Τα χωριά μας τότε και…. σήμερα

Κρίσεις και συμπεράσματα των μελών της Τ.Ο. Βόλου μετά από ένα οδοιπορικό στα χωριά του θεσσαλικού κάμπου.

Τα χωριά  της  Ελλάδας ψυχορραγούν δημογραφικά και κοινωνικά και οι τελευταίοι χτύποι της καρδιάς τους είναι τα πανηγύρια του καλοκαιριού!

Σε αυτή τη θλιβερή διαπίστωση καταλήξαμε όταν βρεθήκαμε στο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στη Μαγούλα Καρδίτσας. Ο σύλλογος Γυναικών αναβίωσε την κοινωνική ζωή του περασμένου αιώνα μέσα από δρώμενα γύρω από τη συγκομιδή και την αποθήκευση του καλαμποκιού (για τον Θεσσαλικό κάμπο το καλαμπόκι αποτέλεσε το πρώτο προϊόν για την επιβίωση του ανθρώπινου και ζωικού κεφαλαίου). Αυτό που αναδεικνύεται μέσα από τους διαλόγους είναι η πλούσια κοινωνική/πολιτιστική ζωή και οι έντονοι/ζωντανοί χαρακτήρες παρά τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης.

Η σύγκριση της τότε ζωής με την σημερινή ήταν αναπόφευκτη! Σήμερα βλέπουμε μουδιασμένα σκυφτά πρόσωπα. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό όταν τα χτυπήματα είναι απανωτά. Σαν να μην έφταναν η αποαγροτοποίηση, η διατροφική ένδεια, η εγκατάλειψη της γης, η πληθυσμιακή κατάρρευση, τώρα βρίσκονται στον κίνδυνο της πλήρους εξαφάνισης του χωριού τους από τον χάρτη!

Μετά τις τελευταίες καταστροφικές πλημμύρες του Daniel, τα ποτάμια και οι κοίτες όχι μόνο δεν καθαρίστηκαν αλλά σε αρκετές περιπτώσεις τα μπάζα και τα φερτά υλικά κοντεύουν να καλύψουν και τις γέφυρες. Η κατάσταση αυτή έκανε πολλούς να αγανακτήσουν και πλέον όλοι μιλάνε γι’ αυτό ανοιχτά παρά τις αποζημιώσεις που δόθηκαν, δικαίως και αδίκως, για να ξεχαστεί το θέμα. Πρώην εργαζόμενοι της Περιφέρειας καταγγέλλουν ότι τα ποτάμια έχουν να καθαριστούν από το 2008! Επίσης τόνισαν ότι μέχρι τότε τα φερτά υλικά αξιοποιούνταν συστηματικά στις οικοδομικές και σε πάσης φύσεως εργασίες. Αυτό συνέβαινε στην Ελλάδα διαχρονικά. ΠΑΝΤΑ ο λαός μας έβρισκε υλικά για τη στέγη και για τις εργασίες του στους ποταμούς. Αυτό σταμάτησε τα τελευταία «γύψινα» μνημονιακά χρόνια της Ελλάδας, μέσα σε ένα ασφυκτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο με πρόσχημα την αποκατάσταση της φύσης, βιοποικιλότητας κ.τ.λ.

Ειδικότερα οι εθνικές νομοθεσίες των κρατών-μελών (όπως και της Ελλάδας) υποχρεούνται να εναρμονίζονται με αυτές τις ευρωπαϊκές οδηγίες, με αποτέλεσμα τις συχνές σε κατά τόπους ή καθολικές απαγορεύσεις στις κοίτες των ποταμών. Η ελληνική νομοθεσία έχει ενσωματώσει τις ευρωπαϊκές οδηγίες και κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται λήψη υλικών μόνο για λόγους δημοσίου συμφέροντος (π.χ. αντιπλημμυρικά έργα, καθαρισμός κοίτης για προστασία υποδομών). Ακόμη και τότε απαιτείται εγκεκριμένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) και ειδική άδεια από τις αρμόδιες δασικές και περιβαλλοντικές υπηρεσίες της Περιφέρειας. Επίσης με βάση την Κοινή Υπουργική Απόφαση  (ΕΠΠ/ΓΕΝ/οικ.12285/2014-ΦΕΚ348/Β/14-2-2014), δεν πρέπει να προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού  προϋπολογισμού όταν πρόκειται για εργασίες λήψης υλικού από τα ποτάμια. Και σ’ αυτό το σημείο αρχίζουν οι εύλογες απορίες, όπως ποιος  είναι ο υπεύθυνος εκπόνησης περιβαλλοντικής μελέτης και λήψης υλικών εφόσον δεν προβλέπεται κρατική δαπάνη γι’ αυτά; Η απάντηση είναι ότι με κονδύλια της Ε.Ε., οι ιδιώτες εργολάβοι εκπονούν ιδιωτικές μελέτες (ή με υπαλλήλους της Περιφέρειας), μαζεύουν τα φερτά υλικά και τα πουλάνε -με το αζημίωτο φυσικά- προς δικό τους όφελος!

Έτσι λοιπόν τα χωριά μας βρίσκονται στο έλεος των ιδιωτών περιμένοντάς τους όπως και όποτε αυτοί θέλουν, μιας και δεν υπάρχει κρατικός έλεγχος και άρα λογοδοσία! Αυτό είναι το καθεστώς που επιβλήθηκε από την Ε.Ε. πάνω στα αγαπημένα χωριά μας.

Το έγκλημα όμως δεν σταματάει εδώ.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε  και τον ρόλο των αμνοεριφίων στην όλη υπόθεση. Τα κοπάδια ΠΑΝΤΑ βοσκούσαν ακόμη και μέσα στα ποτάμια όταν το επέτρεπαν οι συνθήκες. Σήμερα, μέσα στο γενικότερο πλαίσιο διάλυσης του πρωτογενούς τομέα από την Ε.Ε., δεν επιτρέπεται να βγουν έξω από την στάνη τους με διάφορα προσχήματα. Απ’ ότι φαίνεται τα κοπάδια βρίσκονται σε μόνιμη καραντίνα. Είναι κλεισμένα ακόμη και όταν έξω από την στάνη βρίσκεται ένα πλούσιο σε χορτάρι λιβάδι! Ακόμη… και όταν δεν υπάρχει άλλο κοπάδι που να βόσκει στην περιοχή! Κρατικοί φορείς και κτηνίατροι εργαλειοποιήθηκαν για το κυνήγι των προβάτων, κατσικιών, μοσχαριών, αγελάδων σαν να ήταν οι χειρότεροι εγκληματίες όλου του κόσμου, θανατώνοντάς τα με φρικιαστικούς μεσαιωνικούς τρόπους.

Αυτά τα αίσχη γίνονται στα χωριά μας σήμερα. Γίνονται πράγματα που δεν γνωρίζουμε αν έχουν ξαναγίνει στην όλη ιστορία τους! Σήμερα δεν υπάρχει χωριό στην Ελληνική Επικράτεια που να μην βάλλεται-απειλείται είτε από πυρκαγιές (εμπρησμούς), είτε από πλημμύρες (δολιοφθορές όπως αποδείξαμε), είτε από ανεμογεννήτριες, είτε από φωτοβολταϊκά πάρκα. Αυτή η κατάσταση επίσημα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ασύμμετρος πόλεμος με επιτιθέμενο την Ε.Ε. και τους μηχανισμούς της, τις παγκοσμιοποιημένες ελίτ με στόχο εμάς.

Τέλος θεωρούμε χρέος μας να ενημερώσουμε τον κόσμο που δεν ζει στην ελληνική ύπαιθρο του 2026, και να τον προειδοποιήσουμε πως η εξαφάνιση της θα σημάνει και τη δική του εξαφάνιση.

Για όλα τα παραπάνω καλούμε τον ελληνικό λαό να υπερασπιστεί τα χωριά του από τα κοράκια (Ε.Ε. – σύμμαχοι και οι μηχανισμοί τους) που έπεσαν πάνω του!

Να υπερασπιστεί τις ρίζες του. Να υπερασπιστεί το παρελθόν και το μέλλον του. Να υπερασπιστεί την γη και τα ζώα του.

ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΛΟΥΝ Σ.Ο.Σ.

Βόλος, 25/8/2026
Κλιμάκιο μελών της Τ.Ο. Βόλου του ΕΠΑΜ.