το γεγονός ότι τα δύο(2) αυτά μέρη (πολιτική εκτίμηση-οργανωτική πρόταση) αντιμετωπίστηκαν ως ένα(1) και δεν έγινε διαχωρισμός τους. Το επιχείρημα ότι ο συντάκτης δεν το επιθυμούσε δεν με έπεισε. Έχω την πεποίθηση ότι κάθε τι που λέμε και κάθε τι που κάνουμε το προσφέρουμε στο σύνολο και δεν διεκδικούμε καμιά πατρότητα σε ιδέες και προτάσεις.

3) Έγινε αντιληπτό σε κάθε εξωτερικό παρατηρητή ότι σε ένα Μέτωπο που ιδρύθηκε ως οριζόντια οργάνωση και με την δέσμευση ότι αποτελείται από «…απλούς αγωνιστές χωρίς διαχωρισμούς ιεραρχίας, χωρίς ηγέτες και ηγετίσκους, χωρίς επώνυμους παράγοντες, ή ιδρυτές και πεφωτισμένους καθοδηγητές…» που δεν περιμένουν ειδική πρόσκληση συμμετοχής, υπάρχουν μετά από 4 χρόνια, πάρα πολλά μέλη που αναζητούν αρχηγούς και καθοδηγητές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το απόγευμα της τελευταίας μέρας του Συνεδρίου όπου στο ενδεχόμενο μη συμμετοχής του συν. Καζάκη στην νέα Πολιτική Γραμματεία, κόντεψε να τελειώσει το Συνέδριο δίχως εκλογή οργάνων αφού ο ένας μετά τον άλλο οι σύνεδροι απέσυραν την υποψηφιότητα τους. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσω ότι το 1ο σκέλος της Πολιτικής απόφασης όπως και η ίδια η τοποθέτηση του συν. Καζάκη στο Συνέδριο περιέγραφε ότι η νέα Πολιτική Γραμματεία θα κληθεί να αντιμετωπίσει ιδιαίτερα δύσκολες καταστάσεις. Και αντιλαμβάνομαι ότι αυτό από μόνο του λειτούργησε ανασταλτικά για πολλούς συναγωνιστές. Ωστόσο, πεποίθηση μου είναι ότι η ίδια η στιγμή στην αντάρα της μάχης σε κάνει να παίρνεις αποφάσεις για τις οποίες δεν θα μπορούσες να ήσουν προετοιμασμένος γιατί στην τελική…. «αυτός που θα σταθεί μπροστά στο τανκ δεν το έχει αποφασίσει από πριν».

4) Στην τελική πολιτική απόφαση δεν περιλαμβάνεται η διαφάνεια στην λειτουργία του νέου οργάνου. Δεν γίνεται λόγος για υποχρεωτική αποστολή, τουλάχιστον στενογραφημένων, πρακτικών από τις συνεδριάσεις του  ούτε και η υποχρεωτική παρουσία του κάθε μέλους του στον πυρήνα του ώστε να λογοδοτούν, τουλάχιστον, σε αυτόν. Και αναρωτιέμαι το πώς θα εφαρμοστεί η ανακλητότητα, την οποία ορθά υποστηρίζουμε, αν δεν υπάρχει υποχρεωτική λογοδοσία. Και φυσικά η λογοδοσία πρέπει να είναι και συλλογική, του οργάνου, αλλά και ατομική για κάθε μέλος του. Όσο για την ανακλητότητα, εκτιμώ ότι ακόμα και αν τεθεί θέμα για κάποιο από τα 7 μέλη της νέας Πολιτικής Γραμματείας, ο πυρήνας του θα έρθει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση γιατί δύσκολα ανακαλείς κάποιον στον οποίο έχεις αναθέσει σημαντικό ρόλο φοβούμενος το πώς θα καλυφθεί το κενό.

Ολοκληρώνοντας, το παρόν κείμενο θα επιδιώξω να προτείνω το ποια, κατά την προσωπική μου άποψη, πρέπει να είναι η πολιτική τακτική του Μετώπου και πώς αυτή πρέπει να προσαρμοστεί στην οργανωτική δομή που αποφασίστηκε στο πρόσφατο Συνέδριο, αφού αυτή μπορεί να αλλάξει (και υπάρχουν προτάσεις προς την κατεύθυνση αυτή που ο πυρήνας Θήρας από το 2014 έχει καταθέσει) μόνο στο επόμενο Συνέδριο.

Αρχικά, θα θέσω τρεις(3) προσωπικές παραδοχές:

α) η δύναμη του ΕΠΑΜ πρέπει να παραμείνει στους πυρήνες. Προσωπικά, μου είναι ξεκάθαρο ότι δίχως την βοήθεια των μελών των πυρήνων δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί καμία επιτυχημένη δράση, κινητοποίηση ή ομιλία. Οφείλουμε, λοιπόν, να ενισχύσουμε τον ρόλο τους και να εντοπίσουμε τρόπους συντονισμού της πολιτικής σκέψης και δράσης τους,

β) Τα μέλη του ΕΠΑΜ θα πρέπει να πειθαρχούν στις ανάγκες της γειτονιάς, της δουλειάς και του περιβάλλοντος τους και όχι σε κεντρικούς καθοδηγητές ή κεντρικά όργανα,

γ) «το ΕΠΑΜ δεν είναι κόμμα με την παραδοσιακή έννοια του όρου» και «δεν έχει συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα» και για τον λόγο αυτό είναι αδύνατο να παρουσιάσει κυβερνητικό πρόγραμμα σε όλους τους τομείς διοίκησης τους κράτους που να βρίσκει σύμφωνο το σύνολο των μελών του. Έτσι, θα πρέπει να παραμείνουμε προσηλωμένοι στα πέντε(5) προτάγματα βάση των οποίων στρατευτήκαμε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Με βάση τις παραδοχές αυτές η νέα Πολιτική Γραμματεία θα πρέπει, κατά την γνώμη μου:

Α) να ενημερώνει σε τακτική βάση τους πυρήνες για τις συζητήσεις και τις ζυμώσεις που γίνονται με άλλους πολιτικούς φορείς και κινήματα. Εκτιμώ ότι οι πληροφορίες που καθημερινά προκύπτουν είναι πολύ δύσκολο να επεξεργαστούν από επτά(7) μόνο άτομα όσο καλή διάθεση και να έχουν. Διαφορετικά, το πιθανότερο είναι να εγκλωβιστεί το Μέτωπο σε μια περίοδο που πρέπει να ανοιχτεί με μεγάλη ταχύτητα στην Ελληνική κοινωνία. Αντιλαμβάνομαι, φυσικά, ότι κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι ορισμένες συζητήσεις δεν είναι δυνατόν να δημοσιοποιούνται αλλά θεωρώ ότι μόνο με πλήρη ενημέρωση μπορεί το κάθε μέλος του ΕΠΑΜ να σταθεί επάξια και να αποκρούσει την οποιαδήποτε επίθεση, προβοκάτσια και παραπληροφόρηση.

Β) να εντοπίσει τα μέλη εκείνα που μπορούν να στηρίξουν τις θέσεις του ΕΠΑΜ, ακόμα και αν δεν φτάνουν το επίπεδο του χαρισματικού Δημήτρη Καζάκη, και να προτρέψει  τους πυρήνες να κάνουν τις δικές τους ομιλίες στην περιοχή δράσης τους. Σε κάθε περίπτωση η νέα ΠΓ πρέπει να λειτουργεί επικουρικά και να κάνει τις επισημάνσεις της με στόχο να κάνει το κάθε μέλος καλύτερο.

Γ) να προκαλέσει εσωτερικό δημοψήφισμα σε κάθε περίπτωση εκλογικών συμμαχιών με άλλους πολιτικούς φορείς ή κινήματα.

Δ) να παρευρίσκεται με αντιπροσωπεία και με την υποστήριξη μελών από τους όμορους πυρήνων σε κάθε ομιλία, συζήτηση ή συνέλευση που θα γίνει με κεντρικό θέμα το ΟΧΙ σε όλη την επικράτεια. Στο σημείο αυτό, οφείλω να επισημάνω ότι οι μέχρι τώρα συνελεύσεις του ΟΧΙ έχουν ως κεντρικό θέμα την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ και παρακολουθούνται από κινήματα πολιτών αλλά και αρκετούς μεμονωμένους ενεργούς πολίτες είτε δια ζώσης είτε μέσω διαδικτύου. Το ΕΠΑΜ πρέπει να είναι παρών, να εκφράζει την ξεκάθαρη πολιτική του θέση και η επιτροπή επικοινωνίας του Μετώπου πρέπει να βιντεοσκοπεί τις παρεμβάσεις και να τις δημοσιοποιεί άμεσα στο διαδίκτυο.

Ο κάθε πυρήνας του ΕΠΑΜ:

Α) οφείλει να χαρτογραφεί την περιοχή δράσης του και να συντονίζεται με γειτονικούς πυρήνες ώστε να επιδιώκεται κοινή πολιτική δράση. Θα πρέπει να υπάρχει άμεση επικοινωνία μεταξύ των γειτονικών πυρήνων ώστε να είναι εφικτή ακόμα και μια επείγουσα κινητοποίηση. Η επικοινωνία αυτή θα πρέπει να γίνεται σε δύο(2) επίπεδα:

1ον) μέσω email ανάμεσα στους πυρήνες που ανήκουν στον ίδιο τομέα και

2ον) μέσω κινητών τηλεφώνων ανάμεσα στους συντονιστές γειτονικών πυρήνων. Επιπλέον,οποιαδήποτε δράση, εμπειρία ή πολιτική πρόταση ενός πυρήνα πρέπει να είναι δυνατόν να μεταδοθεί άμεσα σε όλους τους πυρήνες του ΕΠΑΜ γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει το Μέτωπο να συντονιστεί και να διαμορφώσει μια διαρκή κοινή πολιτική δραστηριότητα και θέση απέναντι στην κοινωνία. Η διαρκής αυτή επικοινωνία μπορεί να συμβεί με τον εξής τρόπο:

1ον) Καταγράφονται οι ενεργοί πυρήνες του ΕΠΑΜ,

2ον) Ορίζεται ένας εκπρόσωπος από κάθε πυρήνα ο οποίος διαχειρίζεται το email του πυρήνα,

3ον) Τα emails αυτά προστίθενται σε μια κλειστή mailing list,

4ον) Όποιος πυρήνας στείλειemail στην mailing list, το λαμβάνουν όλοι οι πυρήνες. Σε κάθε περίπτωση, στα email θα μπορεί να παρεμβαίνει, όποτε το κρίνει αναγκαίο, η ΠΓ με στόχο να βοηθήσει στον πολιτικό διάλογο, να εμπνεύσει και να εκφράσει τυχόν προβληματισμούς και ανησυχίες.

Β) πρέπει να είναι αλληλέγγυος με τους υπόλοιπους πυρήνες. Για τον λόγο αυτό πρέπει να καταγραφεί, ανά πυρήνα, οι επαγγελματικές ιδιότητες του κάθε μέλους και όταν ζητηθεί βοήθεια από μέλος άλλου πυρήνα θα πρέπει αυτή να δίνεται αφιλοκερδώς. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα μέτωπο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας εντός του ΕΠΑΜ κάτι που μέχρι τώρα το έχουν πράξει σε μεγάλο βαθμό οι επιτροπές Νομικής και Ιατρικής Αλληλεγγύης. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να γίνει σαφές ότι δεν μπορεί μέλος του ΕΠΑΜ να έχει αυτό και η οικογένεια του πρόβλημα επιβίωσης.

Γ) στις περιπτώσεις που είναι ολιγομελής (λιγότερος από 15-20 μέλη) θα πρέπει να ζητά την βοήθεια γειτονικών πυρήνων για δράση (π.χ. για μοίρασμα ενημερωτικών φυλλαδίων, για πορεία με ντουντούκα κ.α.) ώστε η να δίνεται η εντύπωση στην κοινωνία ενός συμπαγούς Μετώπου.

Δ) πρέπει να μην καθηλώνεται περιμένοντας τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας και να δώσει χώρο στα μέλη του, που μπορούν να στηρίξουν ομιλίες, να διαδώσουν την εναλλακτική πρόταση του ΕΠΑΜ στον κόσμο. Πρέπει, όμως, παράλληλα να εξασφαλίζει την βιντεοκάλυψη κάθε δημόσιας εμφάνισης κάτω από το σύμβολο του ΕΠΑΜ και να την δημοσιοποιεί ώστε να μπορεί να γίνει εποικοδομητική κριτική και να εφαρμοστεί η λογοδοσία και, όπου χρειαστεί, η ανακλητότητα.

Ε) πρέπει να παρακολουθεί από κοντά τις κινήσεις των τοπικών οργανώσεων των πολιτικών φορέων και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, των κινημάτων και των επιτροπών που δραστηριοποιούνται στην περιοχή δράσης του. Εκτιμώ, ότι υπάρχει ανοιχτό πεδίο, ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο, ώστε να υπάρξουν ζυμώσεις με όλους εκείνους που παραμένουν πιστοί στο ΟΧΙ και με τους οποίους άλλωστε ο κάθε πυρήνας έχει συναντηθεί στο παρελθόν στον δρόμο.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι ακόμα πιο ανηφορικός. Το άνοιγμα στην κοινωνία είναι απαραίτητο και κανένας μας δεν περισσεύει. Οφείλουμε να κάνουμε κτήμα μας την γνώση που μας έχει μεταδώσει ο Δημήτρης Καζάκης και έχει καταγραφεί ως η πολιτική πρόταση του ΕΠΑΜ και με την σειρά μας να την μεταδώσουμε στην ελληνική κοινωνία. Οφείλουμε να συμμετέχουμε σε κάθε πολιτική ζύμωση που συντελείται στο περιβάλλον μας. Ο λαός μας,  αργά ή γρήγορα, θα βρει πάλι το κουράγιο για αντίσταση. Το νερό έχει μπει στο αυλάκι. Ο αγώνας θα δοθεί μέχρι το τέλος. ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

Ο Δημήτρης Μενδρινός είναι μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. Θήρας

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ